Σύγκρουση μέχρις εσχάτων – Οι προειδοποιήσεις Καμμένου για την κοινή του μοίρα με τον Τσίπρα

Με ορατό τον κίνδυνο να καταρ­ρεύ­σει ή να ακυ­ρω­θεί επί της ουσίας και εν τη γενέσει του το νέο επι­κοι­νω­νιακό κατα­σκεύ­α­σμα της κυβέρ­νη­σης για έξοδο στις αγορές, το Μέγαρο Μαξίμου απο­δύ­ε­ται σε μια αγω­νιώδη προ­σπά­θεια δια­τή­ρη­σης ενδο­κυ­βερ­νη­τι­κών ισορ­ρο­πιών και κατευ­να­σμού των ανη­συ­χιών που εκφρά­ζο­νται εξ αρι­στε­ρών στο εσω­τε­ρικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Η βεβια­σμένη καλ­λιέρ­γεια του success story και η δημιουρ­γία υπερ­βο­λι­κών προσ­δο­κιών για μία ακόμη φορά βρί­σκουν την ομάδα του Αλέξη Τσίπρα με ανοιχτά μέτωπα σε νευ­ραλ­γι­κούς τομείς και σε ανε­ξέ­λεγ­κτη σύγκρουση με θεσμι­κούς και οικο­νο­μι­κούς παρά­γο­ντες.

Η βεντέτα με τη Δικαιο­σύνη είναι πλέον κατά προφανή τρόπο σχε­δια­σμένη και απρο­κά­λυ­πτη, ενώ την ίδια στιγμή επι­σή­μως, με δηλώ­σεις και ανα­κοι­νώ­σεις της Κου­μουν­δού­ρου και της Ηρώδου Αττικού, κατα­βάλ­λε­ται προ­σπά­θεια στροφής στο αρι­στερό ακρο­α­τή­ριο.

Χαρα­κτη­ρι­στικό δείγμα της από­πει­ρας αυτής είναι η σκληρή και εν πολλοίς αθέμιτη κριτική από θεσμι­κούς παρά­γο­ντες για τις δικα­στι­κές απο­φά­σεις στην υπόθεση «Ηριάννα», σε συν­δυα­σμό με την κάλυψη που δόθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ στο «πολύ­μορφο κίνημα αντι­δρά­σεων», όπως ανα­φε­ρό­ταν σε κομ­μα­τική ανα­κοί­νωση.

Μεταξύ των άλλων, οι αντι­δρά­σεις αυτές περιε­λάμ­βα­ναν και τις επι­δρο­μές ομάδων κου­κου­λο­φό­ρων στο κέντρο της Αθήνας, οι οποίες ουδέ­ποτε απο­δο­κι­μά­στη­καν από την κυβέρ­νηση ή το κόμμα, ενώ για μία ακόμη φορά οι συγκε­κρι­μέ­νες ομάδες έδρασαν ανε­νό­χλη­τες και με τις αστυ­νο­μι­κές δυνά­μεις σε ρόλο παρα­τη­ρητή.

Υπό το πρίσμα αυτών των εξε­λί­ξεων, σε νέο στάδιο φαί­νε­ται πως εισέρ­χο­νται οι εσω­τε­ρι­κές ισορ­ρο­πίες σε κόμμα και κυβέρ­νηση.

Οπως φάνηκε από τις τελευ­ταίες συνε­δριά­σεις των κομ­μα­τι­κών οργάνων εν όψει της συνόδου της ΚΕ την προη­γού­μενη Παρα­σκευή και Σάββατο, τα επίπεδα κρι­τι­κής είναι δύο:

Αφενός, η ομάδα των 53+ εμφα­νί­ζε­ται δια­τε­θει­μένη να ανε­βά­σει τους τόνους εν αναμονή ενός ανα­σχη­μα­τι­σμού, διεκ­δι­κώ­ντας υπουρ­γεία και υπο­στη­ρί­ζο­ντας μια «αρι­στερή στροφή»,

Aφετέρου, πρόσωπα του στενού περι­βάλ­λο­ντος του κ. Τσίπρα, όπως ο υπουρ­γός ΨΗΠΤΕ Ν. Παππάς, δέχο­νται κριτική τόσο για τις άκαρπες μεθο­δεύ­σεις του στο πεδίο των ΜΜΕ και της προ­σπά­θειας ελέγχου του Τύπου όσο και για τη «δια­στη­μική» πολι­τική του. Η τελευ­ταία τέτοια κριτική δια­τυ­πώ­θηκε, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, στη συνε­δρί­αση του Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λίου της Τετάρ­της από τον υπουργό Οικο­νο­μι­κών Ευκλείδη Τσα­κα­λώτο.

Στο περι­βάλ­λον αυτό, η πίεση που υφί­στα­ται η κυβέρ­νηση οδηγεί το επι­τε­λείο του Μεγάρου Μαξίμου στη μονα­δική επιλογή που (νομίζει ότι) μπορεί να δια­χει­ρι­στεί. Τη μετω­πική σύγκρουση στα πεδία των θεσμών και των ΜΜΕ.

Η κριτική και η άσκηση πιέσεων προς τη Δικαιο­σύνη ερμη­νεύ­ο­νται από πολι­τικά στελέχη ως προ­ε­τοι­μα­σία για μια σκληρή σύγκρουση στη νέα περίοδο δια­κυ­βέρ­νη­σης και ενώ εκκρε­μούν υπο­θέ­σεις τις οποίες η κυβέρ­νηση έχει μετα­τρέ­ψει σε στρα­τη­γι­κές της επι­διώ­ξεις.

Μία από αυτές είναι το σίριαλ με τη δίωξη του πρώην επι­κε­φα­λής της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωρ­γίου για το έλλειμμα του 2009, την οποία η ομάδα του Μεγάρου Μαξίμου εξα­κο­λου­θεί να συντη­ρεί με κάθε τρόπο και παρά τη δέσμευσή της έναντι των δανει­στών να απο­ζη­μιώ­σει και να απο­κα­τα­στή­σει πολι­τικά την υπόληψη του κ. Γεωρ­γίου.

Δεδο­μέ­νου ότι τις συγκε­κρι­μέ­νες δεσμεύ­σεις έχει ανα­λά­βει ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών, κάποιες πηγές επι­μέ­νουν ότι ο Ευκλ. Τσα­κα­λώ­τος βρί­σκε­ται και σε αυτό το πεδίο σε διά­σταση με το Μέγαρο Μαξίμου λόγω της επι­μο­νής της ομάδας Τσίπρα να δια­τη­ρεί ζωντανή την υπόθεση.

Η άλλη μετέωρη επι­δί­ωξη της κυβέρ­νη­σης είναι η σκληρή σύγκρουση στο πεδίο των ΜΜΕ. Ο κ. Ν. Παππάς επα­νέρ­χε­ται δρι­μύ­τε­ρος, με επι­θέ­σεις πλέον κατά του ομίλου Βαρ­δι­νο­γιάννη και πιέσεις προς το ΕΣΡ εν όψει του νέου δια­γω­νι­σμού για την αδειο­δό­τηση των τηλε­ο­πτι­κών σταθμών, για τον οποίο ο υπουρ­γός φιλο­δο­ξεί να επι­βά­λει τους ίδιους όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις με τον προη­γού­μενο.

Κατά κάποιους, οι εξε­λί­ξεις σε αυτά τα δύο πεδία θα κρίνουν πολλά τους επό­με­νους μήνες, ακόμη και για τη δυνα­τό­τητα της πλειο­ψη­φίας των 153 βου­λευ­τών να παρα­μεί­νει συμπα­γής – και μάλιστα εν αναμονή της νέας αξιο­λό­γη­σης που ξεκινά από το φθι­νό­πωρο και περι­λαμ­βά­νει 113 προ­α­παι­τού­μενα προς εκπλή­ρωση.

Στην κυβέρ­νηση και στον ΣΥΡΙΖΑ εξα­κο­λου­θούν να κατα­φεύ­γουν στην εύκολη και βολική εκδοχή του πολέμου επι­χει­ρη­μα­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων, τα οποία επι­βου­λεύ­ο­νται και κατα­διώ­κουν την Αρι­στερά, απερ­γα­ζό­μενα την πτώση της.

Με ορατό όμως το ενδε­χό­μενο να καταρ­ρεύ­σουν για μία ακόμη φορά τα στρα­τη­γή­ματα του κ. Παππά, αφενός, και όσων μεθο­δεύ­ουν τον έλεγχο της Δικαιο­σύ­νης, αφε­τέ­ρου, η συνοχή της κυβέρ­νη­σης ενδέ­χε­ται να μετα­τρα­πεί σύντομα από πολι­τικό δεδο­μένο σε αίνιγμα.

Σε αυτό το κλίμα και μόλις δύο ημέρες πριν από τη συζή­τηση του αιτή­μα­τος της αντι­πο­λί­τευ­σης για τη σύσταση Εξε­τα­στι­κής Επι­τρο­πής για την εμπλοκή του Πάνου Καμ­μέ­νου στην υπόθεση «Noor 1», οι δια­βε­βαιώ­σεις του υπουρ­γού Αμυνας από την Ικαρία ακού­στη­καν από κάποιους ως προει­δο­ποί­ηση προς τον κυβερ­νη­τικό εταίρο: «Μην ελπί­ζουν ότι θα βάλουν μεταξύ μας διαόλους-ζιζάνια να μας χωρί­σουνε, ούτε να δημιουρ­γη­θεί έλλειψη εμπι­στο­σύ­νης μεταξύ μας. Εχουμε περάσει πολλές φουρ­τού­νες μαζί, περά­σαμε τα δύσκολα, δεν θα βρουν τώρα που είναι τα εύκολα, όσο και αν ψάξουν, λόγο για να χαλάσει αυτή η συνερ­γα­σία που είναι προς όφελος της πατρί­δας μας» είπε ο κ. Καμ­μέ­νος και δήλωσε εμφα­τικά: «Με τον Τσίπρα θα είμαστε μαζί μέχρι τέλους»…

Η από­πειρα της κυβέρ­νη­σης να καλ­λιερ­γή­σει εντυ­πώ­σεις περιέ­λαβε και μια πρω­το­φανή μεθό­δευση: τη συνε­δρί­αση της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής στο Μέγαρο Μου­σι­κής Αθηνών το βράδυ της προη­γού­με­νης Παρα­σκευής. Ηταν η πρώτη φορά στα 26 χρόνια λει­τουρ­γίας του Μεγάρου που ο συγκε­κρι­μέ­νος χώρος δια­τέ­θηκε για συνε­δρί­αση κομ­μα­τι­κού οργάνου. Και κατά κάποιους, επρό­κειτο για μια συνει­δητή από­πειρα της Κου­μουν­δού­ρου να δείξει ότι έχει αλώσει τον πυρήνα των αστικών θεσμών και ότι έχει απο­κτή­σει τον έλεγχο ενός χώρου-συμβόλου.

Κατ’ άλλους, η συγκε­κρι­μένη απόφαση εντάσ­σε­ται στην προ­σπά­θεια του ΣΥΡΙΖΑ να καλ­λιερ­γή­σει την εντύ­πωση της μετά­βα­σης στα «ευρω­παϊκά σαλόνια». Παρα­σκη­νιακά πάντως η από­πειρα αυτή σχο­λιά­στηκε ως άκομψη και περιττή.

Είχε προη­γη­θεί μια πρώτη ένδειξη των δια­θέ­σεων αυτών τον προη­γού­μενο Μάιο, όταν στο Μέγαρο Μου­σι­κής είχε προ­σκλη­θεί και είχε μιλήσει η πρώην πρό­ε­δρος της Αργε­ντι­νής Κρι­στίνα Κίρχνερ.

Στη συγκε­κρι­μένη περί­σταση υπήρχε πάντως κάποια στοι­χειώ­δης επίφαση, καθώς η κυρία Κίρχνερ ήταν ομι­λή­τρια σε εκδή­λωση του Megaron Plus. Και εκεί πάντως ήταν σαφές το πολι­τικό πρόσημο, καθώς η συγκε­κρι­μένη ημερίδα που είχε πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στην αίθουσα Χρήστος Λαμπρά­κης είχε τον τίτλο «Κρίση της δημο­κρα­τίας και αγώνες για κοι­νω­νική δικαιο­σύνη: Η εμπει­ρία της Λατι­νι­κής Αμε­ρι­κής»…

ΒΗΜΑ