Συζητήθηκε η αγωγή δικαστικής λειτουργού και του δικηγόρου συζύγου της κατά του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου

• Το αίτημα είναι να αναγνωρισθεί δικαστικά ότι προσβλήθηκε η προσωπικότητα και η επαγγελματική τους εντιμότητα

Συζητήθηκε χθες ενώπιον του 2ου Τμήματος της Μονομελούς σύνθεσης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Ρόδου, η αγωγή που έχουν ασκήσει δικαστική λειτουργός και ο δικηγόρος σύζυγός της κατά του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου.
Οι ενάγοντες ζητούν να υποχρεωθεί ο Σύλλογος να καταβάλει σε καθέναν 10.000 ευρώ για ηθική βλάβη, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής. Το ποσό είναι συμβολικό. Δεν πρόκειται για ανθρώπους που αναζητούν χρήματα. Πρόκειται για δύο επαγγελματίες του νομικού χώρου που ζητούν από ένα δικαστήριο να πει αυτό που κανείς δεν τους επέτρεψε να πουν οι ίδιοι όταν έπρεπε, ότι δηλαδή αμφισβητήθηκε η εντιμότητά τους χωρίς στοιχεία και χωρίς διαδικασία.
Η αγωγή στηρίζεται στην ευθύνη νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου και στις διατάξεις για την προστασία της προσωπικότητας, ενώ επικαλείται παραβίαση του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης, κατά το άρθρο 20 του Συντάγματος και το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ.
Η δικαστική λειτουργός υπηρετεί από το 2007 και κατά τον κρίσιμο χρόνο έφερε τον βαθμό της Προέδρου Πρωτοδικών. Η μετάθεσή της από την Κω στη Ρόδο αποφασίσθηκε από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο στις 12 Ιουλίου 2024, ύστερα από δική της αίτηση, και ολοκληρώθηκε με Προεδρικό Διάταγμα στις 26 Ιουλίου 2024. Τίποτε το αδιαφανές, τίποτε το εξαιρετικό.
Οι ενάγοντες παραπέμπουν στο άρθρο 49 του ν. 4938/2022, το οποίο, όπως υποστηρίζουν, θεσπίζει μεν κώλυμα για την υπηρεσία δικαστικού λειτουργού σε πόλη όπου ο σύζυγος δικηγορεί, εξαιρεί όμως ρητά πόλεις όπως η Ρόδος.
Αν η ανάγνωση αυτή είναι ορθή, το ερώτημα που έθεσε ο Σύλλογος το είχε ήδη απαντήσει ο νομοθέτης. Επισημαίνουν ακόμη ότι τα καθήκοντα της διευθύνουσας το Πρωτοδικείο είναι κυρίως οργανωτικά και διοικητικά.
Στις 17 Ιουλίου 2024, σε έκτακτη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου με γενικά διατυπωμένο θέμα την τοποθέτηση νέων δικαστών, η συζήτηση φέρεται να επικεντρώθηκε αποκλειστικά στη συγκεκριμένη μετάθεση. Ο σύζυγος, τότε μέλος του συμβουλίου, δεν αρκέσθηκε σε διαβεβαιώσεις. Κατέθεσε, σύμφωνα με την αγωγή, πλήρη πίνακα προεισπράξεων των ετών 2023 και 2024, από τον οποίο προκύπτει, κατά τους ενάγοντες, ότι οι παραστάσεις του ίδιου και του γραφείου του σε συνθέσεις όπου θα μπορούσε να μετέχει η σύζυγός του ήταν ελάχιστες.
Υποστήριξε επίσης ότι, ελλείψει νομοθετικής απαγόρευσης, δεν μπορεί να στερείται μια οικογένεια το δικαίωμα της συμβίωσης ύστερα από πολυετή υπηρεσία της συζύγου σε διάφορες περιοχές της χώρας.
Ο Σύλλογος προχώρησε παρά ταύτα. Επιστολή με ημερομηνία 22 Ιουλίου 2024 απεστάλη στις 26 Ιουλίου 2024 στην Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, την ημέρα ακριβώς που εκδιδόταν το Προεδρικό Διάταγμα, και ζητούσε την ανάκληση της μετάθεσης.
Οι ενάγοντες διατείνονται ότι το κείμενο δεν περιορίσθηκε σε θεσμική επιφύλαξη αλλά περιείχε αιχμές προσωπικές και επαγγελματικές, τις οποίες χαρακτηρίζουν ατεκμηρίωτες και δυσφημιστικές. Κανείς δεν τους κάλεσε σε ακρόαση, κανείς δεν ζήτησε εξηγήσεις από τη δικαστική λειτουργό.
Το ερώτημα που θέτει η αγωγή ξεπερνά τα πρόσωπα. Η δικαστική λειτουργός δεν είναι μέλος του Συλλόγου και δεν υπάγεται σε καμία εποπτεία ή πειθαρχική του εξουσία. Η υπηρεσιακή της κατάσταση ανήκει αποκλειστικά στα όργανα της δικαιοσύνης. Οι ενάγοντες κάνουν λόγο για θεσμική εκτροπή, και το επιχείρημα δύσκολα παρακάμπτεται.
Η δικαστική λειτουργός ανέλαβε καθήκοντα στη Ρόδο στις 16 Σεπτεμβρίου 2024. Στις 20 Σεπτεμβρίου 2024, μόλις 4 ημέρες αργότερα, το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο ανακάλεσε τη μετάθεση και έκανε δεκτή εισήγηση για αναγκαστική μετάθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2024. Μια δικαστής με 17 χρόνια υπηρεσίας, που ζήτησε και έλαβε νομίμως τη δυνατότητα να ζήσει στην ίδια πόλη με την οικογένειά της, βρέθηκε εκτός Ρόδου μέσα σε λίγες εβδομάδες. Οι ενάγοντες συνδέουν αιτιωδώς την εξέλιξη αυτή με την επιστολή. Ο σύζυγος παραιτήθηκε από το διοικητικό συμβούλιο στις 7 Ιανουαρίου 2025.
Ίσως το πιο εύγλωττο στοιχείο προέρχεται από το ίδιο το δικηγορικό σώμα. Με ανοικτή επιστολή τους 58 ενεργά μέλη του Συλλόγου δήλωσαν ότι η επίδικη επιστολή δεν τους εκφράζει, ενώ ανάλογη δήλωση έκανε και δικηγόρος που είχε θητεύσει στο διοικητικό συμβούλιο. Η συλλογική ανησυχία που επικαλέσθηκε ο Σύλλογος προς τον Άρειο Πάγο αποδείχθηκε πολύ στενότερη από όσο παρουσιάσθηκε.
Ο λόγος ανήκει πλέον στο δικαστήριο, το οποίο καλείται να κρίνει αν ένας θεσμικός φορέας μπορεί να στιγματίζει πρόσωπα ενώπιον της ανώτατης δικαστικής αρχής χωρίς προηγουμένως να τα έχει ακούσει.