Ολγα Γεροβασίλη:«Και θέλουμε και μπορούμε και θα τα καταφέρουμε»

Κυρία Γερο­βα­σίλη, θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε, ζητώ­ντας από εσάς, ένα πρώτο σχόλιο για το Περι­φε­ρειακό Ανα­πτυ­ξιακό Συνέ­δριο που διε­ξή­χθη στην Ρόδο.

Βρι­σκό­μα­στε πια στο 13ο Περι­φε­ρειακό Ανα­πτυ­ξιακό Συνέ­δριο, ένας θεσμός ο οποίος ξεκί­νησε με συνερ­γα­σία της κεντρι­κής κυβέρ­νη­σης και της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης, συμ­φω­νή­θηκε από κοινού και υλο­ποιεί­ται. Ήταν εντυ­πω­σιακό πραγ­μα­τικά το πόσο, η όλη αυτή δια­δι­κα­σία, τρο­φο­δό­τησε την δουλειά της κυβέρ­νη­σης με στοι­χεία επί του πραγ­μα­τι­κού. Δηλαδή, όλοι ξέρουμε και λέμε ότι οι «ασκή­σεις και οι σχε­δια­σμοί επί χάρτου» ουδέ­ποτε βοή­θη­σαν μακριά από την πραγ­μα­τι­κό­τητα και την πραγ­μα­τική ζωή. Ωστόσο, σήμερα που οι συν­θή­κες είναι ακόμη πιο δύσκο­λες και πιο σύν­θε­τες εξ αιτίας της κρίσης κ.λπ. αυτός ο διά­λο­γος έδειξε ότι και θέλουμε, και μπο­ρούμε και θα τα κατα­φέ­ρουμε!

Επίσης, έγινε αδια­με­σο­λά­βη­τος διά­λο­γος χωρίς προ­κα­τα­λή­ψεις από ανθρώ­πους δια­φο­ρε­τι­κών αντι­λή­ψεων και κομ­μα­τι­κών εντά­ξεων, το οποίο νομίζω πως είναι το αρχικό και το νούμερο, ένα κέρδος. Αυτό που λέμε: συνεν­νό­ηση, για να πάμε παρα­κάτω. Σε όλα τα συνέ­δρια, οι τοπικές κοι­νω­νίες αντα­πο­κρί­θη­καν, καθώς επίσης και οι τοπικοί φορείς, η Τοπική Αυτο­διοί­κηση, οι πολίτες και νομίζω πως είχαν εξαι­ρε­τική επι­τυ­χία.

Επειδή βρι­σκό­μα­στε σε έναν πολύ ευαί­σθητο τόπο, που είναι τα νησιά μας, τι θα λέγατε στους νησιώ­τες αυτή την στιγμή με βάση τις εξαγ­γε­λίες και τις δεσμεύ­σεις;

Έχετε απόλυτο δίκιο, όπως και ο κάθε πολίτης, να αμφι­σβη­τεί το πολι­τικό σύστημα διότι έχουν βιωθεί επί δεκα­ε­τίες. Εμένα μου αρέσει να μιλάω για το πριν –όχι για να παρελ­θο­ντο­λο­γήσω, όχι για να κάνω τον δικαστή, αλλά στ’ αλήθεια επειδή η μνήμη βοηθάει να πάει κάποιος μπροστά, χωρίς να επα­να­λά­βει τα ίδια λάθη. Από την πλευρά μας, έχουμε μελε­τή­σει τις συν­θή­κες οι οποίες είναι πολύ ιδιαί­τε­ρες και δε νομίζω ότι καμία άλλη κυβέρ­νηση έδρασε κάτω από τέτοιες συν­θή­κες, και κατά­φερε όπως εμείς να βγάλει την χώρα από το αδιέ­ξοδο. Αυτές οι συν­θή­κες, μάς ατσά­λω­σαν κιόλας. Αυτό που υπο­σχε­θή­καμε στον ελλη­νικό λαό ότι θα βγά­λουμε την χώρα από τα Μνη­μό­νια και από την Επι­τρο­πεία –και όσο το βλέ­πουμε τώρα να είναι ορατό χωρίς να σημαί­νει ότι δεν έχουμε δρόμο ακόμη, για την τελική ευθεία- το υπη­ρε­τή­σαμε πιστά, έχοντας πλήρη γνώση των συν­θη­κών αλλά και πλήρη συνεί­δηση της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας της Αρι­στε­ράς. Μην ξεχνάτε ότι η Αρι­στερά, πρώτη φορά βρέθηκε στα πράγ­ματα. Και νομίζω ότι κατα­γρά­φουμε και συν­θέ­τουμε ένα άλλο πολι­τικό τοπίο.

Βλέ­πουμε ότι τους τελευ­ταί­ους μήνες, ο πρω­θυ­πουρ­γός κ. Αλέξης Τσίπρας και οι συνερ­γά­τες του, υπουρ­γοί, εγκαι­νιά­ζουν έργα, δίνουν υπο­σχέ­σεις, κάνουν εξαγ­γε­λίες. Βρί­σκε­στε στην «αντε­πί­θεση» με ορί­ζο­ντα…. εκλογών;

Δεν πάμε με όρους «εκλογών» να ασκή­σουμε πολι­τική. Οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους και θα κρι­θούμε όλοι από αυτό που έχουμε πει ή έχουμε κάνει –κυρίως αυτό το τελευ­ταίο και αυτό που έχει βιώσει ο κάθε Έλληνας πολίτης ο οποίος θα κρίνει όπως κάθε φορά κρίνει με την απα­ραί­τητη σοφία. Σημασία έχει ότι οι επό­με­νοι μήνες, οι οποίοι είναι πολύ κρί­σι­μοι για την χώρα, είναι πάρα πολύ κρί­σι­μοι για την ανά­καμψη της χώρας και τα Περι­φε­ρειακά Συνέ­δρια όπως και το 13ο στην Ρόδο, σε μια περιοχή με νησιω­τι­κό­τητα (δια­φο­ρε­τι­κό­τητα από την υπό­λοιπη Ελλάδα, με θέση γεω­γρα­φική που αποκτά ένα ιδιαί­τερο εθνικό ενδια­φέ­ρον και συμ­βο­λι­σμό γι’ αυτή την περίοδο) νομίζω πως η τελική αυτή ευθεία, είναι για να κλεί­σουν κάποια πράγ­ματα, για να βγούμε από το Μνη­μό­νιο, αλλά κυρίως για να συν­θέ­σουμε την μετα – μνη­μο­νιακή Ελλάδα. Αυτό δεν μπορεί παρά να είναι κτήμα όλων των πολιτών και να έχουν συμ­βά­λει όλοι σε αυτό. Διότι εμείς, θέλουμε το και­νούρ­γιο παρα­γω­γικό μοντέλο, το οποίο πρέπει να το ανα­κα­λύ­ψουμε και πρέπει να το σχε­διά­σουμε και να το δρο­μο­λο­γή­σουμε. Δεν θέλουμε τα παλιά, την επι­στροφή σε αυτού του είδους την «κανο­νι­κό­τητα» την οποία ζήσαμε τα προη­γού­μενα χρόνια. Αυτό το μοντέλο, μας οδήγησε στην χρε­ω­κο­πία.

Όσον αφορά την έξοδο από τα Μνη­μό­νια όμως, εσείς είστε αισιό­δοξη ότι η χώρα θα μπει σε άλλη τροχιά –παρά το γεγονός ότι θα παρα­μεί­νουμε σε επο­πτεία;

Σε όλες τις χώρες που έχουν περάσει από Μνη­μό­νια, την επόμενη μέρα υπάρχει επο­πτεία –ακριβώς επειδή υπάρ­χουν ακόμη υπο­χρε­ώ­σεις και γίνο­νται συμ­φω­νη­μένα σχέδια από σήμερα γι αυτή την περίοδο. Ωστόσο, έχεις μεγάλο βαθμό ανά­κτη­σης της δικής σου κυριαρ­χίας, την οποία είχες χάσει εξ αιτίας αυτών των Μνη­μο­νίων. Κατά συνέ­πεια, μπορείς εντός των δημο­σιο­νο­μι­κών συν­θη­κών που δια­μορ­φώ­νο­νται στην χώρα, να έχεις ένα δικό σου μείγμα πολι­τι­κής δηλαδή, να ξεδι­πλώ­σεις και την δική σου πολι­τική αντί­ληψη. Σε όλο αυτό το διά­στημα, προ­σπα­θή­σαμε στις «ρωγμές» των δυνα­το­τή­των να μπο­ρέ­σουμε να κρα­τή­σουμε τους πιο αδύ­να­μους συμπο­λί­τες μας, όρθιους και να κάνουμε πράξη αυτό το οποίο υπο­σχε­θή­καμε: βγά­ζουμε την χώρα από το Μνη­μό­νιο με την κοι­νω­νία, όρθια. Αυτό είναι πλέον ορατό, είναι μπροστά μας και θα γίνει. Από εκεί και πέρα όμως, ένας βαθμός δεσμεύ­σεων δεν προ­κύ­πτει μόνον εξ αιτίας των διεθνών μας συμ­φω­νιών, αλλά προ­κύ­πτει και από τις συν­θή­κες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Δηλαδή κάποιοι στον δημόσιο διάλογο, ξεχνούν ότι το Σύμφωνο Στα­θε­ρό­τη­τας, είναι ένα δεσμευ­τικό πλαίσιο για όλες τις χώρες της Ευρώπης. Άρα θα το ακο­λου­θή­σουμε. Και βεβαίως, υπάρ­χουν δεσμεύ­σεις τις οποίες ακο­λου­θούμε.

Να μιλή­σουμε για το δικό σας υπουρ­γείο. Είστε ικα­νο­ποι­η­μένη από την μέχρι σήμερα πορεία του;

Το υπουρ­γείο Διοι­κη­τι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης είναι ένα υπουρ­γείο, το οποίο έχει αρκετό έμπειρο στε­λε­χιακό δυνα­μικό του δημο­σίου τομέα με υψηλά προ­σό­ντα. Όμως ήταν φυσικό να συμβεί αυτό, σε ένα υπουρ­γείο το οποίο φιλο­δο­ξεί να δρα ορι­ζό­ντια σε όλους τους φορείς του δημο­σίου και σε όλα τα υπουρ­γεία. Αν οι ταχύ­τη­τες είναι οι απαι­τού­με­νες ή όχι… οι απαι­τή­σεις της εποχής είναι πάρα πολύ επι­τα­κτι­κές. Αυτό σημαί­νει ότι με επι­τά­χυνση των δια­δι­κα­σιών που έγιναν μέσα και σε αυτό το υπουρ­γείο, πάλι μένεις πίσω από τις ανάγκες. Διότι οι ανάγκες ήταν πολλές –δεν είσαι με κανο­νι­κούς ρυθμούς, με αυτούς που ήθελες. Σήμερα, υλο­ποιούμε μια μεταρ­ρύθ­μιση που φιλο­δο­ξούμε να την ολο­κλη­ρώ­σουμε με ένα πλάνο το οποίο είναι τριετές. Ανά­λο­γες μεταρ­ρυθ­μί­σεις, σε άλλες χώρες από αυτές που λέγο­νται ευρω­παϊ­κές χρειά­στηκε δεκα­ε­τία για να γίνουν και μάλιστα σε εποχές που δεν υπήρχαν κρίσεις. Άρα, οι ρυθμοί που ακο­λου­θούμε είναι πάρα πολύ γρή­γο­ροι, αλλά θα θέλαμε χθες να έχουμε κλείσει με πολλές τέτοιες εκκρε­μό­τη­τες. Διότι το κράτος ως μοχλός, είναι κομμάτι της παρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης. Η ανάγκη για παρα­γω­γική ανα­συ­γκρό­τηση είναι επι­τα­κτική, συνεπώς και το κράτος θα πρέπει να δια­μορ­φω­θεί ανα­λό­γως. Δεν έχουμε ακόμη ένα κράτος το οποίο είναι αντί­στοιχο των απαι­τή­σεων των Ελλήνων πολιτών αλλά και της εποχής. Δεν επι­τρέ­πε­ται πια κανένας να θριαμ­βο­λο­γή­σει, παρά μόνο να σκύψει το κεφάλι για δουλειά. Και δεν επι­τρέ­πε­ται, κανένας να μην απο­τυ­πώ­νει την πραγ­μα­τι­κό­τητα, πόσω μάλλον να μην την ξέρει. Κερ­δί­ζουμε πράγ­ματα, τρέ­χουμε, επι­τα­χύ­νουμε παρά τις αντι­στά­σεις που υπάρ­χουν. Ανα­με­νό­μενο και φυσιο­λο­γικό.

Κυρία Γερο­βα­σίλη, τι γίνεται με την περί­φημη «αξιο­λό­γηση» στο Δημόσιο;

Αξιο­λό­γηση δημο­σίων υπαλ­λή­λων μαζί με αξιο­λό­γηση φορέων. Όπως ξέρετε, όλη αυτή η Μεταρ­ρύθ­μιση ξεκι­νάει από ένα δομικό στοι­χείο, που λέγεται ψηφιακό οργα­νό­γραμμα των δημο­σίων υπη­ρε­σιών και των φορέων του δημο­σίου σε όλη την δημόσια διοί­κηση. Το ψηφιακό οργα­νό­γραμμα απο­τυ­πώ­νει τις θέσεις, απο­τυ­πώ­νει το πού και ποιος, κενά, κ.λπ. αλλά συνο­δεύ­ε­ται και από περί­γραμμα θέσης εργα­σίας. Αυτά είναι δομικά στοχεία για να μπορεί τελικά και τη δουλειά του να κάνει ο συγκε­κρι­μέ­νος φορέας του δημο­σίου και πλέον, να περά­σουμε και σε αυτό που λέμε «αξιο­λό­γηση αλλά και δράση μέσω στόχων», το οποίο να είναι απο­τυ­πω­μένο αντι­κει­με­νικά και όχι βάσει εκτι­μή­σεων. Να είναι μια αντι­κει­με­νική δια­δι­κα­σία, δια­φα­νής και ξεκά­θαρη. Μέσα σε όλο αυτό δεν μπορεί παρά να αξιο­λο­γεί­ται και το ανθρώ­πινο δυνα­μικό. Νομο­θε­τή­σαμε ένα σύστημα αξιο­λό­γη­σης που είναι 360ο που θα μπορεί να ελα­χι­στο­ποι­ή­σει την υπο­κει­με­νι­κό­τητα και όσο το δυνατόν να είναι αντι­κει­με­νικό. Πάντως δεν υπήρχαν δια­φω­νίες ακόμη και από το συν­δι­κα­λι­στικό κίνημα. Όταν κηρύ­χθηκε η αποχή από την ΑΔΕΔΥ ενείχε μικρο-πολιτικά στοι­χεία. Διότι ο διά­λο­γος που κατα­φέ­ραμε να κάνουμε πολύ αργό­τερα, απέ­δειξε πως κι εκείνοι ήθελαν να αξιο­λο­γη­θούν αν και είχαν δια­φω­νίες. Κι εκεί είμαστε. Σήμερα, εξ αιτίας της ανάγκης της ψηφια­κής εποχής, δεν μπορεί παρά να κρί­νε­ται ανα­γκαίο να καταρ­γη­θεί η γρα­φειο­κρα­τία. Γι αυτό έχουμε δρο­μο­λο­γή­σει μία ηλε­κτρο­νική πλατ­φόρμα στην οποία μπαί­νουν όλα τα στοι­χεία κι έτσι από το επόμενο διά­στημα, και η αξιο­λό­γηση του προ­σω­πι­κού θα γίνεται ηλε­κτρο­νικά.