“Ωρα του πράττειν και του κρίνεσθαι, όχι του λαλείν!”

Γράφει ο δικη­γό­ρος Ιωάννης .Σ. Κου­μπιά­δης

Εν όψει της κρί­σι­μης αυρια­νής επί­σκε­ψης στη πόλη μας του Υπουρ­γού Δικαιο­σύ­νης Κων/νου Τσιάρα, για τα φλέ­γο­ντα θέματα του Κτη­μα­το­λο­γίου μας , όχι μόνο για να δώσει λύσεις ο κ. Υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης τόσο στα πρω­τεύ­ο­ντα σημα­ντικά παρόντα και δια­χρο­νικά θέματα , όσο και στα δευ­τε­ρεύ­ο­ντα , ορι­σμένα μάλιστα απ΄ αυτά διο­γκω­μένα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εμφα­νί­ζο­νται ως «ένα βουνό» τα προ­βλή­ματα , ακόμη και από σκόπιμα ενερ­γού­ντες ή παρεμ­βαί­νο­ντες αρμο­δί­ους και αναρ­μο­δί­ους, οι οποίοι όμως «ξεπέ­ρα­σαν» και τους μη ερω­τη­θέ­ντες πραγ­μα­τι­κούς γνώστες και ειδι­κούς αντι­κει­μέ­νων και θεμάτων που προ­κύ­πτουν , αλλά ο καθένας λέει και γράφει , ως έχει δικαί­ωμα ελεύ­θε­ρης έκφρα­σης «το μακρύ του και το κοντό του».

Τα θλιβερό όμως της όλης ιστο­ρίας είναι ότι ενώ σε περιό­δους κρίσεων , οι Ελληνες ξέρουμε να φιλο­σο­φούμε και να δια­μορ­φώ­νουμε την κάθε κρίση σε ευκαι­ρία,, εν προ­κει­μένω αντί να θερα­πεύ­σουμε , διορ­θώ­σουμε και βελ­τιώ­σουμε του­λά­χι­στον τα προ­ε­χό­ντως κακώς κείμενα , ώστε η νέα κατά­σταση να μας βρει πραγ­μα­τικά ανα­νε­ω­μέ­νους και εκσυχ­γρο­νι­σμέ­νους, , ορι­σμέ­νοι δυστυ­χώς και ατυχώς θέλουν να μένουμε στά­σι­μοι , να συνε­χί­ζουμε να «βρά­ζουμε στο ζουμί μας», εν τω μεταξύ όμως κάποιοι να «δου­λεύ­ουν», να «βολεύ­ο­νται» και να μας δου­λεύ­ουν.!!!

Ετσι , όλα αλλά­ζουν ρόλο και τα πρω­τεύ­ο­ντα μπαί­νουν, ακόμη και σκόπιμα στην άκρη , εν προ­κει­μένω δε σ΄ ότι αφορά το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου όχι μόνο αδια­μαρ­τύ­ρητα , αλλά ασμένως συμ­με­τέ­χει ο Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου σε δια­δι­κα­σίες οι οποίες κανο­νικά έπρεπε να έπονται , αντί να ορθώσει ανά­στημα ώστε να γίνουν πρώτα αυτά που προη­γού­νται.. Για να εξη­γού­μαι , ο Πρό­ε­δρος και το ΔΣ του ΔΣΡ δέχτη­καν χωρίς να οπλι­σθούν, για τόσο σοβαρό θέμα , από απόφαση του Συλ­λο­γι­κού τους Οργάνου , δηλαδή της Γενικής Συνέ­λευ­σης των Μελών , το κορυ­φαίο Οργάνο του ΔΣΡόδου, ο οποίος απο­τε­λεί ΝΠΔΔ , να συμ­με­τέ­χουν επί μία διετία σε ατε­λέ­σφο­ρες συνα­ντή­σεις με στελέχη του Ελλη­νι­κού Κτη­μα­το­λο­γίου ΝΠΔΔ, για την «σώνει και καλά» ένταξη μας στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο , επι­τρέψτε μου δε τη φράση «τσου­βα­λη­δόν», μάλιστα δε προ έτους η άφαντη Επι­τροπή Κτη­μα­το­λο­γίου δημο­σιο­ποί­ησε και τη ατελή πρόταση της, την οποία με κάποιες μικρο­συ­μπλη­ρώ­σεις επα­νέ­λαβε ελλει­πώς ξανά πρό­σφατα στη ξαφνικά συγκρο­τη­θείσα Νομο­πα­ρα­σκευα­στική Επι­τροπή , την οποία στη πλειο­ψη­φία τους απαρ­τί­ζουν ως διο­ρι­σμένα μέλη άτομα, τα οποία έχουν προ­σφέ­ρει ή συνε­χί­ζουν να προ­σφέ­ρουν υπη­ρε­σίες στην καταρ­γη­θείσα Κτη­μα­το­λό­γιο ΑΕ ή υπάλ­λη­λοι και συνερ­γά­τες στα Υπουρ­γεία Δικαιο­σύ­νης και Περι­βάλ­λο­ντος , αλλά δεν δια­νο­ή­θη­καν οι επι­τε­λείς του Ελλη­νι­κού Κτη­μα­το­λο­γίου να προ­χω­ρή­σουν , όπως παθη­τικά απο­δέ­χτη­καν οι εδώ συνά­δελ­φοι μου της Επι­τρο­πής και του ΔΣ την ένταξη μας στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο με μια απλή απόφαση μιας απλής πλειο­ψη­φίας του ΔΣ και οδεύουν πλέον σε ψήφιση νέας διά­τα­ξης νόμου ειδικά για τα Κτη­μα­το­λό­για Ρόδου και Κω , την οποία όμως επι­χει­ρούν, όπως δεί­χνουν τα πράγ­ματα, να νομο­θε­τη­θεί στα μέτρα τα δικά τους με δια­δι­κα­σίες fast track!!!

Κατα­λή­γο­ντας προς το παρόν θέλω να επα­να­λάβω ότι πάνω απ΄ όλα προέχει να οργα­νω­θούν σωστά συνερ­γεία και να εργά­ζο­νται από το πρωί μέχρι τα μεσά­νυ­κτα , αν είναι δυνατό , για να προη­γη­θεί η πάση θυσία , πάνω απ΄όλα και εκ «των ών ουκ άνευ» μετα­γραφή των 20.000 εκκρε­μών πράξεων , οι οποίες για τον έμπειρο πλέον Διευ­θυ­ντή είναι «παι­χνι­δάκι» , αφού το 2002 οργά­νωσε συνερ­γεία συνα­δέλ­φων και με μόνι­μους υπαλ­λή­λους του Κτη­μα­το­λο­γίου , κατόρ­θωσε δε επι­τυ­χώς και μείωσε τότε τις 100.000 περίπου εκκρε­μείς πράξεις σε 20.000!!!

Στη συνέ­χεια αφού ολο­κλη­ρω­θεί η μηχα­νορ­γά­νωση και η ψηφιο­ποί­ηση , η οποία σύμφωνα με δηλώ­σεις στο παρελ­θόν του ίδιου του Διευ­θυ­ντή έχει επι­τευ­χθεί σε μεγάλο βαθμό και το 2010 είχε κατά δήλωση του ολο­κλη­ρω­θεί το 80 % , πλην όμως ατυχώς και δεν γνωρίζω με ευθύνες ποίων η όλη προ­σπά­θεια δια­κό­πηκε το 2010 και φθάσαμε μέχρι σήμερα μετά από 10 και πλέον χρόνια να συνε­χί­ζουμε να υφι­στά­μεθα ανεί­πωτη ταλαι­πω­ρία οι δικη­γό­ροι, οι μηχα­νι­κοί και όλη η τοπική κοι­νω­νία , εξ αιτίας και της προ­κύ­ψα­σας ανα­στο­λής λει­τουρ­γίας των εργα­σίας του Κτη­μα­το­λο­γίου μας , για τους γνω­στούς λόγους , κάτι που δεν θα συνέ­βαινε , εάν είχε ολο­κλη­ρω­θεί η μηχα­νορ­γά­νωση και η ψηφιο­ποί­ηση του ( μήπως ήλθε η ώρα να ανα­ζη­τη­θούν, τι πραγ­μα­τικά έγινε και αν δαπα­νή­θη­καν σωστά τα 2.300.000 ΕΥΡΏ , που πετύ­χαμε στο 2004 το τότε ΔΣ του ΔΣΡ να εγκρι­θούν σε συνά­ντηση μια ώρας, χάριν στα άμεσα ανα­κλα­στικά του τότε Υπουρ­γού Δικαιο­σύ­νης Αν. Παπα­λη­γούρα, καλή του ώρα;).

Λυπού­μαι δε , διότι δεν δίδεται προ­τε­ραιό­τητα σ΄ αυτά τα δύο στη πράξη και όχι με απλές ευχές – εννοώ – ότι θα έπρεπε ΔΣΡ και το ΤΕΕ Δωδ/σου , αντί να ψάχνουν να μαζεύ­ουν υπο­γρα­φές , για να παρα­μεί­νουμε στο ίδιο κτήριο, δηλαδή όταν χαλάμε και φτιά­χνουμε, την ίδια ώρα να εργα­ζό­μεθα κιόλας,( λαμπρά !!!, αν και πέρασε και η Λαμπρή!).

Καμιά κου­βέ­ντα όμως δεν γίνεται όλο αυτό το διά­στημα με συγκε­κρι­μέ­νες υλο­ποι­ή­σι­μες προ­τά­σεις , άσκηση πραγ­μα­τι­κών πιέσεων και συγκε­κρι­μένο χρο­νο­διά­γραμμα , για την άμεση και χωρίς καμιά άλλη καθυ­στέ­ρηση πάση θυσία κατα­χώ­ριση των εκκρε­μών πράξεων και την ολο­κλή­ρωση της μηχα­νορ­γά­νω­σης , ώστε οι κτη­μα­το­λο­γι­κοί τόμοι και τα απο­γρα­φικά βιβλιά­ρια με τα ατομικά σχε­δια­γράμ­ματα να απο­τε­λέ­σουν πλέον παρελ­θόν και μου­σειακή χρήση για δικη­γό­ρους και μηχα­νι­κούς και θα έπρεπε αντί να ψάχνουμε «αντί­παλα στρα­τό­πεδα» να κάνουμε και «το διάβολο σύμμαχο», για να θυμη­θούμε μια ιστο­ρική φράση του Χ.. Φλωράκη , όταν αυτό απαιτεί το συμ­φέ­ρον του τόπου. Εμείς εδώ «περί άλλων τυρ­βά­ζουμε» , αντί να εκμε­ταλ­λευ­τούμε τα άμεσα αντα­να­κλα­στικά του Δημάρ­χου και Περι­φε­ρειάρχη μας και αντί να τρέ­χουμε με «χίλια» , για να φύγουμε από αυτό το άθλιο κτίριο , που απο­τε­λεί εστία κατά­θλι­ψης ,ανεί­πω­της ταλαι­πω­ρίας με τις συν­θή­κες λει­τουρ­γίας του και όχι μόνο!, παρα­μέ­νο­ντας σε εποχές ακόμη του «αραμπά» και του «ιππή­λα­του», αν και φθάσαμε στη τεχνο­λο­γία των ασύλ­λη­πτων ταχυ­τή­των των 5 G , και φυσικά το κτίριο αυτό δεν προ­σφέ­ρε­ται για εργασία, ιδιαί­τερα σήμερα σε μια κρίσιμη περίοδο για την πορεία του Κτη­μα­το­λο­γίου μας, εν όψει και των νέων νομο­θε­τι­κών αλλαγών !!!