Campochiaro: Ένα ιταλικό χωριό – φάντασμα στη Ρόδο

Campochiaro: Ένα ιταλικό χωριό – φάντα­σμα στη Ρόδο, κοντά στο χωριό Ελεούσα. Είναι ένα εγκα­τα­λε­λειμ­μένο χωριό, στους κατά­φυ­τους πρό­πο­δες του βουνού Προ­φή­της Ηλίας.

Το έφτια­ξαν οι Ιταλοί (Campochiaro ήταν το αρχικό όνομά του). Στον Προφήτη Ηλία διέ­με­ναν οι επί­ση­μοι επι­σκέ­πτες της Ρόδου. Η πλατεία της Ελε­ού­σας είναι περι­στοι­χι­σμένη από επι­βλη­τικά κτίρια.

Το μεγα­λύ­τερο, με τις καμάρες και τα καμπυ­λωτά μικρά μπαλ­κό­νια, ήταν η αγορά. Απέ­να­ντι ήταν οι φυλακές (σήμερα λει­τουρ­γεί ως σχολείο). Στη μια άκρη της πλα­τείας βρι­σκό­ταν το σανα­τό­ριο και στην άλλη η εκκλη­σία του Αγίου Χαρα­λά­μπους, άλλοτε καθο­λική και τώρα ορθό­δοξη. Λίγα μέτρα μετά την πλατεία, υπάρχει μια μεγάλη στρογ­γυλή υδα­το­δε­ξα­μενή, όπου συγκε­ντρώ­νο­νται τα νερά της παρα­κεί­με­νης πηγής του Κοσκι­νι­στή.

Εκεί μέσα ζει ένας αρκετά μεγάλος πλη­θυ­σμός από γκι­ζά­νια (σπάνιο είδος ψαριού). Είναι ότι απέ­μεινε από έναν πλη­θυ­σμό που δεν υπάρχει πλέον, αυτόν του ρέματος Πλατύ.

Το βίντεο είναι μια παρα­γωγή του Haanity.

Η Ιτα­λο­κρα­τία στη Ρόδο

Ο Λαός της Ρόδου, λαβω­μέ­νος από την τούρ­κικη σκλαβιά, ήλπιζε στην απε­λευ­θέ­ρωση του έστω και μετά από τέσ­σε­ρις αιώνες. Ούτε τότε όμως κατά­φερε να απαλ­λα­γεί από το ζυγό του κατα­κτητή, καθώς λίγους μήνες προτού η Ελλάδα απε­λευ­θε­ρω­θεί στους βαλ­κα­νι­κούς πολέ­μους του 1912, τα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου, τα κατέ­λα­βαν οι Ιταλοί. Έτσι, ξεκινά μια νέα υπο­δού­λωση για τη Ρόδο, τώρα πια στους Ιταλούς κατα­κτη­τές, η οποία θα κρα­τή­σει περίπου 35 χρόνια, ανα­φέ­ρει δημο­σί­ευμα του secretrhodes.gr.

Η Ιταλία παρου­σιά­στηκε στα Δωδε­κά­νησα ως σύμ­μα­χος, απε­λευ­θε­ρω­τής, ο λαός της επε­φύ­λαξε ένθερμη υποδοχή και ανα­πτύ­χθηκε μια ελλη­νοι­τα­λική φιλία. Οι Ιτα­λι­κές αρχές έφτια­ξαν δρόμους, τα σχολεία ανα­βαθ­μί­στη­καν, οι κάτοι­κοι άρχισαν να μορ­φώ­νο­νται, ήταν ελεύ­θε­ροι να  δια­τη­ρούν τα θρη­σκευ­τικά τους καθή­κο­ντα και το βιοτικό τους επίπεδο άλλαξε από εξευ­τε­λι­στικό σε αξιο­πρε­πές.

Η δεύτερη φάση της Ιτα­λο­κρα­τίας στη Ρόδο και τα Δωδε­κά­νησα, ήταν η  εποχή του φασι­σμού. Παρόλα αυτά επί Ιταλών, έγιναν πολλά έργα κοινής ωφέ­λειας όπως διά­νοιξη δρόμων, ίδρυση μου­σείων και αρχαιο­λο­γι­κής υπη­ρε­σίας, εκκα­θά­ριση του χώρου του κάστρου, του­ρι­στική προβολή της Ρόδου κ.α. , αλλά οι κάτοι­κοι θεω­ρού­νταν Ιταλοί υπήκοοι της Δωδε­κα­νή­σου, με κύριο μέλημα των αρχών τον αφελ­λη­νι­σμό τους. Αυτό το επι­δί­ω­καν με επι­βλη­τι­κές ιτα­λι­κές γιορτές, με μικτούς γάμους, με κατάρ­γηση του ελλη­νι­κού τύπου κ.α.

Με την κήρυξη του  πολέμου το 1939, η Ρόδος βρί­σκε­ται σε συνα­γερμό πολέμου και αν και απο­κομ­μένη από τα νέα της υπό­λοι­πης Ελλάδας, συμπα­ρα­στε­κό­ταν ηθικά στον ελλη­νι­σμό που αγω­νι­ζό­ταν. Με την είσοδο των Γερ­μα­νών στην Αθήνα το 1941, κάποιοι από αυτούς εγκα­τα­στά­θη­καν και στη Ρόδο, οι οποίοι επι­κρά­τη­σαν των Ιταλών. Αυτό ήταν το τέλος της Ιτα­λι­κής κατοχής στα Δωδε­κά­νησα, τέλος βίαιο, απάν­θρωπο που προ­κά­λεσε τον οίκτο των ντόπιων, οι οποίοι προ­σπα­θού­σαν να το στα­μα­τή­σουν παρά τα όσα είχαν υπο­φέ­ρει από αυτούς.

huffingtonpost.gr