Ευαγγελία Παναή: Κάποιοι δεν θα συνηθίσουμε τη μορφή του τέρατος (φωτο)

Στην χθε­σι­νο­βρα­δι­νή συ­νε­δρί­α­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου, στα πλαί­σια της δια­δι­κα­σί­ας των ερω­τή­σε­ων που τί­θε­νται από τους δη­μο­τι­κούς συμ­βού­λους, έθεσα:

1. Τα προ­βλή­μα­τα της πα­ντε­λούς απου­σί­ας φρο­ντί­δας, κα­θα­ριό­τη­τος, συ­ντή­ρη­σης, ακόμη και της πιο στοι­χειώ­δους υπο­δο­μής, σε όλα τα ση­μεία λουο­μέ­νων στις πα­ρα­λί­ες του Πα­ρα­δει­σί­ου, που εκτεί­νο­νται σε μήκος χι­λιο­μέ­τρων, από την το­πο­θε­σία Βα­γιές κοντά στην Κρε­μα­στή, έως και στην το­πο­θε­σία Ξύ­λε­νο Γιο­φύ­ρι, κοντά στην Θολό, τα οποία χρη­σι­μο­ποιού­νται τόσον από τους Κα­τοί­κους, όσον και από τους Του­ρί­στες των του­ρι­στι­κών μο­νά­δων που η ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή δια­θέ­τει, αλλά και των πε­ρα­στι­κών επι­σκε­πτών του Νη­σιού μας.
2. Το πρό­βλη­μα της κα­θα­ριό­τη­τας του κε­ντρι­κού οδι­κού άξονα που εξυ­πη­ρε­τεί όλη την Δυ­τι­κη πλευ­ρά του Νη­σιού μας, τόσον μέσα στον οι­κι­σμό του Πα­ρα­δει­σί­ου, όσον και απέ­να­ντι από τα κτί­ρια του Διε­θνούς Αε­ρο­δρο­μί­ου, αλλά και σε όλο το μήκος του, από τα σκου­πί­δια, τα  αγριό­χορ­τα κλπ.
3. Το πρό­βλη­μα της εγκα­τά­λει­ψης, (λακ­κού­βες), μη κα­θα­ριό­τη­τας, (κα­λά­μια, αγριό­χορ­τα), των κά­θε­των δρό­μων που συν­δέ­ουν τον Επαρ­χια­κό δρόμο, με τις πα­ρα­λί­ες.

Ρώ­τη­σα επί­σης το αυ­το­νό­η­το, πότε αυτές οι ελ­λεί­ψεις και τα προ­βλή­μα­τα θα απο­κα­τα­στα­θούν, με δε­δο­μέ­νο ότι οι ει­κό­νες ντρο­πής που πα­ρου­σιά­ζουν, μας εκ­θέ­τουν διε­θνώς, αφού στα ση­μεία λουο­μέ­νων, δεν υπάρ­χουν ούτε καν τα στοι­χειω­δέ­στα­τα, όπως είναι ένα ντουζ, ένας κάδος απορ­ριμ­μά­των, ένα υπο­τυ­πώ­δες απο­δυ­τή­ριο ή τουα­λέ­τα.

Από εκεί και πέρα, δέ­χτη­κα μια κα­κο­ή­θη προ­σω­πι­κή επί­θε­ση από τον κύριο Δή­μαρ­χο, ότι με εν­δια­φέ­ρει μόνον “το σπίτι μου” και μία επί­θε­ση ψεύ­δους από τον υπεύ­θυ­νο των πα­ρα­λιών κύριο Ψυλ­λά­κη, όπου επα­νέ­λα­βε τα γνω­στά κα­κο­ή­θη του πα­ρελ­θό­ντος, ότι… ούτε λίγο ούτε πολύ, φρό­ντι­σε για τα πάντα, αλλά… ευ­θύ­νο­νται οι… κά­τοι­κοι(;), οι… επι­χει­ρη­μα­τί­ες(;) της πε­ριο­χής, που δεν υπάρ­χουν υπο­δο­μές(!), αλλά και επα­νέ­λα­βε το ελε­ει­νό επι­χεί­ρη­μα που είχε χρη­σι­μο­ποι­ή­σει πριν χρό­νια δη­μο­σί­ως, πως εκεί, δεν πάνε του­ρί­στες να κο­λυ­μπή­σουν, άρα, σύμ­φω­να με το σκε­πτι­κό του, αν ήταν έτσι, ας αφε­θούν οι κά­τοι­κοι στην μι­ζέ­ρια!

Η απά­ντη­ση μου, στον μεν κύριο δή­μαρ­χο, του οποί­ου κα­τα­νοώ την δυ­σφο­ρία, διότι με τόλμη εκ­φρά­ζω την άποψή μου, ήταν και είναι, πως, το σπίτι μου, δη­λα­δή η επι­χεί­ρη­ση μου, λά­μπει από κα­λαι­σθη­σία, υψηλό επαγ­γελ­μα­τι­σμό και κα­θα­ριό­τη­τα, και απο­τε­λεί κό­σμη­μα, που τιμά τη Ρόδο και όχι μόνον την πε­ριο­χή, γε­γο­νός που απο­τυ­πώ­νε­ται στην βαθ­μο­λο­γία των επι­σκε­πτών και την φέρ­νει νο 1 στη Ρόδο, νο 2 στην Ελ­λά­δα και νο 14 στην Ευ­ρώ­πη, στην κα­τη­γο­ρία του, στο Trip Advisor για το 2018, διότι εμείς, την δου­λειά μας την κά­νου­με ευ­συ­νεί­δη­τα, έντι­μα, επαγ­γελ­μα­τι­κά και συ­στη­μα­τι­κά!

Μα­κά­ρι, και οι υπεύ­θυ­νοι της δη­μο­τι­κής αρχής, να έκα­ναν την δου­λειά τους με τόση γνώση, κα­τάρ­τι­ση, σο­βα­ρό­τη­τα και ευ­συ­νει­δη­σία!

Όλη η Ρόδος, θα ήταν πολύ πιο πάνω, από αυτό που ο Θεός και φύση την ευ­νό­η­σε να είναι!

Επει­δή, κά­ποιοι τολ­μούν να ψεύ­δο­νται ακόμη και για τα απα­ρά­δε­κτα που οι Κά­τοι­κοι της πε­ριο­χής μας βιώ­νουν και βλέ­πουν με τα μάτια τους, πα­ρα­θέ­τω τις φω­το­γρα­φί­ες που τρά­βη­ξα σή­με­ρα το πρωί (23-5-2018), και απο­τε­λούν την πιο απο­στο­μο­τι­κή απά­ντη­ση, σε κάθε προ­σω­πι­κή, κα­κο­ή­θη επί­θε­ση ενα­ντί­ον μου.

Οι φω­το­γρα­φί­ες αυτές, μο­λο­νό­τι δεν απο­τυ­πώ­νουν την εγκα­τά­λει­ψη και την βρω­μιά σε όλο της το θλι­βε­ρό με­γα­λείο, μι­λούν από μόνες τους! Λυ­πά­μαι που η δια­χρο­νι­κή ανε­πάρ­κεια των υπευ­θύ­νων, με ανα­γκά­ζει να επα­νέρ­χο­μαι στο θέμα, παρ’ όλη την πα­ρέ­λευ­ση χρό­νων!

Κά­ποιοι σ’ αυτόν τον τόπο, στη­ρί­ζο­νται στην κού­ρα­ση μας, – όπως είπε ο Μάνος Χα­τζη­δά­κης-, για να πά­ψου­με να διεκ­δι­κού­με τα στοι­χειώ­δη και τα αυ­το­νό­η­τα!  Όμως, – δυ­στυ­χώς γι αυ­τούς-, υπάρ­χου­με κι εμείς, που – πάλι όπως είπε ο μέγας συν­θέ­της και φι­λό­σο­φος-, δεν θα συ­νη­θί­σου­με ποτέ την ει­κό­να του τέ­ρα­τος, δεν θα γί­νου­με ποτέ ένα και το αυτό με το τέρας και γι αυτό πάντα θα το πο­λε­μού­με!

Το τέρας της ασχή­μιας, της βρω­μιάς, της ακα­λαι­σθη­σί­ας, της εγκα­τά­λει­ψης και της ανι­κα­νό­τη­τας, καθώς και το άλλο φρι­κτό­τε­ρο, το τέρας του ψεύ­δους, που επι­στρα­τεύ­ε­ται για να συ­γκα­λύ­ψει τα προη­γού­με­να.

Ευαγ­γε­λία Παναή

Φι­λό­λο­γος-Επι­χει­ρη­μα­τί­ας

Δη­μο­τι­κή Σύμ­βου­λος Ρόδου