Θεόδωρος Παπαγεωργίου: «Δεν είναι θέμα δικηγόρων, είναι θέμα Δημοκρατίας και κράτους δικαίου»

• «Ντροπή και εξευτελισμός για τη Δικαιοσύνη το ζήτημα του Δικαστικού Μεγάρου Ρόδου» • Απαισιόδοξος δήλωσε ο έγκριτος νομικός για τις εξελίξεις

Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα το Δικαστικό Μέγαρο Ρόδου δεν συνάδει ούτε με τον θεσμικό του ρόλο ούτε με τις ανάγκες μιας σύγχρονης κοινωνίας. Παρά τις δεκαετίες συζητήσεων, σχεδιασμών και εξαγγελιών, το ζήτημα της κτηριακής στέγασης της Δικαιοσύνης στη Ρόδο παραμένει άλυτο, προκαλώντας έντονο προβληματισμό στους λειτουργούς της, στους πολίτες και στους φορείς του νησιού.
Με αφορμή την πρόσφατη δημόσια παρέμβασή του και την επιστολή που απέστειλε προς τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου, ο έγκριτος νομικός κ. Θεόδωρος Παπαγεωργίου σε δηλώσεις του, έθεσε εκ νέου στο επίκεντρο ένα πρόβλημα που, όπως υποστηρίζει, δεν αφορά μόνο στις συνθήκες εργασίας των δικαστικών λειτουργών και των δικηγόρων, αλλά στην ίδια τη λειτουργία της Δημοκρατίας και του κράτους δικαίου.
«Η Δικαιοσύνη είναι πυλώνας της Δημοκρατίας»
Ο κ. Παπαγεωργίου υπογράμμισε ότι το θέμα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα τοπικό ή συντεχνιακό αίτημα:
«Δεν είναι ένα τοπικό θέμα, ούτε ένα μεμονωμένο θέμα. Είναι θέμα της Δικαιοσύνης. Όλοι γνωρίζουμε ότι η Δικαιοσύνη αποτελεί πυλώνα ενός σύγχρονου δημοκρατικού κράτους δικαίου. Δεν αρκεί μόνο να φαίνεται ότι λειτουργεί. Πρέπει και στην πράξη να λειτουργεί με τους όρους που επιβάλλει ο θεσμικός της ρόλος», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι σημερινές συνθήκες στο Δικαστικό Μέγαρο της Ρόδου δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις μιας πρωτεύουσας νομού που φιλοξενεί το Εφετείο Δωδεκανήσου και κρίσιμες περιφερειακές δομές της ελληνικής Δικαιοσύνης.
Ένα κτήριο του 1928 για τις ανάγκες του 2026
Στην τοποθέτησή του, ο νομικός στάθηκε ιδιαίτερα στην παλαιότητα και την ακαταλληλότητα του υφιστάμενου κτηρίου. Όπως σημείωσε, το Δικαστικό Μέγαρο στεγάζεται σε ένα κτήριο που κατασκευάστηκε το 1928 από τις ιταλικές αρχές κατοχής, για τις ανάγκες μιας εντελώς διαφορετικής εποχής.
«Είναι εξευτελιστικό το γεγονός ότι, σχεδόν έναν αιώνα μετά την κατασκευή του και περισσότερα από εβδομήντα χρόνια μετά την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα, η Πολιτεία εξακολουθεί να στεγάζει τη Δικαιοσύνη στις ίδιες ακατάλληλες εγκαταστάσεις», δήλωσε.
Ο ίδιος περιέγραψε εικόνες που, όπως είπε, δεν τιμούν ούτε τη Δικαιοσύνη ούτε το κράτος: «Οι πολίτες, οι δικαστές, οι δικηγόροι και οι υπάλληλοι καλούνται να εργαστούν και να εξυπηρετηθούν σε έναν χώρο που αποτελεί ντροπή. Φάκελοι στοιβαγμένοι στους διαδρόμους, περιορισμένη πρόσβαση σε γραφεία και αίθουσες, χώροι που θυμίζουν αποθήκες και όχι υπηρεσίες ενός σύγχρονου κράτους», ανέφερε.
Ένα πρόβλημα που χρονίζει επί δεκαετίες
Η συζήτηση για τη μετεγκατάσταση ή την κατασκευή νέου Δικαστικού Μεγάρου δεν είναι καινούργια. Όπως υπενθύμισε ο κ. Παπαγεωργίου, κατά καιρούς εξετάστηκαν διάφορες λύσεις, από την αξιοποίηση των χώρων που καταλάμβανε η Πυροσβεστική Υπηρεσία μέχρι τη μεταφορά των δικαστικών υπηρεσιών στον χώρο του παλαιού νοσοκομείου. Ωστόσο, καμία από αυτές τις προτάσεις δεν προχώρησε μέχρι τέλους.
«Δεκαετίες ολόκληρες ακούμε τις ίδιες υποσχέσεις. Υπουργοί, συσκέψεις, αποφάσεις, εξαγγελίες. Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα βρισκόμαστε ακριβώς στο ίδιο σημείο», σημείωσε.
Μάλιστα, τόνισε ότι το θέμα επανήλθε δυναμικά στην επικαιρότητα όταν διατυπώθηκαν προτάσεις για άλλες χρήσεις του παλαιού νοσοκομείου, ενός χώρου που εδώ και χρόνια συνδέεται με τα σχέδια μεταστέγασης της Δικαιοσύνης.
Οι εναλλακτικές προτάσεις
Πέρα από την κριτική, ο κ. Παπαγεωργίου παρουσίασε και συγκεκριμένες εναλλακτικές προσεγγίσεις. Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στην αξιοποίηση στρατιωτικών εγκαταστάσεων και ακινήτων που βρίσκονται σε κεντρικά σημεία της πόλης και τα οποία, κατά την άποψή του, θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τον σκοπό της δημιουργίας ενός σύγχρονου δικαστικού συγκροτήματος.
Συγκεκριμένα, έκανε λόγο για τη Λέσχη Αξιωματικών, για το ακίνητο της παλαιάς ΚΑΒΑ καθώς και για το κτήριο του πρώην ξενοδοχείου «Soleil», όπου σήμερα στεγάζεται η τουριστική σχολή. Κατά τον ίδιο, η μεταφορά ορισμένων υφιστάμενων χρήσεων θα μπορούσε να απελευθερώσει χώρους και να επιτρέψει μια λειτουργική και άμεση λύση στο στεγαστικό πρόβλημα της Δικαιοσύνης.
«Υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Αυτό που δεν βλέπω είναι η πολιτική βούληση», ανέφερε με έμφαση.
«Δεν προέχουν οι συντεχνίες, προέχει ο θεσμός»
Ο κ. Παπαγεωργίου επέμεινε ότι η συζήτηση δεν πρέπει να εγκλωβίζεται σε επιμέρους διεκδικήσεις ή σε στενά επαγγελματικά συμφέροντα. «Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι δεν προέχει αν κάποιοι δικηγόροι θέλουν καλύτερους χώρους εργασίας. Προέχει ο θεσμός της Δικαιοσύνης. Αν δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό, τότε χάνουμε την ουσία του προβλήματος», υπογράμμισε.
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση αποτυπώνει και το βασικό μήνυμα που επιχείρησε να αναδείξει μέσω της δημόσιας παρέμβασής του: ότι το ζήτημα αφορά κάθε πολίτη που αναζητά αποτελεσματική και αξιοπρεπή πρόσβαση στην έννομη προστασία.
Η σύγκριση με άλλες  περιοχές της χώρας
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στις εξελίξεις που καταγράφονται σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Ο νομικός επισήμανε ότι σε αρκετές περιοχές έχουν ήδη ανεγερθεί ή δρομολογούνται νέα δικαστικά μέγαρα, ενώ στη Ρόδο η συζήτηση παραμένει εγκλωβισμένη σε διαβουλεύσεις χωρίς απτό αποτέλεσμα.
Αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στην Κομοτηνή, όπου λειτουργεί σύγχρονο δικαστικό μέγαρο δίπλα στο παλαιό κτήριο, αλλά και στην Κω. «Βλέπουμε νέες δικαστικές υποδομές να δημιουργούνται σε διάφορες περιοχές της χώρας. Το ερώτημα είναι γιατί η Ρόδος παραμένει τόσο πίσω», ανέφερε.
Αναμονή για τις κυβερνητικές αποφάσεις
Στο μεταξύ, το θέμα παραμένει ανοικτό μετά και τις ανακοινώσεις που έγιναν κατά την επίσκεψη του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Γιώργου Φλωρίδη στη Ρόδο. Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, στο επόμενο διάστημα αναμένεται να κατατεθούν συγκεκριμένες προτάσεις προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης, ώστε να ληφθούν οι τελικές αποφάσεις για την χωροθέτηση και τις απαραίτητες διαδικασίες. Παρά ταύτα, ο κ. Παπαγεωργίου εμφανίστηκε συγκρατημένος ως προς τις προσδοκίες του.
«Δεν είμαι αισιόδοξος.
Θα ήθελα να δω όλους τους πολιτικούς και θεσμικούς παράγοντες να κάθονται στο ίδιο τραπέζι και να δηλώνουν ότι δεν θα φύγουν αν δεν βρεθεί λύση. Μέχρι σήμερα δεν το έχω δει αυτό….», ανέφερε.
Κλείνοντας την παρέμβασή του, ο νομικός επανέλαβε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τη θέση του για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα. «Ίσως ακούγομαι δυσάρεστος σε κάποιους. Όμως η σημερινή εικόνα αποτελεί εξευτελισμό της Δικαιοσύνης και όλοι έχουμε ευθύνες γι’ αυτό», δήλωσε.
Το ερώτημα εν τέλει, δεν είναι αν απαιτείται ένα νέο, σύγχρονο Δικαστικό Μέγαρο. Αυτό θεωρείται δεδομένο από όλους τους εμπλεκόμενους. Το πραγματικό ζητούμενο είναι αν θα υπάρξει η βούληση και η αναγκαία συνεννόηση που απαιτούνται ώστε το έργο να περάσει, επιτέλους, από τις εξαγγελίες στην πράξη.