Αποζημίωση 220.000 ευρώ επιδίκασε το Πρωτοδικείο Ρόδου για τον θάνατο ελαιοχρωματιστή που έπεσε στο κενό χωρίς κανένα μέτρο προστασίας

• Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκρινε ότι το μοιραίο δυστύ­χημα του Δεκεμ­βρίου 2021 οφεί­λε­ται απο­κλει­στικά σε υπαι­τιό­τητα του εργο­δότη και της ξενο­δο­χεια­κής επι­χεί­ρη­σης, απορ­ρί­πτο­ντας στο σύνολό τους τους ισχυ­ρι­σμούς περί παθο­λο­γι­κών αιτίων και περί υπαι­τιό­τη­τας του ίδιου του θανό­ντος

Μια πολύ­κροτη εργα­τική διαφορά, που ξεκί­νησε από ένα τραγικό μεση­μέρι του Δεκεμ­βρίου 2021, έφτασε στην πρώτη της δικα­στική κατά­ληξη.

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με απόφαση που εκδό­θηκε πρό­σφατα δικαί­ωσε τα 2 τέκνα ημε­δα­πού ελαιο­χρω­μα­τι­στή, ο οποίος έχασε τη ζωή του όταν έπεσε από ύψος περίπου 5 μέτρων ενώ εκτε­λούσε εργα­σίες βαφής στην εξω­τε­ρική όψη ξενο­δο­χεια­κής μονάδας της πόλης της Ρόδου.

Η απόφαση, εκτενής και αυστηρή στις παρα­δο­χές της, κατα­λο­γί­ζει την ευθύνη του δυστυ­χή­μα­τος απο­κλει­στικά στον εργο­λάβο ελαιο­χρω­μα­τι­σμών που απα­σχο­λούσε τον εργα­ζό­μενο και στην ανώνυμη ξενο­δο­χειακή εται­ρεία για λογα­ρια­σμό της οποίας εκτε­λού­νταν οι εργα­σίες, κρί­νο­ντας ότι στο σημείο όπου εργα­ζό­ταν ο άνθρω­πος αυτός δεν είχε ληφθεί κανένα απο­λύ­τως μέτρο ασφα­λείας.

Το χρονικό του δυστυ­χή­μα­τος

Όπως προ­κύ­πτει από τα όσα δέχθηκε το δικα­στή­ριο, ο εργα­ζό­με­νος απα­σχο­λού­νταν με σύμβαση εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας αορί­στου χρόνου σε επι­χεί­ρηση εργο­λά­βου ελαιο­χρω­μα­τι­σμών. Τον Δεκέμ­βριο του 2021 ο εργο­λά­βος συμ­φώ­νησε με την ξενο­δο­χειακή εται­ρεία την εκτέ­λεση εργα­σιών ελαιο­χρω­μα­τι­σμού τόσο στο εσω­τε­ρικό όσο και στο εξω­τε­ρικό του ξενο­δο­χείου. Στις 22 Δεκεμ­βρίου 2021 και περί ώρα 12:45 το μεση­μέρι, ο εργα­ζό­με­νος έβαφε την πρόσοψη δωμα­τίου του πρώτου ορόφου. Το συγκε­κρι­μένο δωμάτιο δεν διέθετε εξώστη και ο άτυχος άνδρας ανα­γκά­στηκε να εκτε­λέ­σει την εργασία από θέση εντελώς απρο­στά­τευτη, πατώ­ντας σε μια μικρή προ­ε­ξοχή οπλι­σμέ­νου σκυ­ρο­δέ­μα­τος πλάτους μόλις 13 εκα­το­στών, χωρίς κιγκλί­δωμα, χωρίς ζώνη ασφα­λείας, χωρίς δίχτυ προ­στα­σίας, χωρίς εξέδρα εργα­σίας. Η πτώση του από ύψος περίπου 5 μέτρων υπήρξε μοιραία. Μετα­φέρ­θηκε στο νοσο­κο­μείο, όπου δια­πι­στώ­θηκε ο θάνατός του.

Η ιατρο­δι­κα­στική έκθεση της Ιατρο­δι­κα­στι­κής Υπη­ρε­σίας Δωδε­κα­νή­σου κατέ­γραψε ως αιτία θανάτου τις κακώ­σεις που προ­κλή­θη­καν από την πτώση εξ ύψους, στοι­χείο που, όπως θα φανεί στη συνέ­χεια, απο­δεί­χθηκε καθο­ρι­στικό για την έκβαση της δίκης.

Τι έκρινε το δικα­στή­ριο

Το δικα­στή­ριο χαρα­κτή­ρισε το συμβάν θανα­τη­φόρο εργα­τικό ατύχημα και έκρινε ότι αυτό οφεί­λε­ται σε αμέλεια αμφό­τε­ρων των ενα­γο­μέ­νων, του εργο­λά­βου ως εργο­δότη και της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας ως προ­στή­σα­σας, η οποία, όπως δέχθηκε η απόφαση, παρείχε γενικές οδηγίες και ασκούσε γενική επο­πτεία επί των εργα­σιών. Κατά τις παρα­δο­χές της από­φα­σης, οι ενα­γό­με­νοι, ενώ γνώ­ρι­ζαν ότι όφειλαν να λάβουν μέτρα πρό­λη­ψης έναντι πτώσης, δεν μερί­μνη­σαν για την τοπο­θέ­τηση κιγκλι­δω­μά­των επαρ­κούς ύψους ή άλλου ισο­δύ­να­μου μέσου, όπως εξέδρες, δίχτυα προ­στα­σίας ή ζώνες ασφα­λείας με αγκύ­ρωση, με απο­τέ­λε­σμα ο κίν­δυ­νος θανα­τη­φό­ρου τραυ­μα­τι­σμού να καθί­στα­ται ανα­πό­φευ­κτος.

Ιδιαί­τερη σημασία έχει η κρίση του δικα­στη­ρίου ότι ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό που είχε υπο­γρα­φεί μεταξύ των 2 ενα­γο­μέ­νων στις 20 Δεκεμ­βρίου 2021, 2 μόλις ημέρες πριν από το δυστύ­χημα, με το οποίο επι­χει­ρού­νταν η απαλ­λαγή της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας από κάθε ευθύνη, δεν την απαλ­λάσ­σει από την εκ του νόμου αντι­κει­με­νική ευθύνη της έναντι των τρίτων, αλλά αφορά μόνο τις μεταξύ των 2 πλευρών ανα­γω­γι­κές αξιώ­σεις.

Οι ισχυ­ρι­σμοί στο ακρο­α­τή­ριο

Η υπε­ρα­σπι­στική γραμμή των ενα­γο­μέ­νων κινή­θηκε σε 2 άξονες και οι 2 απορ­ρί­φθη­καν. Ο πρώτος ισχυ­ρι­σμός ήταν ότι η πτώση οφει­λό­ταν σε παθο­λο­γικά αίτια, σε έμφραγμα ή σε ίλιγγο λόγω ήπιας αθη­ρω­μα­τι­κής αλλοί­ω­σης και καρ­διο­με­γα­λίας. Το δικα­στή­ριο απά­ντησε με σαφή­νεια ότι στην ιατρο­δι­κα­στική έκθεση δεν ανευ­ρέ­θηκε ούτε έμφραγμα ούτε αιμο­πε­ρι­κάρ­διο, ότι η ήπια αθη­ρω­μα­τική αλλοί­ωση δεν μπορεί από μόνη της να προ­κα­λέ­σει απώλεια αισθή­σεων ικανή να οδη­γή­σει σε πτώση και ότι από κανένα απο­δει­κτικό μέσο δεν προ­έ­κυψε οξύ καρ­διαγ­γειακό συμβάν που να δικαιο­λο­γεί ιατρι­κώς την πτώση.

Ο δεύ­τε­ρος ισχυ­ρι­σμός απέδιδε την ευθύνη στον ίδιο τον θανόντα, με τους μεν ενα­γό­με­νους να επι­κα­λού­νται απο­κλει­στική υπαι­τιό­τητά του ή συνυ­παι­τιό­τητα σε ποσοστό έως και 99%, τις δε ασφα­λι­στι­κές εται­ρείες που παρε­νέ­βη­σαν στη δίκη να κάνουν λόγο για ποσοστό 95%. Και αυτός ο ισχυ­ρι­σμός απορ­ρί­φθηκε ως ουσια­στικά αβά­σι­μος, με το δικα­στή­ριο να επι­ση­μαί­νει ότι ο εργα­ζό­με­νος στάθηκε στη στενή προ­ε­ξοχή όχι από δική του επιλογή, αλλά επειδή αυτός ήταν ο μονα­δι­κός τρόπος να ολο­κλη­ρώ­σει την εργασία που του είχε ανα­τε­θεί. Καμία υπαι­τιό­τητα, κατα­λή­γει η απόφαση, δεν βαρύνει τον θανόντα.

Τα ποσά και το δια­τα­κτικό

Τα 2 τέκνα του θανό­ντος είχαν ζητήσει με την αγωγή τους, που κατα­τέ­θηκε στις 17 Απρι­λίου 2024, το ποσό των 400.000 ευρώ για το καθένα ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ψυχικής οδύνης. Το δικα­στή­ριο, σταθ­μί­ζο­ντας τις συν­θή­κες του θανάτου, τον βασα­νι­στικό πόνο του θύματος μέχρι τον θάνατό του, τους στενούς οικο­γε­νεια­κούς δεσμούς και τη συνο­λική κατά­σταση των δια­δί­κων, επι­δί­κασε τελικώς το ποσό των 110.000 ευρώ σε καθένα από τα τέκνα, ήτοι 220.000 ευρώ συνο­λικά, εις ολό­κλη­ρον από τους 2 ενα­γό­με­νους, με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής. Οι ενα­γό­με­νοι κατα­δι­κά­στη­καν επι­πλέον στην πληρωμή δικα­στι­κών εξόδων ύψους 1.110 ευρώ. Απορ­ρί­φθηκε, ωστόσο, το αίτημα των ενα­γό­ντων για απειλή προ­σω­πι­κής κρά­τη­σης σε βάρος των ενα­γο­μέ­νων, καθώς το δικα­στή­ριο έκρινε ότι το μέτρο δεν τελεί σε εύλογη σχέση με τον επι­διω­κό­μενο σκοπό.

Στη δίκη είχαν παρέμ­βει προ­σθέ­τως, υπέρ της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας, 2 ασφα­λι­στι­κές εται­ρείες, μια αλλο­δαπή και μια ημεδαπή, οι οποίες είχαν ανα­λά­βει ως συνα­σφα­λί­στριες, κατά ποσοστά 75% και 25% αντί­στοιχα, την κάλυψη της εργο­δο­τι­κής ευθύνης της επι­χεί­ρη­σης έως το ποσό των 600.000 ευρώ. Η πρό­σθετη παρέμ­βασή τους απορ­ρί­φθηκε ως ουσια­στικά αβάσιμη και κατα­δι­κά­στη­καν σε δικα­στικά έξοδα 250 ευρώ. Δεκτή έγινε η προ­σε­πί­κληση της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας προς τις ασφα­λι­στι­κές, απορ­ρί­φθηκε όμως ως μη νόμιμη η παρε­μπί­πτουσα αγωγή της, με την οποία ζητούσε να κατα­βά­λουν οι ασφα­λι­στι­κές απευ­θείας στους ενά­γο­ντες όποιο ποσό επι­δι­κα­στεί, καθώς δεν επι­κα­λέ­στηκε σχετική πρό­βλεψη στο ασφα­λι­στή­ριο συμ­βό­λαιο.

Τα τέκνα του θανό­ντος εκπρο­σώ­πη­σαν στο ακρο­α­τή­ριο οι κ.κ. Αικα­τε­ρίνη Γιαν­νιού, Στυ­λια­νός Κιουρ­τζής και Μαρία Λέργου. Τον πρώτο ενα­γό­μενο, εργο­λάβο ελαιο­χρω­μα­τι­σμών, εκπρο­σώ­πησε ο κ. Δήμος Μου­τά­φης. Την ξενο­δο­χειακή εται­ρεία εκπρο­σώ­πησε ο κ. Εμμα­νουήλ Κου­τσού­κος ενώ τις 2 ασφα­λι­στι­κές εται­ρείες εκπρο­σώ­πησε ο κ. Δημή­τριος Βου­τσί­νος, δικη­γό­ρος Πειραιά.