Κατέρρευσε το κατηγορητήριο εις βάρος των 8 Καλύμνιων για την διαθήκη της υπερήλικης

Με ομόφωνη απόφαση που εξέδωσε χθες το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, επί κακουρ­γη­μά­των, κρί­θη­καν αθώοι χωρίς αμφι­βο­λίες, 8 Καλύ­μνιοι, που ενε­πλά­κη­σαν στην πολύ­κροτη υπόθεση της δια­θή­κης μιας 93χρονης Καλυ­μνιάς. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο σε βάρος τους κατέρ­ρευσε μετά και την ολο­κλή­ρωση της ακρο­α­μα­τι­κής δια­δι­κα­σίας, ενώ η Εισαγ­γε­λέας της έδρας στην εισή­γησή της στο δικα­στή­ριο τόνισε ότι δεν πλη­ρού­ται ούτε η αντι­κει­με­νική ούτε και η υπο­κει­με­νική υπό­σταση των αδι­κη­μά­των για τα οποία παρα­πέμ­φθη­καν σε δίκη, συντασ­σό­μενη με την πρόταση του Εισαγ­γε­λέως που είχε ειση­γη­θεί ομοίως στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών της Κω.

Κατη­γο­ρού­με­νοι ήταν συγκε­κρι­μένα μια συμ­βο­λαιο­γρά­φος για το αδίκημα της ψευδούς βεβαί­ω­σης, το συνο­λικό όφελος ή η συνο­λική βλάβη της οποίας υπερ­βαί­νουν το ποσό των 120.000 ευρώ, δύο κάτοι­κοι της Καλύ­μνου για το αδίκημα της ηθικής αυτουρ­γίας στην ανωτέρω πράξη και 5 ακόμη κάτοι­κοι του ίδιου νησιού για άμεση συνέρ­γεια στο ίδιο αδίκημα.

Η υπε­ρή­λικη, που απε­βί­ωσε στην Κάλυμνο, την 24-12-2005, ετών 93, κατοι­κούσε όσο ζούσε στην περιοχή του Πανόρ­μου. Στην ίδια περιοχή, σε οικία πλησίον της, κατοι­κούσε η δεύτερη και ο τρίτος των κατη­γο­ρου­μέ­νων.

Η 93χρονη λόγω της προ­χω­ρη­μέ­νης ηλικίας της και του γεγο­νό­τος ότι δεν είχε η ίδια παιδιά, ενώ οι συγ­γε­νείς της δεν την φρό­ντι­ζαν, τον Σεπτέμ­βριο του έτους 2003, ζήτησε από τους δύο κατη­γο­ρου­μέ­νους, να την βοηθούν στην διεκ­πε­ραί­ωση των εξω­τε­ρι­κών της υπο­θέ­σεων και στην φρο­ντίδα του σπιτιού, αυτοί δε, το απο­δέ­χθη­καν.

Την 2α-12-2005, οι ανωτέρω δύο κατη­γο­ρού­με­νοι, κάλεσαν την πρώτη κατη­γο­ρου­μένη, συμ­βο­λαιο­γράφο Καλύ­μνου η οποία συνέ­ταξε δημόσια διαθήκη, με μάρ­τυ­ρες τους υπό­λοι­πους κατη­γο­ρού­με­νους, ο έβδομος των οποίων, της χορή­γησε ιατρική βεβαί­ωση, με την οποία δια­πί­στωνε θετικά την πνευ­μα­τική ικα­νό­τητα της δια­θέ­τι­δας.

Με την διαθήκη αυτή, στο περιε­χό­μενο της οποίας η πρώτη κατη­γο­ρου­μένη δια­βε­βαί­ωσε ότι η ως άνω δια­θέ­της δεν εστε­ρείτο καμιά των αισθή­σεών της, η 93χρονη, κατέ­λιπε στην δεύτερη κατη­γο­ρου­μένη ακίνητη περιου­σία, αξίας 240.000 ευρώ και συγκε­κρι­μένα ένα κατά­στημα επί της οδού Ερμού στην Αθήνα, αξίας 100.000 ευρώ, ένα ακίνητο στην περιοχή «Βοθύνοι» της Καλύ­μνου αξίας 60.000 ευρώ και ένα ακίνητο στην περιοχή «Πάνορ­μος» της Καλύ­μνου, αξίας 80.000 ευρώ.

Σύμφωνα με το παρα­πεμ­πτικό βού­λευμα για τους 8 κατά το χρονικό διά­στημα της σύντα­ξης της δια­θή­κης, η 93χρονη, έπασχε από πνευ­μα­τική νόσο και συγκε­κρι­μένα από άνοια, η οποία είναι διαρκής πνευ­μα­τική νόσος που απο­κλείει τη χρήση του λογικού.

Από την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία και κυρίως από τις κατα­θέ­σεις δύο ιατρών δια­ψεύ­στηκε ότι η 93χρονη έπασχε από άνοια ενώ προ­έ­κυψε ότι είχε υποστεί εγκε­φα­λικό επει­σό­διο το οποίο ωστόσο δεν επη­ρέ­ασε τις νοη­τι­κές της ικα­νό­τη­τες.

Προ­έ­κυψε εξάλλου ότι όταν συνε­τά­χθη η δημόσια διαθήκη η 93χρονη είχε σώας τας φρένας και πλήρη συνεί­δηση των πρατ­το­μέ­νων, όπως εξάλλου βεβαί­ω­σαν όλοι οι μάρ­τυ­ρες που ήταν παρό­ντες κατά την σύνταξη της δια­θή­κης και βεβαίως ο γιατρός που την παρα­κο­λου­θούσε ανελ­λι­πώς.

Στο νοσο­κο­μείο, όπου η υπε­ρί­ληκη νοση­λεύ­τηκε απλά και μόνο για την αντι­με­τώ­πιση του εγκε­φα­λι­κού επει­σο­δίου, μετά την νοση­λεία και θερα­πεία στην οποία υπο­βλή­θηκε, ουδένα πρό­βλημα αντι­με­τώ­πιζε που να επη­ρε­ά­ζει την πνευ­μα­τική και δια­νοη­τική της υγεία.

Η διαθήκη δεν γρά­φτηκε υπό την καθο­δή­γηση κανενός, αλλά η ίδια με πλήρη διαύ­γεια και πλήρη συνεί­δηση αυτών που ήθελε και έπραττε.

Δια­ψεύ­στηκε ακόμη από μαρ­τυ­ρι­κές κατα­θέ­σεις η 93χρονη ήταν παρα­με­λη­μένη στο γκαράζ του σπιτιού της Καλυ­μνιάς και τονίζει ότι διέμενε σε κανο­νικό δωμάτιο και απο­λάμ­βανε φρο­ντίδα και περι­ποί­ηση. Δια­ψεύ­στηκε ακόμη ότι η δια­θέ­τιδα μετά την έξοδό της από το Νοσο­κο­μείο ελάμ­βανε τροφή με σύριγγα και περιέ­πεσε σε λήθαργο.

Σημειώ­νε­ται ότι μετά το θάνατό της, ο μονα­δι­κός πλη­σιέ­στε­ρος συγ­γε­νής της απο­βιώ­σα­σας, πλη­ρο­φο­ρού­με­νος την ύπαρξη της ως άνω δημό­σιας δια­θή­κης, με την οποία η απο­βιώ­σασα εγκα­τέ­στησε μονα­δική κλη­ρο­νόμο της περιου­σίας της την γυναίκα που την φρό­ντισε, άσκησε ενα­ντίον της αγωγή ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Κω για την ανα­γνώ­ριση ως άκυρης της δια­θή­κης.

Μάρ­τυ­ρες αλλά και οι κατη­γο­ρού­με­νοι κατέ­στη­σαν σαφές ότι οι σχέσεις τους δεν ήταν καλές και περαι­τέρω ότι κανείς εκ των συγ­γε­νών της δεν είχε ενδια­φερ­θεί για την πορεία της υγείας της.

Στο Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Κω εξε­τά­στηκε εξάλλου υπόθεση με κατη­γο­ρού­με­νους τρείς κατοί­κους του ίδιου νησιού για τις πράξεις της ψευ­δορ­κίας μάρτυρα και της ηθικής αυτουρ­γίας σε ψευ­δορ­κία μάρτυρα. Και οι τρείς κατη­γο­ρού­με­νοι κρί­θη­καν αθώοι από το δικα­στή­ριο.

Η πρώτη εξ’ αυτών είχε κατα­θέ­σει την 3η Φεβρουα­ρίου 2009, ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, σε δίκη που προ­κά­λεσε η εγκα­λούσα περί ακυ­ρό­τη­τας της δημό­σιας δια­θή­κης της 93χρονης, για το λόγο ότι δεν είχε συνεί­δηση των πρατ­το­μέ­νων.

Οι έτεροι κατη­γο­ρού­με­νοι εφέ­ρο­ντο από κοινού ενερ­γού­ντες να προ­κά­λε­σαν τον πρώτο να κατα­θέ­σει ψευδώς.

Σημειώ­νε­ται ότι με την έναρξη της δίκης απο­βλή­θηκε από πολι­τική αγωγή ο συνή­γο­ρος των μηνυτών δικη­γό­ρος κ. Μ. Κου­τσού­κος.

Ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης των κατη­γο­ρου­μέ­νων παρέ­στη­σαν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Παν. Αβρίθης, Θεμε­λίνα Κατέρη, Κ. Κολοβός και Λ. Οικο­νό­μου.