Η σχέση ενός θανατοποινίτη με τη Χάλκη

Μια ιστορία τρέλας με πολύ σασπένς επα­νέρ­χε­ται στην επι­και­ρό­τητα μεσα από μια τηλε­ο­πτική εκπομπή του ΑΛΦΑ. Πρό­κει­ται για την ιστορία του θανα­το­ποι­νίτη Φωτό­που­λου, που βρί­σκε­ται σε υψίστης ασφα­λείας φυλακές της Florida. Πρό­κει­ται για τον κατα­δι­κα­σμένο σε θάνατο πρώην σύζυγο της εκ Χάλκης ελκου­σας την κατα­γωγή της Λίζας Πασπα­λάκη.

Η ιστορία είχε απα­σχο­λή­σει εκ νέου τα Ελλη­νικά Μέσα Ενη­μέ­ρω­σης προ δεκα­ε­τίας όταν ο sky είχε φέρει στη δημο­σιό­τητα το δράμα της συμπα­τριώ­τισ­σας μας Λίζας, τότε που ακόμη ήταν νωπά όλα τα γεγο­νότα.

Η Λίζα Πασπα­λάκη, κόρη του Αυγου­στί­νου Πασπα­λάκη, πρώτη εξα­δέλφη του Λάκη και Κώστα (του τελευ­ταίου γνωστού στην κοι­νω­νία μας που πέθανε προ διετίας στη Ρόδο) είχε, όπως όλες οι Ελλη­νί­δες δεύ­τε­ρης γενιάς στην Αμερική, την επι­θυ­μία να απο­κα­τα­στα­θεί βρί­σκο­ντας ένα καλό γαμπρό από την Ελλάδα. Η επι­θυ­μία ήταν και προ­σταγή αλλά και πόθος των γονιών της κι έτσι ο πρώτος φοι­τη­τής από την πατρίδα με καλά στοι­χεία και δια­θέ­σι­μος βρέθηκε …γρήγορα. Ηταν όμως ο μοι­ραίος άνθρω­πος!

Η ατμό­σφαιρα στην επαρ­χιακή πόλη Τζάκ­σον­βιλ της Πολι­τείας της Φλό­ρι­ντα όπου προ­σγειώ­νε­ται το αερο­πλάνο είναι μελαγ­χο­λική. Μία πόλη απλω­μένη, σπίτια σε από­σταση το ένα από το άλλο, κανένα κέντρο, κανένας πεζός και μία απο­πνι­κτική ζέστη και υγρασία ήδη από τον Μάιο. Στις τοπικές ειδή­σεις, το ένα νέο φόνου, διάρ­ρη­ξης, εγκλή­μα­τος δια­δέ­χε­ται το άλλο. Λες και τίποτα καλό δεν συμ­βαί­νει στην αμε­ρι­κα­νική επαρχία. Όλα με προ­ε­τοι­μά­ζουν για την συνά­ντηση που θα έχω σε λίγο.

Η προ­σπά­θεια για να κλει­στεί η συνέ­ντευξη κράτησε μήνες. Η φυλακή υψίστης ασφα­λείας της Φλό­ρι­ντα είχε ζητήσει μέχρι και το ποινικό μου μητρώο από την Ελλάδα για να εξε­τά­σει το αίτημα.

Οδη­γού­μαι προς την φυλακή, μία ώρα μακριά από την πόλη, ανάμεσα σε χωράφια και βάλτους ξεπρο­βά­λει ένα τερά­στιο συγκρό­τημα κτιρίων. Απο­τε­λεί­ται από 13 πτέ­ρυ­γες και στε­γά­ζει 13 000 φυλα­κι­σμέ­νους. Στην 13η πτέρυγα (γρου­σού­ζικο νούμερο) βρί­σκε­ται η μονα­δική στην Πολι­τεία φυλακή για τους 67 θανα­το­ποι­νί­τες. Έξω ακριβώς από την πτέρυγα βρί­σκε­ται ένα μικρό­τερο κτίσμα. Είναι σε αυτό που γίνο­νται οι εκτε­λέ­σεις των θανα­το­ποι­νι­τών με θανα­τη­φόρο ένεση. Η Φλό­ρι­ντα είναι μία από 32 Πολι­τείες της Αμε­ρι­κής όπου ισχύει η θανα­τική ποινή.

Στην είσοδο με υπο­δέ­χε­ται μία γυναίκα σωφρο­νι­στι­κός υπάλ­λη­λος. Θα βρί­σκε­ται δίπλα μου συνεχώς.

Οι οδηγίες είναι σαφείς:

Δεν κουβαλώ τίποτα πάνω μου, δεν παίρνω καμία κάμερα που δεν έχω ήδη δηλώσει μήνες πριν, δεν ακουμπώ τον θανα­το­ποι­νίτη, δεν του βάζω εγώ το μικρό­φωνο πάνω του, αλλά εκείνη, και κυρίως δεν του μιλώ Ελλη­νικά

Περνάω τον έλεγχο, οι υπάλ­λη­λοι είναι ευγε­νι­κοί αλλά η έρευνα εξο­νυ­χι­στική. Με οδηγούν στον ειδικό θάλαμο όπου θα γίνει η συνέ­ντευξη. Από έξω έχει ήδη στηθεί και δεύ­τε­ρος οπλι­σμέ­νος σωφρο­νι­στι­κός υπάλ­λη­λος ο οποίος θα είναι επίσης παρών καθ’ όλη την διάρ­κεια της συνέ­ντευ­ξης. Μου έχουν δώσει μία ώρα για την συνέ­ντευξη. Πέντε λεπτά πριν την λήξη της ώρας θα μου κάνουν νόημα να στα­μα­τήσω.

Ακούω την βαριά σιδε­ρέ­νια πόρτα να ανοίγει από μακριά. Ο συνε­ντευ­ξια­ζό­με­νος πλη­σιά­ζει αργά, με αλυ­σί­δες και στα χέρια και στα πόδια. Φορά φόρμα πορ­το­καλί όπως και όλοι οι θανα­το­ποι­νί­τες για να ξεχω­ρί­ζει από την λευκή που φοράνε οι υπό­λοι­ποι φυλα­κι­σμέ­νοι.

Ο Κώστας Φωτό­που­λος, είναι ο μονα­δι­κός Έλληνας θανα­το­ποι­νί­της. Περι­μέ­νει από μήνα σε μήνα, από μέρα σε μέρα να εκτε­λε­στεί.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ALPHA

Ο μέσος όρος που μένει ένας θανα­το­ποι­νί­της στην φυλακή στην Αμερική είναι συνήθως 15 χρόνια. Ο Φωτό­που­λος έχει μείνει στην φυλακή υψίστης ασφα­λείας 25 χρόνια. Έχει κάνει αίτημα χάρητος και απαλ­λα­γής από την θανα­τική ποινή στον Κυβερ­νήτη της Φλό­ρι­ντα. Δεν έχει λάβει απά­ντηση. Ο ίδιος συνε­χί­ζει να υπο­στη­ρί­ζει ότι είναι αθώος. Οι δικη­γό­ροι του φοβού­νται ότι η εκτέ­λεση μπορεί να είναι κοντά.

Η ιστορία και η συνέ­ντευξη

56χρονος Φωτό­που­λος έφτασε στην Αμερική σε ηλικία 18 χρονών για να σπου­δά­σει αερο­ναυ­πη­γική με σκοπό να κατα­φέ­ρει στην συνέ­χεια να εργα­στεί στην Ολυ­μπιακή όπως και ο πατέρας του. Στην Φλό­ρι­ντα γνώρισε μία Ελλη­νίδα από μία ευκα­τά­στατη οικο­γέ­νεια της ομο­γέ­νειας την οποία και παντρεύ­τηκε. Ξεκί­νησε να δου­λεύει στις επι­χει­ρή­σεις εστί­α­σης του πεθερού του στην Φλό­ρι­ντα και στην συνέ­χεια άνοιξε και το δικό του κέντρο στην Φλό­ρι­ντα. Μετά από λίγο όμως ξεκί­νησε μία εξω­συ­ζυ­γική σχέση με μια υπάλ­ληλό του την οποία ο ίδιος θεωρεί ότι τον έμπλεξε σε όλα τα εγκλή­ματα.Στις 4 Νοεμ­βρίου του 1989, στις πέντε το πρωί ένας πυρο­βο­λι­σμός κάνει τον Φωτό­πουλο να πετα­χτεί από το κρεβάτι. Στο μαξι­λάρι δίπλα του υπάρχει αίμα. Κάποιος έχει μπει στο σπίτι και έχει πυρο­βο­λή­σει την γυναίκα του στο κεφάλι. Ο Φωτό­που­λος αρπάζει το πιστόλι που είχε πάντα κάτω από το κρεβάτι τους. Πυρο­βο­λεί επα­νει­λημ­μένα προς τη μεριά του δράστη. Ο 19χρονος «διαρ­ρή­κτης» πέφτει νεκρός. Από θαύμα η γυναίκα του επιζεί.Λίγες μέρες μετά το συμβάν όμως οι αρχές τον συλ­λαμ­βά­νουν.Η ερωμένη του τον κατη­γο­ρεί ότι σχε­δί­ασε τη διάρ­ρηξη με στόχο να σκο­τώ­σει τη γυναίκα του και να εισπρά­ξει τα χρήματα από την ασφά­λεια ζωής της. Στο γκαράζ του Φωτό­που­λου η αστυ­νο­μία βρίσκει μία συγκλο­νι­στική βιντε­ο­κα­σέτα στην οποία φαί­νε­ται η ερωμένη του Φωτό­που­λου να σκο­τώ­νει έναν νεαρό άντρα. Η ερωμένη ισχυ­ρί­ζε­ται ότι την ταινία βιντε­ο­σκο­πεί ο Φωτό­που­λος ότι η φωνή που ακού­γε­ται είναι του ίδιου και ότι την είχε βάλει να δολο­φο­νή­σει τον νεαρό ο οποίος ήταν υπάλ­λη­λός του και είχαν δια­φο­ρές.

Στην δίκη που ακο­λου­θεί ο Φωτό­που­λος κρί­νε­ται ένοχος για δύο φόνους, του νεαρού και του «διαρ­ρή­κτη» αλλά και για από­πειρα δολο­φο­νίας της γυναί­κας του.

Ο ίδιος ήταν ήρεμος καθ’ όλη την διάρ­κεια της συνέ­ντευ­ξης. Αρνεί­ται όλες τις κατη­γο­ρίες και θεωρεί ότι η αρχική υπε­ρά­σπισή του ήταν λαν­θα­σμένη και η δίκη με σοβαρές παρα­τυ­πίες.

«Έχει περάσει τόσος χρόνος και πια έχω συνη­θί­σει να ζω περι­μέ­νο­ντας την εκτέ­λεση. Κάθε μέρα προ­σπαθώ να βελ­τιώσω τον εαυτό μου ακόμα και κάτω από αυτές τις συν­θή­κες Δεν φοβάμαι τον θάνατο. Αργά η γρήγορα όλοι θα πεθά­νουμε. Πολλοί φίλοι μου εκτός φυλακής έχουν ήδη πεθάνει και ήταν πιο νέοι από εμένα. Το σημα­ντικό είναι να μην πεθάνω με αυτό το ψέμα», τονίζει συνέ­χεια.

«Προ­σπαθώ να κάνω φίλους από τα διπλανά κελιά αλλά παράλ­ληλα προ­σπαθώ να μην συνδεθώ πολύ και να έρθω πολύ κοντά τους γιατί γνωρίζω ότι μία μέρα θα εκτε­λε­στούν και αυτό θα πονέσει. Οπότε προ­σπαθώ να κάνω γνω­ρι­μίες περισ­σό­τερο παρά φιλίες. Πριν λίγες μέρες πήγαν για εκτέ­λεση έναν άντρα από το παρα­δί­πλα κελί».

«Είμαι πολύ τυχερός που είμαι Έλληνας γιατί μεγά­λωσα μέσα σε μία κουλ­τούρα που σου δίνει δύναμη. ΟΙ Έλληνες πάντα έχουμε την δύναμη να κάνουμε πράγ­ματα. Μακάρι να έχω την δύναμη να περ­πα­τήσω ως αυτό το κρεβάτι χωρίς δισταγμό. Δεν φοβάμαι την θανα­τη­φόρο ένεση γιατί απλά σε κοι­μί­ζει. Κάθε μέρα λέω είμαι ακόμα ζωντα­νός και αυτό μου δίνει ελπίδα. Δεν ζω με τον φόβο, γιατί αν ζεις με φόβο είσαι ήδη νεκρός»

ipaper.gr