Χαλαρές σχέσεις…

«Θύμα» βαν­δα­λι­σμού για άλλη μια φορά τα τείχη της Μεσαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου από άγνω­στους δράστες. Συν­θή­ματα (και διάφορα άλλα ακα­τά­λη­πτα) γραμ­μένα με μαύρη μπογιά στα τείχη, στις ξύλινες πόρτες, στην ξύλινη γέφυρα στην Πύλη Ντα­μπουάζ, καθώς και σε πολλά άλλα σημεία. .Αναι­σθη­σία, απάθεια, συμπε­ρι­φορά αγέλης. Στην Ελλάδα ο βαν­δα­λι­σμός είναι, εκτός από μια καθη­με­ρινή πρα­κτική, μια μετα­φορά για τα ήθη μας. Πέρα από θέμα αισθη­τι­κής, σεβα­σμού στην ιστορία και εκπρο­σώ­πη­σης αξιών και θεσμών, ο βαν­δα­λι­σμός Των μνη­μείων μας, απο­κα­λύ­πτει μια ιδιαί­τερα χαλαρή σχέση με τη «νοη­μα­το­δό­τηση» του άυλου πολι­τι­σμού και την εκπρο­σώ­πησή του, την  έλλειψη κουλ­τού­ρας και γενι­κό­τε­ρης παι­δείας για τον σεβασμό και τη δια­φύ­λαξη του δημό­σιου χώρου. Σε όλες τις ευρω­παϊ­κές πρω­τεύ­ου­σες μπορεί να δει κάποιος γκρά­φιτι ( εάν υπο­θέ­σουμε πως αυτό επε­δί­ω­καν οι δράστες) αλλά όχι σε μνημεία. Τα σέβο­νται οι πολίτες, αλλά προη­γου­μέ­νως η πολι­τεία έχει φρο­ντί­σει να τα θωρα­κί­σει, όχι με αστυ­νό­μευση αλλά με τη σωστή εκπαί­δευση των νέων ανθρώ­πων.