Ένωση Δικαστών-Εισαγγελέων: Προσπαθούν να καταργήσουν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης

Του Πα­να­γιώ­τη Στάθη

Με μια ανα­κοί­νω­ση που εκ­φεύ­γει των συ­νή­θων με­τριο­πα­θών τόνων του λόγου των δι­κα­στι­κών ενώ­σε­ων ακόμα και σε επο­χές “σύ­γκρου­σης” με τους κυ­βερ­νώ­ντες, και με τίτλο “Η συ­στη­μα­τι­κή προ­σπά­θεια πλή­ρους υπο­τα­γής της Δι­καιο­σύ­νης και η αλ­λα­γή με­θό­δων”, η με­γα­λύ­τε­ρη Ένωση Δι­κα­στών και Ει­σαγ­γε­λέ­ων της χώρας λέει ου­σια­στι­κά “ως εδώ”. Μετά τις διαρ­κείς επι­θέ­σεις από κυ­βερ­νη­τι­κούς πα­ρά­γο­ντες για σειρά -μη αρε­στών- απο­φά­σε­ων της Δι­καιο­σύ­νης, οι δι­κα­στές πλέον δεί­χνουν πως “η στα­γό­να ξε­χεί­λι­σε το πο­τή­ρι” και μι­λούν ξε­κά­θα­ρα για προ­σπά­θεια χει­ρα­γώ­γη­σης της Δι­καιο­σύ­νης από την κυ­βέρ­νη­ση στα βή­μα­τα της Τουρ­κί­ας και της Πο­λω­νί­ας.

Λένε πως οι κυ­βερ­νώ­ντες:

-Ζη­τούν πλήρη υπο­τα­γή των δι­κα­στών.

-Θε­ω­ρούν εμπό­διο στα σχέ­διά τους τη Δι­καιο­σύ­νη.

-Χρη­σι­μο­ποιούν τους πιο βρώ­μι­κους μη­χα­νι­σμούς που δια­θέ­τει το Κρά­τος: το πα­ρα­κρά­τος ευ­τυ­χώς ελά­χι­στων δια­θέ­σι­μων “δη­μο­σιο­γρά­φων”-έμ­μι­σθων κον­δυ­λο­φό­ρων.

-Στο­χο­ποιούν τον Α’ Αντι­πρό­ε­δρο της Ένω­σης, Π. Λυ­μπε­ρό­που­λο (πρώην σύμ­βου­λο του πρώην υπουρ­γού Χαρ. Αθα­να­σί­ου), “με έωλες και ανυ­πό­στα­τες λα­σπο­λο­γί­ες, διότι σή­κω­σε με­γά­λο βάρος της ανυ­πο­χώ­ρη­της μάχης της Ένω­σης για τη δι­κα­στι­κή ανε­ξαρ­τη­σία και τη δη­μο­κρα­τία”.

Ανα­φέ­ρουν δε πως “προ­τά­ξα­με θε­σμι­κά θέ­μα­τα και εμπο­δί­σα­με τους σχε­δια­σμούς που επι­χει­ρή­θη­καν από άμι­σθους συμ­βού­λους του Πρω­θυ­πουρ­γού (σ.σ.: ανα­φέ­ρο­νται στη Βα­σι­λι­κή Θάνου, πρώην πρό­ε­δρο του Αρεί­ου Πάγου) και κυ­βερ­νη­τι­κούς πα­ρά­γο­ντες.

-Κα­τα­λή­γουν  πως γι’ αυτόν τον λόγο η εμπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών στην εκτε­λε­στι­κή εξου­σία στη χώρα μας αγ­γί­ζει μετά βίας το 13% (το χα­μη­λό­τε­ρο σε όλες τις ευ­ρω­παϊ­κές χώρες).

Ολό­κλη­ρη η ανα­κοί­νω­ση έχει ως εξής:

“Συ­στη­μα­τι­κά και με­θο­δι­κά επι­χει­ρεί­ται εδώ και καιρό η πλή­ρης υπο­τα­γή και χει­ρα­γώ­γη­ση της Δι­καιο­σύ­νης ώστε να λει­τουρ­γεί όχι ως ανε­ξάρ­τη­τη εξου­σία αλλά ως κυ­βερ­νη­τι­κός μη­χα­νι­σμός. Υπουρ­γοί και Βου­λευ­τές εκτο­ξεύ­ουν κα­θη­με­ρι­νά αστή­ρι­κτες κα­τη­γο­ρί­ες σε βάρος Δι­κα­στών και Ει­σαγ­γε­λέ­ων για με­ρο­λη­πτι­κές απο­φά­σεις και ύπαρ­ξη σκο­πι­μο­τή­των που στόχο έχουν δήθεν την πα­ρε­μπό­δι­ση του Κυ­βερ­νη­τι­κού έργου. Επι­χει­ρούν έτσι να τρω­θεί το κύρος της Δι­καιο­σύ­νης ώστε να μπο­ρούν να την ελέγ­χουν ευ­κο­λό­τε­ρα και να εμ­φα­νι­στούν οι ίδιοι ως μο­να­δι­κοί υπε­ρα­σπι­στές της νο­μι­μό­τη­τας και ‘’γνή­σιοι εκ­φρα­στές του κοι­νού συμ­φέ­ρο­ντος’’, ακο­λου­θώ­ντας το πα­ρά­δειγ­μα της Τουρ­κί­ας και της Πο­λω­νί­ας, οι κυ­βερ­νή­σεις των οποί­ων είτε με διώ­ξεις κατά δι­κα­στι­κών λει­τουρ­γών είτε με ωμές νο­μο­θε­τι­κές πα­ρεμ­βά­σεις κα­ταρ­γούν την ανε­ξαρ­τη­σία της Δι­καιο­σύ­νης. Για τις εξε­λί­ξεις στην Πο­λω­νία έχει εκ­δο­θεί ήδη αί­τη­μα της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης Δι­κα­στών στον Πρό­ε­δρο της Χώρας και υπάρ­χει με­γά­λο κύμα διε­θνών αντι­δρά­σε­ων. Ο δι­κα­στι­κός έλεγ­χος των νόμων, που θω­ρα­κί­ζει ατο­μι­κά και κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα από κρα­τι­κές αυ­θαι­ρε­σί­ες, θε­ω­ρεί­ται πλέον εμπό­διο στους κυ­βερ­νη­τι­κούς σχε­δια­σμούς. 

Στην Ελ­λά­δα η Ένωση Δι­κα­στών και Ει­σαγ­γε­λέ­ων υπε­ρα­σπί­στη­κε, όπως ήταν υπο­χρε­ω­μέ­νη, με σθέ­νος και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα τη Συ­νταγ­μα­τι­κή νο­μι­μό­τη­τα. Προ­τά­ξα­με θε­σμι­κά θέ­μα­τα και εμπο­δί­σα­με τους σχε­δια­σμούς που επι­χει­ρή­θη­καν από άμι­σθους συμ­βού­λους του Πρω­θυ­πουρ­γού και κυ­βερ­νη­τι­κούς πα­ρά­γο­ντες για αύ­ξη­ση του ορίου ηλι­κί­ας συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης των δι­κα­στι­κών λει­τουρ­γών κατά πα­ρά­βα­ση ρητών συ­νταγ­μα­τι­κών επι­τα­γών. Εμπο­δί­σα­με ακόμη τους σχε­δια­σμούς κυ­βερ­νη­τι­κών πα­ρα­γό­ντων σε σειρά ζη­τη­μά­των που αφο­ρού­σαν νο­μο­θέ­τη­ση αντί­θε­τη προς το Σύ­νταγ­μα και το Ευ­ρω­παϊ­κό δί­καιο και στη­ρί­ξα­με δι­κα­στι­κούς λει­τουρ­γούς, οι οποί­οι λόγω της δι­καιο­δο­τι­κής κρί­σης που εξέ­φε­ραν, αντι­με­τώ­πι­σαν και αντι­με­τω­πί­ζουν την εχθρό­τη­τα ορι­σμέ­νων. Στην από­πει­ρα ελέγ­χου και υπο­τα­γής της Δι­καιο­σύ­νης, χρη­σι­μο­ποί­η­σαν από τότε τους πιο βρώ­μι­κους μη­χα­νι­σμούς που δια­θέ­τει το Κρά­τος: το πα­ρα­κρά­τος ευ­τυ­χώς ελά­χι­στων δια­θέ­σι­μων “δη­μο­σιο­γρά­φων” – έμ­μι­σθων κον­δυ­λο­φό­ρων. Οι εντο­λείς τους κα­λύ­πτο­νται συχνά πίσω από “ασυ­λί­ες” και προ­νό­μια και πα­ρα­μέ­νουν στο πα­ρα­σκή­νιο, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ενί­ο­τε το κοι­νο­βου­λευ­τι­κό βήμα, για βο­λι­κούς μο­νο­λό­γους. Οι ίδιοι οι εντο­λο­δό­χοι δεν έχουν να χά­σουν τί­πο­τα αφού οι συ­κο­φα­ντί­ες και οι μη­χα­νορ­ρα­φί­ες είναι το κύριο επάγ­γελ­μά τους.

Στο στό­χα­στρο αυτών των κύ­κλων μπήκε από χθες και ο Α΄ Αντι­πρό­ε­δρος της Ένω­σης, που σή­κω­σε με­γά­λο βάρος της ανυ­πο­χώ­ρη­της μάχης της Ένω­σης για την Δι­κα­στι­κή Ανε­ξαρ­τη­σία και την Δη­μο­κρα­τία, με έωλες και ανυ­πό­στα­τες λα­σπο­λο­γί­ες. Δια­μη­νύ­ου­με στους διά­φο­ρους σκευω­ρούς και στους προ­στά­τες τους ότι η Ένωσή μας θα πράτ­τει το κα­θή­κον της, που είναι η κα­το­χύ­ρω­ση του ελεύ­θε­ρου δι­κα­στι­κού φρο­νή­μα­τος και η συ­νταγ­μα­τι­κή ομα­λό­τη­τα, με οποιο­δή­πο­τε τί­μη­μα, χωρίς να φο­βά­ται από τέ­τοιου εί­δους πιέ­σεις, που αντί­θε­τα δυ­να­μώ­νουν την προ­σή­λω­σή μας. Η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία αντι­λαμ­βά­νε­ται τους τε­ρά­στιους κιν­δύ­νους που ελ­λο­χεύ­ουν από μια αδη­φά­γο εκτε­λε­στι­κή εξου­σία, που επι­θυ­μεί με τη χρήση κάθε μέσου να δρα ανε­ξέ­λεγ­κτη, τη στιγ­μή που η εμπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών σ’ αυτήν ως θε­σμού αγ­γί­ζει μετά βίας το 13% (το χα­μη­λό­τε­ρο σε όλες τις Ευ­ρω­παϊ­κές Χώρες)”.