Η αχρείαστη ανάφλεξη

Είκοσι πέντε χρόνια μετά, το Σκο­πιανό είναι εδώ. Να που και ιστο­ρι­κές πολι­τι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες της χώρας πέφτουν έξω στις εκτι­μή­σεις τους… Ο λόγος για τον Κων­στα­ντίνο Μητσο­τάκη και την περί­φημη πια φράση του για το Σκο­πιανό: «Ποιος θα το θυμάται σε δέκα χρόνια;». Ο επί­τι­μος πρό­ε­δρος της ΝΔ, όταν έκανε τη σχετική δήλωση, δεν υπο­λό­γισε τον Π. Καμμένο. Το Σκο­πιανό λοιπόν «ζει» και επη­ρε­ά­ζει ακόμη τα ελλη­νικά πολι­τικά πράγ­ματα. Πάντως, για να δίδεται η σωστή διά­σταση στα πράγ­ματα, πλα­νώ­νται όσοι πίστε­ψαν ότι η κυβερ­νη­τική στα­θε­ρό­τητα κιν­δύ­νευσε έστω και για μια στιγμή. Το πρώτο πράγμα στο οποίο συμ­φώ­νη­σαν οι δύο κυβερ­νη­τι­κοί εταίροι είναι ότι δεν τίθεται θέμα… δια­ζυ­γίου, ανε­ξαρ­τή­τως εξε­λί­ξεων επί του θέματος Μουζάλα… Το μόνο καλά που θα μπο­ρούσε να βγεί από το θέμα ήταν πως ο  Κυριά­κος Μητσο­τά­κης είχε τη δυνα­τό­τητα να δεχτεί τη συγ­γνώμη του Γιάννη Μουζάλα και να θεω­ρή­σει την υπόθεση ανάξια να πυρο­δο­τή­σει πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Μπο­ρούσε με τη στάση του να βοη­θή­σει στην κατά­σβεση της αχρεί­α­στης ανά­φλε­ξης του Μακε­δο­νι­κού. Μπο­ρούσε να αλλάξει την εθνική ατζέντα στο κόμμα του και να απο­μο­νώ­σει τα βαρίδια που το κρατούν κολ­λη­μένο. Δεν θέλησε.