Εκτός ανδρικού ο Ηρακλής 2000!

Ο Ηρα­κλής 2000 δεν θα συμ­με­τέ­χει ορι­στι­κά στο νέο αν­δρι­κό πρω­τά­θλη­μα και εξη­γεί τους λό­γους μέσω μίας μα­κρο­σκε­λούς ανα­κοί­νω­σης του. «Ως ΔΣ του ΑΣ Ηρα­κλής 2000 θε­ω­ρού­με ση­μα­ντι­κό να ενη­με­ρώ­σου­με τα μέλη και τους φί­λους του συλ­λό­γου σχε­τι­κά με την από­φα­ση μας να μη συμ­με­τέ­χου­με στο επό­με­νο πρω­τά­θλη­μα αν­δρών της Α’ Κα­τη­γο­ρί­ας Δω­δε­κα­νή­σου. Για να γίνει πλή­ρως κα­τα­νοη­τή η από­φα­ση μας θα πρέ­πει να πα­ρου­σιά­σου­με τα δε­δο­μέ­να. Αρ­χι­κά εί­μα­στε πολύ υπε­ρή­φα­νοι για την μέχρι τώρα πο­ρεία του αν­δρι­κού τμή­μα­τος, το οποίο τα τε­λευ­ταία 5 χρό­νια είχε στα­θε­ρά ανο­δι­κή πο­ρεία συμ­με­τέ­χο­ντας σε όλα τα Final 4 φτά­νο­ντας μέχρι τον τε­λι­κό Δω­δε­κα­νή­σου.

Ωστό­σο η επι­τυ­χία και ο πρω­τα­θλη­τι­σμός του αν­δρι­κού τμή­μα­τος, στο στά­διο του πλά­νου ανά­πτυ­ξης που βρί­σκε­ται ο σύλ­λο­γος μας αυτή την πε­ρί­ο­δο, δεν ήταν και δεν είναι από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τα. Αυτός είναι και ο λόγος που ποτέ δε μπή­κα­με στη δια­δι­κα­σία να προ­σφέ­ρου­με οποιο­δή­πο­τε εί­δους αντάλ­λαγ­μα ή διευ­κό­λυν­ση σε οποιον­δή­πο­τε αθλη­τή για να εντα­χθεί στην ομάδα μας. Αυτός είναι επί­σης ο λόγος που δεν αρ­νη­θή­κα­με ποτέ και σε κα­νέ­ναν αθλη­τή να απο­χω­ρή­σει με τους δι­κούς του όρους και χωρίς προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Ο λόγος που ποτέ δεν ζη­τή­σα­με ανταλ­λάγ­μα­τα για την απο­δέ­σμευ­ση των αθλη­τών. Και ο λόγος που ποτέ δε θα στε­κό­μα­σταν εμπό­διο σε οποιον­δή­πο­τε αθλη­τή μας αν έχει την ευ­και­ρία να συμ­με­τά­σχει σε μία εθνι­κή κα­τη­γο­ρία.

Τη δε­δο­μέ­νη στιγ­μή ο σύλ­λο­γος αριθ­μεί πε­ρί­που 160 αθλη­τές στις ακα­δη­μί­ες του οι οποί­οι απο­τε­λούν στο σύ­νο­λο τους προ­ϊ­όν της «πα­ρα­γω­γι­κής δια­δι­κα­σί­ας» του συλ­λό­γου μετά την «επα­νί­δρυ­σή» του το 2015. Το με­γα­λύ­τε­ρο ηλι­κια­κά τμήμα αγο­ριών βρί­σκε­ται στην κα­τη­γο­ρία των παί­δων. Τα παι­διά της ηλι­κί­ας αυτής δεν μπο­ρούν να στε­λε­χώ­σουν μία αν­δρι­κή ομάδα με τρόπο που θα είναι επω­φε­λής για τα ίδια. Επι­πλέ­ον το να βά­λου­με τα παι­διά αυτά στη δια­δι­κα­σία να συμ­με­τέ­χουν εβδο­μα­διαία σε 3 προ­πο­νή­σεις του παι­δι­κού τμή­μα­τος στην Καρ­δά­μαι­να και σε 3 προ­πο­νή­σεις αν­δρι­κού τμή­μα­τος στο Κλει­στό Γυ­μνα­στή­ριο Κω (που για κά­ποιον αθλη­τή που με­τα­κι­νεί­ται από την Καρ­δά­μαι­να ή την Αντι­μά­χεια απαι­τεί πε­ρί­που 3,5 ώρες για κάθε προ­πό­νη­ση) θα ήταν πολύ επι­βα­ρυ­ντι­κός πα­ρά­γο­ντας στο ήδη φορ­τω­μέ­νο πρό­γραμ­μά τους. Τα δε­δο­μέ­να σαφώς θα ήταν τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κά αν υπήρ­χε πλή­ρες εφη­βι­κό τμήμα.

Στα πα­ρα­πά­νω προ­στί­θε­ται και η δυ­σκο­λία που αντι­με­τω­πί­ζουν οι αθλη­τές που κα­τοι­κούν στην Καρ­δά­μαι­να και την Αντι­μά­χεια σχε­τι­κά με την προ­σπά­θεια που πρέ­πει να κα­τα­βά­λουν ώστε να προ­πο­νού­νται και να αγω­νί­ζο­νται σε ένα γή­πε­δο που απέ­χει 30 χι­λιό­με­τρα και τους έχει κα­τα­στή­σει ανε­νερ­γούς. Αυτοί ήταν οι προ­βλη­μα­τι­σμοί μας σχε­τι­κά με τη στε­λέ­χω­ση του αν­δρι­κού τμή­μα­τος. Ωστό­σο η στε­λέ­χω­ση δεν είναι ο μόνος και ίσως όχι ο πιο ση­μα­ντι­κός λόγος που κα­τα­λή­ξα­με σε αυτή την από­φα­ση.

Ένας άλλος πολύ ση­μα­ντι­κός λόγος είναι η έλ­λει­ψη κλει­στού γη­πέ­δου σε σχε­τι­κά κο­ντι­νή από­στα­ση σε συν­δυα­σμό με την υπο­χρέ­ω­ση των αν­δρι­κών τμη­μά­των να αγω­νί­ζο­νται σε κλει­στά γή­πε­δα. Το γε­γο­νός αυτό μαζί με την έλ­λει­ψη ντό­πιων αθλη­τών, ως συ­νέ­πεια αυτού, έχει οδη­γή­σει στην απο­ξέ­νω­ση της αν­δρι­κής ομά­δας από την το­πι­κή κοι­νω­νία. Όλο το μο­ντέ­λο λει­τουρ­γί­ας του συλ­λό­γου βα­σί­ζε­ται στην δια­δρα­στι­κό­τη­τα με την το­πι­κή κοι­νω­νία, στην κοι­νω­νι­κή προ­σφο­ρά, στη συμ­με­το­χή νέων αν­θρώ­πων, στην πα­ρό­τρυν­ση για εθε­λο­ντι­σμό και προ­σφο­ρά, στη συμ­με­το­χή σε δρά­σεις έξω από τα στενά όρια του μπά­σκετ και τε­λι­κά στην επι­στρο­φή στην το­πι­κή κοι­νω­νία όλης της στή­ρι­ξης που αυτή μας πα­ρέ­χει. Σε αυτή τη στή­ρι­ξη βα­σί­ζε­ται απο­κλει­στι­κά ο σύλ­λο­γος για την λει­τουρ­γία του. Και επι­λο­γή μας να στη­ρι­ζό­μα­στε απο­κλει­στι­κά σε αυτό είναι συ­νει­δη­τή καθώς θε­ω­ρού­με ότι εξα­σφα­λί­ζει την βιω­σι­μό­τη­τα του συλ­λό­γου ανε­ξαρ­τή­τως προ­σώ­πων και δια­σφα­λί­ζει την δυ­να­τό­τη­τα για την ομαλή λει­τουρ­γία του για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα που υπερ­βαί­νει τη θη­τεία οποιασ­δή­πο­τε διοί­κη­σης.

Λαμ­βά­νο­ντας υπό­ψιν όλα τα πα­ρα­πά­νω θε­ω­ρού­με ότι η συμ­με­το­χή μας στο αν­δρι­κό πρω­τά­θλη­μα υπό τις πα­ρού­σες συν­θή­κες και με δε­δο­μέ­νη την εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λη συ­γκυ­ρία στην οποία βρί­σκε­ται όλος ο πλα­νή­της, δε θα είχε τα αντα­πο­δο­τι­κά για την κοι­νω­νία οφέλη που θα έπρε­πε. Έτσι λοι­πόν κλεί­νει ένας κύ­κλος για το αν­δρι­κό τμήμα και προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­στε ώστε να ανοί­ξει, μόλις οι συν­θή­κες το επι­τρέ­πουν, ένας νέος κύ­κλος με με­γα­λύ­τε­ρη συμ­με­το­χή παι­διών -μι­κρών και με­γα­λύ­τε­ρων- που αι­σθά­νο­νται τον Ηρα­κλή ως το σπίτι τους, που νιώ­θουν μέλη της οι­κο­γέ­νειας του Ηρα­κλή και που θα οδη­γή­σουν και την το­πι­κή κοι­νω­νία πιο κοντά στην αν­δρι­κή ομάδα.

Θέ­λου­με να ευ­χα­ρι­στή­σου­με όλους τους αθλη­τές που επέ­λε­ξαν να αγω­νι­στούν με τη φα­νέ­λα της ομά­δας μας αυτά τα χρό­νια, ει­δι­κά αυ­τούς που αι­σθάν­θη­καν και αι­σθά­νο­νται ακόμα μέλη της οι­κο­γέ­νειας του Ηρα­κλή. Επί­σης θέ­λου­με να ευ­χα­ρι­στή­σου­με τους προ­πο­νη­τές μας στο αν­δρι­κό τμήμα αυτά τα 5 χρό­νια, Γιάν­νη Πα­πού­λη και Πρό­δρο­μο Κα­νε­νό­που­λο.

Ο Γιάν­νης ήταν πιο πα­λιός από μας στον Ηρα­κλή και μια δική του πα­ρό­τρυν­ση σε μια τυ­χαία συ­νά­ντη­ση ένα από­γευ­μα του 2014 οδή­γη­σε κατά κά­ποιο τρόπο στη στα­δια­κή συ­γκρό­τη­ση της ομά­δας αν­θρώ­πων που τρέ­χει το σύλ­λο­γο αυτά τα χρό­νια. Ο κ. Πρό­δρο­μος Κα­νε­νό­που­λος ήταν ο άν­θρω­πος που πί­στε­ψε σε μας από την αρχή, μας οδή­γη­σε στην κο­ρυ­φαία στιγ­μή στην ιστο­ρία του αν­δρι­κού τμή­μα­τος και μας βο­ή­θη­σε να αλ­λά­ξου­με επί­πε­δο.

Τέλος θα θέ­λα­με να ευ­χη­θού­με στα παι­διά της ΑΕ Δι­καί­ου κάθε επι­τυ­χία στην δύ­σκο­λη προ­σπά­θεια που ξε­κι­νά­νε ώστε να αντα­πε­ξέλ­θουν στις αγω­νι­στι­κές και διοι­κη­τι­κές δυ­σκο­λί­ες που έχει η συμ­με­το­χή σε μία εθνι­κή κα­τη­γο­ρία. Η φι­λο­σο­φία μας ήταν και είναι να προ­σπα­θού­με να με­γα­λώ­νου­με την «πίτα» του αθλή­μα­τος στην κοι­νω­νία πε­ρισ­σό­τε­ρο από ότι να προ­σπα­θού­με να με­γα­λώ­νου­με το κομ­μά­τι μας στην «πίτα».