Ευχή

Ο απο­λο­γι­σμός των επι­πτώ­σεων της παν­δη­μίας Covid-19 στην εργασία σε πρώτη ανά­γνωση, δείχνει να είναι κατα­στρο­φι­κός. Άνοδος της ανερ­γίας, όξυνση των ανι­σο­τή­των, περισ­σό­τερη φτώχεια και γενι­κευ­μένη αβε­βαιό­τητα, είναι τα κύρια φαι­νό­μενα που κατα­γρά­φο­νται στον κόσμο της εργα­σίας. Δεν είναι λίγοι έτσι όλοι αυτοί που πιστεύ­ουν, ότι στην εργασία ισχύει «το κάθε πέρυσι και καλύ­τερα». Μέσα σ’ αυτό το περι­βάλ­λον, η εκτός χρόνου και καιρών δημόσια συζή­τηση που γίνεται σχετικά με το εργα­σιακό νομο­σχέ­διο, ανά­γε­ται στο 1980 και πίσω.  Θα ήταν λάθος να επι­κρα­τή­σει το «όχι σε όλα». Η αγορά εργα­σίας δεν μπορεί να λει­τουρ­γεί με κανόνες που θεσπί­στη­καν προ τεσ­σα­ρα­κο­ντα­ε­τίας. Μόνο, που οι και­νούρ­γιοι σύγ­χρο­νοι κανόνες, θα πρέπει να είναι απο­τέ­λε­σμα εποι­κο­δο­μη­τι­κής συμ­βο­λής από κόμματα και συν­δι­κάτα. Και η κυβέρ­νηση να ακούσει και να συν­θέ­σει προ­τά­σεις. Σαν ευχή μοιάζει αυτό βέβαια… Αλλά ας την πούμε, μήπως και κάποτε οι πολι­τι­κοί κατα­λά­βουν πως η θέσπιση «σύγ­χρο­νων κανόνων» όπως αρέ­σκο­νται να λένε, θέλουν και σύγ­χρο­νες μεθό­δους συζή­τη­σης.