Συζητήθηκε η αγωγή δικαστικής λειτουργού και του δικηγόρου συζύγου της κατά του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου

• Το αίτημα είναι να ανα­γνω­ρι­σθεί δικα­στικά ότι προ­σβλή­θηκε η προ­σω­πι­κό­τητα και η επαγ­γελ­μα­τική τους εντι­μό­τητα

Συζη­τή­θηκε χθες ενώπιον του 2ου Τμή­μα­τος της Μονο­με­λούς σύν­θε­σης του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, η αγωγή που έχουν ασκήσει δικα­στική λει­τουρ­γός και ο δικη­γό­ρος σύζυγός της κατά του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου.

Οι ενά­γο­ντες ζητούν να υπο­χρε­ω­θεί ο Σύλ­λο­γος να κατα­βά­λει σε καθέναν 10.000 ευρώ για ηθική βλάβη, νομι­μο­τό­κως από την επίδοση της αγωγής. Το ποσό είναι συμ­βο­λικό. Δεν πρό­κει­ται για ανθρώ­πους που ανα­ζη­τούν χρήματα. Πρό­κει­ται για δύο επαγ­γελ­μα­τίες του νομικού χώρου που ζητούν από ένα δικα­στή­ριο να πει αυτό που κανείς δεν τους επέ­τρεψε να πουν οι ίδιοι όταν έπρεπε, ότι δηλαδή αμφι­σβη­τή­θηκε η εντι­μό­τητά τους χωρίς στοι­χεία και χωρίς δια­δι­κα­σία.

Η αγωγή στη­ρί­ζε­ται στην ευθύνη νομικού προ­σώ­που δημο­σίου δικαίου και στις δια­τά­ξεις για την προ­στα­σία της προ­σω­πι­κό­τη­τας, ενώ επι­κα­λεί­ται παρα­βί­αση του δικαιώ­μα­τος προη­γού­με­νης ακρό­α­σης, κατά το άρθρο 20 του Συντάγ­μα­τος και το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ.

Η δικα­στική λει­τουρ­γός υπη­ρε­τεί από το 2007 και κατά τον κρίσιμο χρόνο έφερε τον βαθμό της Προ­έ­δρου Πρω­το­δι­κών. Η μετά­θεσή της από την Κω στη Ρόδο απο­φα­σί­σθηκε από το Ανώτατο Δικα­στικό Συμ­βού­λιο στις 12 Ιουλίου 2024, ύστερα από δική της αίτηση, και ολο­κλη­ρώ­θηκε με Προ­ε­δρικό Διά­ταγμα στις 26 Ιουλίου 2024. Τίποτε το αδια­φα­νές, τίποτε το εξαι­ρε­τικό.

Οι ενά­γο­ντες παρα­πέ­μπουν στο άρθρο 49 του ν. 4938/2022, το οποίο, όπως υπο­στη­ρί­ζουν, θεσπί­ζει μεν κώλυμα για την υπη­ρε­σία δικα­στι­κού λει­τουρ­γού σε πόλη όπου ο σύζυγος δικη­γο­ρεί, εξαιρεί όμως ρητά πόλεις όπως η Ρόδος.

Αν η ανά­γνωση αυτή είναι ορθή, το ερώτημα που έθεσε ο Σύλ­λο­γος το είχε ήδη απα­ντή­σει ο νομο­θέ­της. Επι­ση­μαί­νουν ακόμη ότι τα καθή­κο­ντα της διευ­θύ­νου­σας το Πρω­το­δι­κείο είναι κυρίως οργα­νω­τικά και διοι­κη­τικά.

Στις 17 Ιουλίου 2024, σε έκτακτη συνε­δρί­αση του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου του Συλ­λό­γου με γενικά δια­τυ­πω­μένο θέμα την τοπο­θέ­τηση νέων δικα­στών, η συζή­τηση φέρεται να επι­κε­ντρώ­θηκε απο­κλει­στικά στη συγκε­κρι­μένη μετά­θεση. Ο σύζυγος, τότε μέλος του συμ­βου­λίου, δεν αρκέ­σθηκε σε δια­βε­βαιώ­σεις. Κατέ­θεσε, σύμφωνα με την αγωγή, πλήρη πίνακα προει­σπρά­ξεων των ετών 2023 και 2024, από τον οποίο προ­κύ­πτει, κατά τους ενά­γο­ντες, ότι οι παρα­στά­σεις του ίδιου και του γρα­φείου του σε συν­θέ­σεις όπου θα μπο­ρούσε να μετέχει η σύζυγός του ήταν ελά­χι­στες.

Υπο­στή­ριξε επίσης ότι, ελλεί­ψει νομο­θε­τι­κής απα­γό­ρευ­σης, δεν μπορεί να στε­ρεί­ται μια οικο­γέ­νεια το δικαί­ωμα της συμ­βί­ω­σης ύστερα από πολυετή υπη­ρε­σία της συζύγου σε διά­φο­ρες περιο­χές της χώρας.

Ο Σύλ­λο­γος προ­χώ­ρησε παρά ταύτα. Επι­στολή με ημε­ρο­μη­νία 22 Ιουλίου 2024 απε­στάλη στις 26 Ιουλίου 2024 στην Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, την ημέρα ακριβώς που εκδι­δό­ταν το Προ­ε­δρικό Διά­ταγμα, και ζητούσε την ανά­κληση της μετά­θε­σης.

Οι ενά­γο­ντες δια­τεί­νο­νται ότι το κείμενο δεν περιο­ρί­σθηκε σε θεσμική επι­φύ­λαξη αλλά περιείχε αιχμές προ­σω­πι­κές και επαγ­γελ­μα­τι­κές, τις οποίες χαρα­κτη­ρί­ζουν ατεκ­μη­ρί­ω­τες και δυσφη­μι­στι­κές. Κανείς δεν τους κάλεσε σε ακρόαση, κανείς δεν ζήτησε εξη­γή­σεις από τη δικα­στική λει­τουργό.

Το ερώτημα που θέτει η αγωγή ξεπερνά τα πρόσωπα. Η δικα­στική λει­τουρ­γός δεν είναι μέλος του Συλ­λό­γου και δεν υπά­γε­ται σε καμία επο­πτεία ή πει­θαρ­χική του εξουσία. Η υπη­ρε­σιακή της κατά­σταση ανήκει απο­κλει­στικά στα όργανα της δικαιο­σύ­νης. Οι ενά­γο­ντες κάνουν λόγο για θεσμική εκτροπή, και το επι­χεί­ρημα δύσκολα παρα­κάμ­πτε­ται.

Η δικα­στική λει­τουρ­γός ανέλαβε καθή­κο­ντα στη Ρόδο στις 16 Σεπτεμ­βρίου 2024. Στις 20 Σεπτεμ­βρίου 2024, μόλις 4 ημέρες αργό­τερα, το Ανώτατο Δικα­στικό Συμ­βού­λιο ανα­κά­λεσε τη μετά­θεση και έκανε δεκτή εισή­γηση για ανα­γκα­στική μετά­θεση, η οποία πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στις 31 Οκτω­βρίου 2024. Μια δικα­στής με 17 χρόνια υπη­ρε­σίας, που ζήτησε και έλαβε νομίμως τη δυνα­τό­τητα να ζήσει στην ίδια πόλη με την οικο­γέ­νειά της, βρέθηκε εκτός Ρόδου μέσα σε λίγες εβδο­μά­δες. Οι ενά­γο­ντες συν­δέ­ουν αιτιω­δώς την εξέλιξη αυτή με την επι­στολή. Ο σύζυγος παραι­τή­θηκε από το διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο στις 7 Ιανουα­ρίου 2025.

Ίσως το πιο εύγλωττο στοι­χείο προ­έρ­χε­ται από το ίδιο το δικη­γο­ρικό σώμα. Με ανοικτή επι­στολή τους 58 ενεργά μέλη του Συλ­λό­γου δήλωσαν ότι η επίδικη επι­στολή δεν τους εκφρά­ζει, ενώ ανάλογη δήλωση έκανε και δικη­γό­ρος που είχε θητεύ­σει στο διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο. Η συλ­λο­γική ανη­συ­χία που επι­κα­λέ­σθηκε ο Σύλ­λο­γος προς τον Άρειο Πάγο απο­δεί­χθηκε πολύ στε­νό­τερη από όσο παρου­σιά­σθηκε.

Ο λόγος ανήκει πλέον στο δικα­στή­ριο, το οποίο καλεί­ται να κρίνει αν ένας θεσμι­κός φορέας μπορεί να στιγ­μα­τί­ζει πρόσωπα ενώπιον της ανώ­τα­της δικα­στι­κής αρχής χωρίς προη­γου­μέ­νως να τα έχει ακούσει.