ΣτΕ: Νέα αναβολή της εκδίκασης της υπόθεσης του “Ηχος και Φως”

• Πως έχει το ιστο­ρι­κό της έν­δι­κης δια­φο­ράς

Σε νέα ημε­ρο­μη­νία, την 3η Μαρ­τί­ου 2026, με­τα­τέ­θη­κε χθες, εκ νέου, η εκ­δί­κα­ση από το ΣΤ’ Τμήμα του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας της πο­λύ­κρο­της υπό­θε­σης της εται­ρεί­ας “Ήχος και Φως Α.Ε.” κατά του Δήμου Ρόδου.

Το δια­κύ­βευ­μα: Πέντε απο­φά­σεις του Δήμου Ρόδου και μία επέν­δυ­ση 1,5 εκατ. ευρώ

Το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας κα­λεί­ται να κρί­νει τη νο­μι­μό­τη­τα πέντε απο­φά­σε­ων της Οι­κο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής του Δήμου Ρόδου, με τις οποί­ες κα­ταγ­γέλ­θη­κε μο­νο­με­ρώς το 2021 η σύμ­βα­ση πα­ρα­χώ­ρη­σης του θε­ά­μα­τος “Ήχος και Φως”, ένα φι­λό­δο­ξο έργο που ξε­κί­νη­σε το 2018 με ορί­ζο­ντα 20ετίας και προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό 1,5 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ.

Η εται­ρεία υπο­στη­ρί­ζει ότι η δια­κο­πή της σύμ­βα­σης έγινε με κα­τα­χρη­στι­κό και νο­μι­κά πλημ­με­λή τρόπο, επι­κα­λού­με­νη σειρά πα­ρα­λεί­ψε­ων του Δήμου που εμπό­δι­σαν την υλο­ποί­η­ση του έργου. Αντι­θέ­τως, ο Δήμος Ρόδου θε­ω­ρεί πως η εται­ρεία δεν τή­ρη­σε τις συμ­βα­τι­κές της υπο­χρε­ώ­σεις και επι­κα­λεί­ται συ­γκε­κρι­μέ­νες κα­θυ­στε­ρή­σεις και ανε­πάρ­κειες.

Ηχη­ρές νο­μι­κές αιχ­μές κατά του Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς

Η προ­σφυ­γή της “Ήχος και Φως Α.Ε.” ενώ­πιον του ανω­τά­του ακυ­ρω­τι­κού δι­κα­στη­ρί­ου είναι ιδιαί­τε­ρα επι­θε­τι­κή, στο­χεύ­ο­ντας όχι μόνο στις απο­φά­σεις του Δήμου, αλλά και στην κρίση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς, το οποίο απέρ­ρι­ψε την αρ­χι­κή προ­σφυ­γή της εται­ρεί­ας.

Με­τα­ξύ άλλων, η εται­ρεία προ­βάλ­λει ως λό­γους αναί­ρε­σης:

• Αντι­συ­νταγ­μα­τι­κή σύν­θε­ση της Οι­κο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής, λόγω εφαρ­μο­γής του ν. 4623/2019 που κατά την εται­ρεία πα­ρα­βιά­ζει την αρχή της αντι­προ­σω­πευ­τι­κό­τη­τας.

• Πα­ρά­λει­ψη του Εφε­τεί­ου να ελέγ­ξει αυ­τε­παγ­γέλ­τως τη συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τα του πα­ρα­πά­νω νόμου.

• Εσφαλ­μέ­νη εφαρ­μο­γή του δι­καί­ου των δη­μο­σί­ων συμ­βά­σε­ων, ει­δι­κά ως προς την υπο­χρέ­ω­ση του Δήμου να υλο­ποι­ή­σει έργα υπο­δο­μής (στάθ­μευ­ση, απο­χέ­τευ­ση κ.λπ.).

• Ανε­παρ­κή αι­τιο­λό­γη­ση της απόρ­ρι­ψης των λόγων κα­θυ­στέ­ρη­σης υλο­ποί­η­σης του έργου, με απο­σιώ­πη­ση κρί­σι­μων απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων.

• Υπέρ­βα­ση του ορίου οι­κο­νο­μι­κού αντι­κει­μέ­νου των 200.000 ευρώ, που κα­θι­στά πα­ρα­δε­κτή την αί­τη­ση αναί­ρε­σης, αφού το επί­δι­κο ποσό υπερ­βαί­νει τις 660.000 ευρώ.

Στο μι­κρο­σκό­πιο η σχέση Δήμων – επεν­δυ­τών

Η υπό­θε­ση της “Ήχος και Φως” έχει ανα­δει­χθεί σε πι­λό­το για μία σειρά από κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα που άπτο­νται της σχέ­σης με­τα­ξύ Δήμων και ιδιω­τών επεν­δυ­τών, ιδίως στο πλαί­σιο των συμ­βά­σε­ων πα­ρα­χώ­ρη­σης κοι­νό­χρη­στων ή πο­λι­τι­στι­κών χώρων.

Μετά την παν­δη­μία και εν μέσω ευ­ρω­παϊ­κής και εθνι­κής χρη­μα­το­δό­τη­σης ανα­πτυ­ξια­κών έργων, οι συ­μπρά­ξεις δη­μο­σί­ου και ιδιω­τι­κού τομέα βρί­σκο­νται στο επί­κε­ντρο. Η κρίση του ΣτΕ ανα­μέ­νε­ται, επο­μέ­νως, να έχει γε­νι­κό­τε­ρες συ­νέ­πειες για:

• Το εάν και πότε δε­σμεύ­ει τους Δή­μους η σύμ­βα­ση ένα­ντι της δια­κή­ρυ­ξης,

• Τη συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τα της με­ταρ­ρύθ­μι­σης του τρό­που συ­γκρό­τη­σης των δη­μο­τι­κών επι­τρο­πών,

• Την έκτα­ση της ευ­θύ­νης των ΟΤΑ ως προς τα έργα υπο­δο­μής που σχε­τί­ζο­νται με επεν­δύ­σεις σε κοι­νό­χρη­στους χώ­ρους.