Μητσοτάκης για ομόφυλα ζευγάρια: «Η ρύθμιση προσθέτει, δεν αφαιρεί δικαιώματα- Αναφερόμαστε σε επιλογές της Πολιτείας, όχι σε θεολογικές πεποιθήσεις”

«Ενα θέμα ισό­τη­τας δεν προ­σφέ­ρε­ται για διχα­στι­κές προ­κλή­σεις και σίγουρα δεν προ­σφέ­ρε­ται και για υπερ­βο­λι­κές μεγε­θύν­σεις. Κι έτσι υπο­δέ­χο­μαι και τις θέσεις της Εκκλη­σίας, τις οποίες σέβομαι απόλυτα», ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά ο πρω­θυ­πουρ­γός στο υπουρ­γικό συμ­βού­λιο

Στην προ­ω­θού­μενη ρύθμιση που αφορά τον πολι­τικό γάμο των ομό­φυ­λων ζευ­γα­ριών ανα­φέρ­θηκε, μεταξύ άλλων, ο πρω­θυ­πουρ­γός, Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, κατά την εισή­γησή του στο σημε­ρινό υπουρ­γικό συμ­βού­λιο, τονί­ζο­ντας ότι απο­τε­λεί ένα θέμα ισό­τη­τας που δεν προ­σφέ­ρε­ται για διχασμό.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός σημεί­ωσε ότι «παρελ­θο­ντι­κές δια­φω­νίες δεν έβλαψαν τις σχέσεις Πολι­τείας – Εκκλη­σίας», ξεκα­θα­ρί­ζο­ντας ότι σέβεται όλες τις απόψεις που ακού­στη­καν στον δημόσιο διάλογο.

Στην αρχή της εισα­γω­γι­κής του τοπο­θέ­τη­σης, ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης άσκησε κριτική σε ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ για τη στάση τους στο νομο­σχέ­διο για την επι­στο­λική ψήφο, ξεκα­θα­ρί­ζο­ντας ότι η τρο­πο­λο­γία για την επι­στο­λική ψήφο και στις εθνικές εκλογές «αν απορ­ρι­φθεί σήμερα, θα επα­νέλ­θει μετά τις ευρω­ε­κλο­γές», όπως είπε.

Πριν ανα­φερ­θεί στη μεταρ­ρύθ­μιση που προωθεί η κυβέρ­νηση στη Δικαιο­σύνη, αλλά και στη ρύθμιση για τα ομόφυλα ζευ­γά­ρια, ο πρω­θυ­πουρ­γός επι­κα­λέ­στηκε τη φράση του Κων­στα­ντί­νου Καρα­μανλή ότι «η Ελλάδα ανήκει εις την Δύσιν».

Βασικά σημεία εισή­γη­σης του πρω­θυ­πουρ­γού:

Για την επι­στο­λική ψήφο: Πρό­κει­ται για μια σημα­ντική ευκαι­ρία συναί­νε­σης. Το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ γυρί­ζουν την πλάτη σε αυτή την ευκαι­ρία. Απορώ με τη σκόνη που σηκώ­θηκε για το θέμα αυτό. Πώς γίνεται να συμ­φω­νούμε με την επι­στο­λική στις Ευρω­ε­κλο­γές και όχι στις Εθνικές Εκλογές; Ας υπερ­ψη­φί­σουν το νομο­σχέ­διο και ας κατα­ψη­φί­σουν την τρο­πο­λο­γία. Η συγκε­κρι­μένη τρο­πο­λο­γία αν απορ­ρι­φθεί σήμερα, θα επα­νέλ­θει μετά τις Ευρω­ε­κλο­γές.

Μόνιμος κυβερ­νη­τι­κός στόχος η βελ­τί­ωση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας.

Η Ελλάδα πλέον αντί να φοβίζει, μαγνη­τί­ζει. Αυτό φάνηκε και στο Νταβός. Η επεν­δυ­τική βαθμίδα λει­τουρ­γεί ως ένα πρό­σθετο κίνητρο.

Η χώρα μας ανήκει «εις τη Δύσιν». Οι αξίες μας είναι η μήτρα του σύγ­χρο­νου δυτικού πολι­τι­σμού.

Για τη μεταρ­ρύθ­μιση στη Δικαιο­σύνη: Στόχος μας είναι να ξεπε­ρα­στούν εσω­τε­ρι­κές αδυ­να­μίες του συστή­μα­τος και οι δικα­στι­κές απο­φά­σεις να εκδί­δο­νται πολύ πιο γρήγορα.

Για την ισότητα στον πολι­τικό γάμο: Επι­διώ­κε­ται η ισο­τι­μία όλων των πολιτών. Επι­διώ­κε­ται η προ­στα­σία των παιδιών των ομό­φυ­λων γονέων που ήδη υπάρ­χουν.

Αυτή η μεταρ­ρύθ­μιση συζη­τή­θηκε νηφάλια στην ελλη­νική κοι­νω­νία και στο εσω­τε­ρικό των κομ­μά­των.

Συζη­τή­θηκε και στο εσω­τε­ρικό των κομ­μά­των και είμαι πολύ ικα­νο­ποι­η­μέ­νος γιατί και η παρά­ταξή μας κατέ­κτησε αυτή τη δια­δι­κα­σία της ώριμης δια­βού­λευ­σης, αντί του ισο­πε­δω­τι­κού μέτρου της κομ­μα­τι­κής πει­θαρ­χίας.

Σε αυτόν τον διάλογο ακού­στη­καν όλες οι απόψεις και σέβομαι όλες τις απόψεις.

Ακού­στη­καν όμως και φωνές που δεν είχαν ακου­στεί μέχρι σήμερα, κυρίως των ομό­φυ­λων γονέων που θα μπορούν επι­τέ­λους να κοι­μού­νται ήσυχοι το βράδυ, απαλ­λαγ­μέ­νοι από το φόβο ότι αν τους συμβεί κάτι, το παιδί τους δεν θα κατα­λή­ξει στον άλλο γονέα αλλά θα βρεθεί σε κάποιο ίδρυμα.

Η δίκη μας πλευρά εντάσ­σει την παρά­δοση στην εξέλιξη.

Το νομο­σχέ­διο δεν μετα­βάλ­λει το ισχύον πλαίσιο της παρέν­θε­της κύησης. Απο­κλείει τους χαρα­κτη­ρι­σμούς «γονέας 1» και «γονέας 2».

Η Ελλάδα δεν θα γίνει ένα εργα­στήρι πολι­τι­κών που εφαρ­μό­ζο­νται μόνο σε μερικές χώρες.

Η νέα ρύθμιση προ­σθέ­τει δικαιώ­ματα σε μερι­κούς, δεν αφαιρεί δικαί­ω­ματα στους πολλούς.

Δεν επι­τρέ­πε­ται να υπάρ­χουν παιδιά ενός κατώ­τε­ρου Θεού.

Ενα θέμα ισό­τη­τας δεν προ­σφέ­ρε­ται για διχασμό και υπερ­βο­λι­κές μεγε­θύν­σεις.

Ετσι υπο­δέ­χο­μαι τις θέσεις της Εκκλη­σίας.

Αυτή η κυβέρ­νηση έχει δώσει πολλές πρα­κτι­κές λύσεις στις ανάγκες του κλήρου.

Ανα­φε­ρό­μα­στε σε επι­λο­γές της Πολι­τείας, όχι σε θεο­λο­γι­κές πεποι­θή­σεις.

Παρελ­θο­ντι­κές δια­φω­νίες δεν έβλαψαν τη συνερ­γα­σία Πολιτείας-Εκκλησίας.

Είμαι σίγου­ρος ότι έτσι θα γίνει και τώρα.

Η εισή­γηση του πρω­θυ­πουρ­γού:

«Καλη­μέρα σας, κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι. Εισα­γω­γικά θα ήθελα να κάνω ένα γρήγορο σχόλιο σχετικά με όσα συμ­βαί­νουν στη Βουλή γύρω από το θέμα της επι­στο­λι­κής ψήφου. Είναι μια πάρα πολύ σημα­ντική μεταρ­ρύθ­μιση, η οποία διευ­κο­λύ­νει πρω­τί­στως τους εκτός επι­κρα­τείας Έλληνες να συμ­με­τέ­χουν στις ευρω­ε­κλο­γές, χωρίς μετα­κι­νή­σεις, χωρίς έξοδα, απ’ όπου και αν κατοι­κούν.

Πιστεύω ότι είναι και μία σημα­ντική ευκαι­ρία συναί­νε­σης, στην οποία όμως, για λόγους που πραγ­μα­τικά δυσκο­λεύ­ο­μαι να κατα­λάβω και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ γυρί­ζουν την πλάτη καθώς φαί­νε­ται, κατα­ψη­φί­ζο­ντας το νομο­σχέ­διο. Αν και είχαν αρχικά συμ­φω­νή­σει σε αυτό, και ειλι­κρινά απορώ και με την παλι­νω­δία αλλά και με τη σκόνη που σηκώ­θηκε γύρω από το θέμα αυτό.

Δεν μπορώ να κατα­λάβω γιατί η αντι­πο­λί­τευση αρνεί­ται συλ­λή­βδην ένα σχέδιο νόμου, με αφορμή μια τρο­πο­λο­γία που κατα­τέ­θηκε στην αρχή της σχε­τι­κής συζή­τη­σης και η οποία βελ­τιώ­νει το νομο­σχέ­διο. Και πώς γίνεται άραγε να συμ­φω­νούμε με την επι­στο­λική ψήφο στις ευρω­ε­κλο­γές και να μη συμ­φω­νούμε με την επι­στο­λική ψήφο στις εθνικές; Δηλαδή, η φωνή των πολιτών έχει άλλη σημασία στις δύο κάλπες;

Και εν πάση περι­πτώ­σει υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος να ξεπε­ρα­στεί η όποια αντίρ­ρηση γύρω από το ζήτημα αυτό: ας υπερ­ψη­φί­σουν το νομο­σχέ­διο και ας κατα­ψη­φί­σουν την τρο­πο­λο­γία.

Πάντως, σήμερα, ασχέτως των εξε­λί­ξεων, με πρω­το­βου­λία αυτής της κυβέρ­νη­σης γίνεται ένα πολύ σημα­ντικό, ιστο­ρικό βήμα για την καθιέ­ρωση της επι­στο­λι­κής ψήφου, καταρ­χάς στις ευρω­ε­κλο­γές.

Και να είστε σίγου­ρες και σίγου­ροι ότι αργά ή γρήγορα θα γίνει και το δεύτερο βήμα. Η συγκε­κρι­μένη τρο­πο­λο­γία, αν απορ­ρι­φθεί σήμερα, θα επα­νέλ­θει, και θα επα­νέλ­θει μετά τις ευρω­ε­κλο­γές.

Και μετά θα φανεί πραγ­μα­τικά ποιος θέλει να δοθεί τελικά η δυνα­τό­τητα στους συμπο­λί­τες μας που κατοι­κούν στο εξω­τε­ρικό να ψηφί­ζουν με επι­στο­λική ψήφο και ποιος βρίσκει δικαιο­λο­γίες και προ­σχή­ματα. Οι πολίτες μάς βλέπουν, μας ακούν και ευτυχώς μπορούν να κρίνουν και να συγκρί­νουν.

Περνώ τώρα στην ημε­ρή­σια διάταξη του σημε­ρι­νού Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λίου, που πάλι έχει ως επί­κε­ντρο τον μόνιμο κυβερ­νη­τικό μας στόχο, που δεν είναι άλλος από την βελ­τί­ωση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, με μεταρ­ρυθ­μί­σεις που εκσυγ­χρο­νί­ζουν συνο­λικά τη χώρα, συγκλί­νο­ντας ολοένα και περισ­σό­τερο με την Ευρώπη.

Είναι κάτι που πρέπει να σας πω ότι ανα­γνω­ρί­ζε­ται διεθνώς, όπως δια­πί­στωσα και πρό­σφατα στο Νταβός. Κοινό συμπέ­ρα­σμα ήταν και εκεί ότι η Ελλάδα πλέον αντί να φοβίζει, μαγνη­τί­ζει και το ενδια­φέ­ρον για την πορεία της οικο­νο­μίας μας υπήρξε πάρα πολύ σημα­ντικό.

Και στις συνα­ντή­σεις που έκανα με όλους τους επεν­δυ­τές, είναι φανερό ότι η επεν­δυ­τική βαθμίδα λει­τουρ­γεί ήδη ως ένα πρό­σθετο κίνητρο για να δρα­στη­ριο­ποι­η­θούν στη χώρα. Μια εξέλιξη που θα φέρει ακόμα περισ­σό­τε­ρες επεν­δύ­σεις, περισ­σό­τε­ρες καλο­πλη­ρω­μέ­νες δου­λειές και φυσικά θα φέρει ανά­πτυξη, η οποία με τη σειρά της φέρνει περισ­σό­τερα δημόσια έσοδα για στήριξη του εισο­δή­μα­τος και για μια πιο στο­χευ­μένη και απο­τε­λε­σμα­τική κοι­νω­νική πολι­τική.

Αναφέρω ένα παρά­δειγμα μόνο: πριν από δύο μέρες, οι δύο συναρ­μό­διοι Υπουρ­γοί, ο κ. Χατζη­δά­κης και η κα Ζαχα­ράκη, ανα­κοί­νω­σαν τη μόνιμη αύξηση του επι­δό­μα­τος γέν­νη­σης από τα 2.000 ευρώ στα 2.400, έως 3.500 ευρώ ανάλογα με τα παιδιά που έχει η κάθε οικο­γέ­νεια.

Το μέτρο αφορά περίπου 75.000 νέες γεν­νή­σεις ετησίως -θα θέλαμε και ελπί­ζουμε να είναι περισσότερες- ενι­σχύ­ο­ντας έτσι ισά­ριθ­μες οικο­γέ­νειες σε όλη τη χώρα. Και μάλιστα αποδίδω ιδιαί­τερη σημασία ότι θα έχει ανα­δρο­μική ισχύ από την 1η Ιανουα­ρίου του 2023. Θα περι­λά­βει δηλαδή και εκείνες τις οικο­γέ­νειες που απέ­κτη­σαν παιδί τον περα­σμένο χρόνο και γνω­ρί­ζουμε καλά ότι επι­βα­ρύ­νο­νται ήδη από το αυξη­μένο κόστος των βρε­φι­κών ειδών.

Πιστεύω ότι αυτή η πρω­το­βου­λία απο­δει­κνύει ότι η καλή πορεία της οικο­νο­μίας μας, όπως είπε και ο Υπουρ­γός, μας επι­τρέ­πει να συν­δυά­ζουμε ανα­χώ­ματα κατά της ακρί­βειας με τη συνο­λική μας πολι­τική για την οικο­γέ­νεια.

Είναι μια στρα­τη­γική πολύ­μορφη, πολυ­ε­πί­πεδη, η οποία πολύ σύντομα θα εντα­χθεί σε μια ενιαία στρα­τη­γική για το δημο­γρα­φικό.

Όμως, η πρόοδος μιας οικο­νο­μίας και η ευη­με­ρία των πολιτών μιας κοι­νω­νίας δεν μετριού­νται απο­κλει­στικά με εισο­δη­μα­τι­κούς όρους, δεν μετριού­νται απο­κλει­στικά με μακρο­οι­κο­νο­μι­κούς δείκτες.

Δικό μας όραμα είναι η ανά­πτυξη και η αύξηση του δια­θέ­σι­μου εισο­δή­μα­τος να συνο­δεύ­ο­νται ταυ­τό­χρονα με περισ­σό­τερη ελευ­θε­ρία, περισ­σό­τερη δικαιο­σύνη, περισ­σό­τερη ισότητα, περισ­σό­τερη ασφά­λεια. Από τη διαρκή εμβά­θυνση της δημο­κρα­τίας που μειώνει τελικά τις δια­κρί­σεις και μειώνει τις ανι­σό­τη­τες.

Δια­φο­ρε­τικά τι νόημα έχει να αυξά­νε­ται το ΑΕΠ της χώρας, χωρίς αυτό να δια­χέ­ε­ται τελικά σε όλους τους πολίτες, χωρίς να συνο­δεύ­ε­ται από ατομικά δικαιώ­ματα και ελευ­θε­ρίες, χωρίς να μπορεί κάθε Ελλη­νίδα και κάθε Έλληνας να ζουν ελεύ­θερα ως Ευρω­παίοι πολίτες στην πατρίδα μας, αντί να μένουν σε κάποια άλλη χώρα μόνο και μόνο επειδή εδώ δεν υπάρ­χουν βασικά δικαιώ­ματα που ανα­γνω­ρί­ζο­νται από δεκα­ε­τίες σε άλλα κράτη;

Η χώρα μας, θέλω να θυμίσω, «ανήκει πολι­τικά, αμυ­ντικά, οικο­νο­μικά, πολι­τι­σμικά εις την Δύσιν», όπως τόνιζε και ο ιδρυτής της παρά­τα­ξής μας, ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής. Και οι αξίες μας είναι η μήτρα του σύγ­χρο­νου δυτικού πολι­τι­σμού.

Γι’ αυτό και το όραμά μας είναι η Ελλάδα να ανήκει στα κράτη εκείνα που απο­δί­δουν την ίδια σημασία όχι μόνο στην οικο­νο­μική ή στην αμυ­ντική ισχύ, αλλά και στις ατο­μι­κές ελευ­θε­ρίες, τα δικαιώ­ματα των πολιτών και φυσικά στο κράτος δικαίου.

Και μιας και μιλάμε για κράτος δικαίου, να πούμε ότι κράτος δικαίου δεν νοείται χωρίς τη γρήγορη απονομή της δικαιο­σύ­νης. Και με τη γενναία ανα­μόρ­φωση του δικα­στι­κού χάρτη που θα ειση­γη­θεί σε λίγο ο αρμό­διος Υπουρ­γός, με την ενο­ποί­ηση των Ειρη­νο­δι­κείων και των Πρω­το­δι­κείων, ολο­κλη­ρώ­νουμε μία μεταρ­ρύθ­μιση που εκκρε­μεί εδώ και 100 χρόνια και για την οποία πρώτος είχε μιλήσει ο Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος.

Σκοπός μας είναι να ξεπε­ρα­στούν εσω­τε­ρι­κές αδυ­να­μίες του συστή­μα­τος και οι δικα­στι­κές απο­φά­σεις να εκδί­δο­νται πολύ πιο γρήγορα. Δεν υστε­ρούμε σε αριθμό δικα­στών έναντι της υπό­λοι­πης Ευρώπης, αλλά εδώ η εκδί­καση των υπο­θέ­σεων απαιτεί τετρα­πλά­σιο, πεντα­πλά­σιο χρόνο. Μερικές φορές τέσσερα, πέντε, επτά, οκτώ, δέκα χρόνια. Τέτοιου είδους καθυ­στε­ρή­σεις, όμως, πρα­κτικά ισο­δυ­να­μούν με αρνη­σι­δι­κία.

Συνεπώς, οι αλλαγές που ειση­γεί­ται το αρμόδιο Υπουρ­γείο είναι κρί­σι­μες. Θα υλο­ποι­η­θούν με την τεχνική βοήθεια της Παγκό­σμιας Τρά­πε­ζας και με εξα­σφα­λι­σμέ­νους πόρους από το Ταμείο Ανά­καμ­ψης και, όπως θα ακού­σετε και στη συνέ­χεια, έχει γίνει μια λεπτο­με­ρής δουλειά από την ομάδα του Υπουρ­γείου.

Είναι μία πάρα πολύ σημα­ντική μεταρ­ρύθ­μιση, την οποία πρέπει όλοι να στη­ρί­ξουμε με πολύ μεγάλη πειθώ.

Τέλος, ο Υπουρ­γός Επι­κρα­τείας θα παρου­σιά­σει τη ρύθμιση για την ισότητα στον πολι­τικό γάμο. Είναι μία ρύθμιση που, ανα­τρέ­πο­ντας τη συνη­θι­σμένη φορά και σειρά των πραγ­μά­των, έχουμε συζη­τή­σει εκτενώς ήδη με τους βου­λευ­τές μας. Είναι ένα σημα­ντικό βήμα με το οποίο επι­διώ­κε­ται η ισο­τι­μία όλων των πολιτών, όπως την προσ­διό­ρισα και στην αρχή.

Κυρίως, όμως, επι­διώ­κε­ται η προ­στα­σία των παιδιών των ομό­φυ­λων γονέων που ήδη υπάρ­χουν. Τα παιδιά αυτά πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώ­ματα με όλα τα άλλα παιδιά.

Θέλω να θυμίσω ότι μιλάμε για κάτι το οποίο ισχύει ήδη σε 36 χώρες, σε πέντε ηπεί­ρους, χωρίς πουθενά να φαί­νε­ται ότι έβλαψε την κοι­νω­νική συνοχή και την κυβερ­νη­τική αρμονία. Και θέλω να εκφράσω και την ικα­νο­ποί­ησή μου ότι όλο αυτό το διά­στημα αυτή η μεταρ­ρύθ­μιση συζη­τή­θηκε νηφάλια και χωρίς ακρό­τη­τες μέσα στην ελλη­νική κοι­νω­νία.

Συζη­τή­θηκε και στο εσω­τε­ρικό των κομ­μά­των και είμαι πολύ ικα­νο­ποι­η­μέ­νος γιατί και η παρά­ταξή μας κατέ­κτησε αυτή τη δια­δι­κα­σία της ώριμης δια­βού­λευ­σης, αντί του ισο­πε­δω­τι­κού μέτρου της κομ­μα­τι­κής πει­θαρ­χίας.

Σε αυτόν τον διάλογο ακού­στη­καν όλες οι απόψεις και σέβομαι όλες τις απόψεις. Ακού­στη­καν οι απόψεις της παρά­δο­σης, της εξέ­λι­ξης, αλλά και της δικής μας πλευράς που πιστεύω ότι εντάσ­σει την παρά­δοση στην εξέλιξη.

Ακού­στη­καν όμως και φωνές που δεν είχαν ακου­στεί μέχρι σήμερα, κυρίως των ομό­φυ­λων γονέων που θα μπορούν επι­τέ­λους να κοι­μού­νται ήσυχοι το βράδυ, απαλ­λαγ­μέ­νοι από το φόβο ότι αν τους συμβεί κάτι, το παιδί τους δεν θα κατα­λή­ξει στον άλλο γονέα αλλά θα βρεθεί σε κάποιο ίδρυμα.

Και είναι επίσης πολύ σημα­ντικό ότι στα πλαίσια αυτού του δημό­σιου δια­λό­γου εξη­γή­θηκε, πιστεύω λεπτο­με­ρώς, τι δεν κάνει το νομο­σχέ­διο: δεν μετα­βάλ­λει το ισχύον πλαίσιο της παρέν­θε­της κύησης, δεν το επε­κτεί­νει ουσια­στικά στα ομόφυλα ζευ­γά­ρια και απο­κλείει τους χαρα­κτη­ρι­σμούς «Γονέας 1» και «Γονέας 2». Γιατί -θέλω να το τονίσω- η Ελλάδα δεν θα γίνει ένα εργα­στήρι πολι­τι­κών που δεν εφαρ­μό­ζο­νται παρά μόνο σε ελά­χι­στες χώρες του κόσμου.

Με λίγα λόγια, η νέα ρύθμιση προ­σθέ­τει δικαιώ­ματα σε μερι­κούς, χωρίς, όμως, να αφαιρεί κανένα δικαί­ωμα από τους πολλούς. Είναι κάτι που απαιτεί, άλλωστε, και η ευαι­σθη­σία της Δημο­κρα­τίας μας, στην οποία δεν επι­τρέ­πε­ται να υπάρ­χουν πολίτες δύο κατη­γο­ριών και σίγουρα δεν επι­τρέ­πε­ται να υπάρ­χουν «παιδιά ενός κατώ­τε­ρου θεού».

Ένα θέμα, λοιπόν, ισό­τη­τας δεν προ­σφέ­ρε­ται, θα το ξαναπώ, για διχα­στι­κές προ­κλή­σεις και σίγουρα δεν προ­σφέ­ρε­ται και για υπερ­βο­λι­κές μεγε­θύν­σεις. Κι έτσι υπο­δέ­χο­μαι και τις θέσεις της Εκκλη­σίας, τις οποίες σέβομαι απόλυτα. Άλλωστε, αυτή η κυβέρ­νηση έχει δώσει πολλές πρα­κτι­κές λύσεις σε ανάγκες του κλήρου που εκκρε­μού­σαν εδώ και δεκα­ε­τίες.

Ωστόσο, εδώ θέλω να είμαι σαφής: ανα­φε­ρό­μα­στε σε επι­λο­γές της Πολι­τείας. Όχι σε θεο­λο­γι­κές πεποι­θή­σεις. Και παλαιό­τερα, άλλωστε, με την Εκκλη­σία είχαμε δια­φο­ρε­τι­κές οπτικές για τον πολι­τικό γάμο, για την καύση των νεκρών, για το θέμα των ταυ­το­τή­των.

Η ζωή, ωστόσο, απέ­δειξε ότι οι αλλαγές αυτές ήταν ώριμες. Δεν έβλαψαν ούτε την κοι­νω­νία, δεν έβλαψαν ούτε τελικά τη συνερ­γα­σία Πολι­τείας και Εκκλη­σίας και είμαι σίγου­ρος ότι έτσι θα γίνει και τώρα.

Κλείνω, σημειώ­νο­ντας ότι όπως συμ­βαί­νει και στην καθη­με­ρι­νό­τητα της κοι­νω­νίας, έτσι και η δική μας ημε­ρή­σια διάταξη δεν είναι μονο­θε­μα­τική. Και σωστά, γιατί κάθε ζήτημα έχει το δικό του ειδικό βάρος, τη δική του εμβέ­λεια ανάμεσα στα πολλά άλλα τα οποία απα­σχο­λούν τους πολίτες. Και εμείς σήμερα έχουμε να συζη­τή­σουμε πολλά από αυτά. Οπότε μπο­ρούμε να ξεκι­νή­σουμε τη συνε­δρί­ασή μας».

 

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ