Ηχηρή αναμέτρηση στο ΣτΕ για το “Ήχος και Φως”

Θα κριθεί την 5η Μαϊου 2025 η νομι­μό­τητα πέντε απο­φά­σεων του Δήμου Ρόδου και το μέλλον μιας επέν­δυ­σης 1,5 εκατ. ευρώ στη Ρόδο • Ανα­λυ­τικά οι ισχυ­ρι­σμοί της εται­ρείας και το νομικό δια­κύ­βευμα

Την 5η Μαΐου 2025, το ΣΤ’ Τμήμα του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, με πεντα­μελή σύνθεση και ειση­γή­τρια την Πάρεδρο κα Π. Μούρκου, θα εξε­τά­σει την αίτηση αναί­ρε­σης της εται­ρείας ειδικού σκοπού “Ήχος και Φως Α.Ε.”, με αντι­κεί­μενο την ακύρωση της υπ’ αριθ. Α2343/2023 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πειραιά (Μετα­βα­τική έδρα Ρόδου).

Η υπόθεση αφορά στην εκτέ­λεση της σύμ­βα­σης παρα­χώ­ρη­σης του οπτι­κο­α­κου­στι­κού θεά­μα­τος στον Δημο­τικό Ανθό­κηπο της Πλα­τείας Ρίμινι Ρόδου, η οποία υπε­γράφη το 2018 και διήρ­κεσε μέχρι την καταγ­γε­λία της από τον Δήμο Ρόδου το 2021.

Η διαμάχη έχει πλέον προ­σλά­βει δια­στά­σεις αρχής, με την εται­ρεία να επι­κα­λεί­ται σειρά σοβαρών νομικών πλημ­με­λειών στην κρίση του Εφε­τείου.

Πλαίσιο και ιστο­ρικό της δια­φο­ράς

Η εται­ρεία είχε ανα­δει­χθεί ανά­δο­χος μετά από διεθνή δια­γω­νι­σμό και υπέ­γραψε με τον Δήμο Ρόδου την από 28.2.2018 σύμβαση παρα­χώ­ρη­σης διάρ­κειας 20 ετών. Το έργο περιε­λάμ­βανε την ανά­πλαση και λει­τουρ­γία του χώρου ως θεμα­τι­κού πάρκου, με επεν­δυ­τικό ύψος 1.500.000 ευρώ και ετήσιο μίσθωμα 85.000 ευρώ προς τον Δήμο.

Η εκτέ­λεση της σύμ­βα­σης συνά­ντησε σημα­ντικά εμπόδια, που κατά την εται­ρεία απο­δί­δο­νται απο­κλει­στικά σε παρα­λεί­ψεις του Δήμου Ρόδου:

• Μη έγκριση της επι­και­ρο­ποι­η­μέ­νης μελέτης δια­μόρ­φω­σης από τη Διεύ­θυνση Μεσαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μείων,

• Μη υλο­ποί­ηση έργων υπο­δο­μής (στάθ­μευ­σης, απο­χέ­τευ­σης), που όφειλε να εκτε­λέ­σει ο Δήμος,

• Επι­πτώ­σεις της παν­δη­μίας COVID-19.

Παρά τα αιτή­ματα της εται­ρείας για παρά­ταση της προ­θε­σμίας ολο­κλή­ρω­σης του έργου, ο Δήμος, με σειρά απο­φά­σεων της Οικο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής (47Α-47Ε/2021), καταγ­γέλ­λει τη σύμβαση, κατα­πί­πτει τις εγγυ­η­τι­κές επι­στο­λές και βεβαιώ­νει οικο­νο­μι­κές οφειλές ύψους άνω των 660.000 ευρώ.

Η προ­σφυγή της εται­ρείας κατά των απο­φά­σεων αυτών απορ­ρί­φθηκε από το Διοι­κη­τικό Εφετείο Πει­ραιώς.

Λόγοι αναί­ρε­σης της «Ήχος και Φως Α.Ε.» ενώπιον του ΣτΕ

Η αίτηση αναί­ρε­σης της εται­ρείας περι­λαμ­βά­νει πολυ­ε­πί­πεδο νομικό σκε­πτικό, με βασι­κούς άξονες:

1. Μη νόμιμη συγκρό­τηση της Οικο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής

Η εται­ρεία υπο­στη­ρί­ζει ότι η συγκρό­τηση της Οικο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής του Δήμου Ρόδου, όπως αυτή δια­μορ­φώ­θηκε μετά τον ν. 4623/2019, ήταν αντι­συ­νταγ­μα­τική, καθώς:

• Αντι­βαί­νει στην αρχή της αντι­προ­σω­πευ­τι­κό­τη­τας,

• Δίνει στην πλειο­ψη­φία υπέρ­με­τρο έλεγχο σε βάρος της μειο­ψη­φίας του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου.

Κατά την εται­ρεία, το Εφετείο όφειλε να εξε­τά­σει αυτε­παγ­γέλ­τως τη συγκρό­τηση της Επι­τρο­πής ως ζήτημα δημό­σιας τάξης, σύμφωνα με τη νομο­λο­γία του ΣτΕ (π.χ. 2944/2014, 1541/2012).

2. Παρά­λειψη αυτε­πάγ­γελ­του ελέγχου της συνταγ­μα­τι­κό­τη­τας του εφαρ­μο­σθέ­ντος νόμου

Το Εφετείο φέρεται να εφάρ­μοσε νόμο (ν. 4623/2019) ως προς τη σύνθεση της Επι­τρο­πής, χωρίς να εξε­τά­σει τη συμ­βα­τό­τητά του με το Σύνταγμα. Κατά την εται­ρεία, τούτο απο­τε­λεί παρά­βαση του άρθρου 87 παρ. 2 του Συντάγ­μα­τος και της αρχής iura novit curia.

3. Εσφαλ­μένη εφαρ­μογή αρχών του δικαίου των δημο­σίων συμ­βά­σεων

Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι όρος της σύμ­βα­σης που προ­βλέ­πει υπο­χρέ­ωση του Δήμου να εκτε­λέ­σει έργα (όπως ο χώρος στάθ­μευ­σης), είναι ανί­σχυ­ρος επειδή δεν περι­λαμ­βα­νό­ταν στη δια­κή­ρυξη. Η εται­ρεία υπο­στη­ρί­ζει ότι:

• Δεν υπήρχε αντί­θεση μεταξύ δια­κή­ρυ­ξης και σύμ­βα­σης,

• Η κρίση αντι­στρα­τεύ­ε­ται τη γενική αρχή της δεσμευ­τι­κό­τη­τας των όρων της σύμ­βα­σης και την ισότητα των συμ­βαλ­λο­μέ­νων,

• Το Δικα­στή­ριο έκανε εσφαλ­μένη επί­κληση της νομο­λο­γίας (π.χ. ΣτΕ 2425/2017), που αφορά άλλες περι­πτώ­σεις ασυμ­βα­τό­τη­τας όρων.

4. Μη προ­σή­κουσα αιτιο­λό­γηση της απόρ­ρι­ψης των λόγων καθυ­στέ­ρη­σης

Κατά την εται­ρεία, το Δικα­στή­ριο αγνόησε κρίσιμα απο­δει­κτικά στοι­χεία και τεκ­μη­ριω­μέ­νες ενέρ­γειες του Δήμου που εμπό­δι­σαν την υλο­ποί­ηση του έργου, όπως:

• Την ανε­ξή­γητη καθυ­στέ­ρηση στη δια­βί­βαση της επι­και­ρο­ποι­η­μέ­νης μελέτης στο Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού,

• Την μη εκκί­νηση των συμ­φω­νη­μέ­νων δημο­τι­κών έργων.

Η κρίση του Εφε­τείου ότι δεν υφί­στατο νομική υπο­χρέ­ωση για τα έργα αυτά, κατά την εται­ρεία, είναι αυθαί­ρετη και αντί­θετη προς την καλή πίστη και το πνεύμα της σύμ­βα­σης.

5. Παρα­δε­κτό λόγω ύψους οικο­νο­μι­κού αντι­κει­μέ­νου

Η εται­ρεία τεκ­μη­ριώ­νει ότι το αντι­κεί­μενο της δια­φο­ράς υπερ­βαί­νει το όριο των 200.000 ευρώ, όπως απαιτεί ο νόμος (άρθρο 53 παρ. 4 π.δ. 18/1989), αφού:

• Η επέν­δυση αγγίζει τα 1,5 εκατ. ευρώ,

• Το κατα­λο­γι­σθέν ποσό φθάνει τις 660.000 ευρώ,

• Το συνο­λικό οικο­νο­μικό ενδια­φέ­ρον ξεπερνά κατά πολύ το θεσμο­θε­τη­μένο όριο.

Σημασία της από­φα­σης που ανα­μέ­νε­ται

Η κρίση του ΣτΕ ανα­μέ­νε­ται με έντονο ενδια­φέ­ρον, καθώς θα επη­ρε­ά­σει σημα­ντικά:

• Τη νομο­λο­γία σχετικά με την ισχύ συμ­βα­τι­κών όρων έναντι των δια­κη­ρύ­ξεων,

• Τον τρόπο ελέγχου της συγκρό­τη­σης των διοι­κη­τι­κών οργάνων,

• Την έκταση των υπο­χρε­ώ­σεων των ΟΤΑ στο πλαίσιο δημο­σίων συμ­βά­σεων.

Πρό­κει­ται για υπόθεση με ευρύ­τε­ρες επι­πτώ­σεις στη διοι­κη­τική νομο­λο­γία και τη λει­τουρ­γία των δήμων, ιδιαί­τερα σε περι­βάλ­λον αυξη­μέ­νης σύναψης συμ­βά­σεων παρα­χώ­ρη­σης με ιδιώτες επεν­δυ­τές.