Απαλλαγή Ροδίτη από τις κατηγορίες της πλαστογραφίας και απάτης

Να μην γίνει κα­τη­γο­ρία για πλα­στο­γρα­φία με τη μορφή της κα­τάρ­τι­σης μετά χρή­σε­ως από υπαί­τιο που σκό­πευε να προ­σπο­ρί­σει στον εαυτό του πε­ριου­σια­κό όφε­λος που υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ, βλά­πτο­ντας τρί­τον και της απά­της από υπαί­τιο που σκό­πευε να προ­σπο­ρί­σει στον εαυτό του πε­ριου­σια­κό όφε­λος που υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ, με ισό­πο­ση ζημία τρί­του εις βάρος ενός ημε­δα­πού, κα­τοί­κου Ρόδου, που κα­τα­μη­νύ­θη­κε από αλ­λο­δα­πό, κά­τοι­κο του Ντου­μπάι των Ηνω­μέ­νων Αρα­βι­κών Εμι­ρά­των, απο­φά­σι­σε με βού­λευ­μα που εξέ­δω­σε, το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος είναι μο­να­δι­κός εταί­ρος και δια­χει­ρι­στής μο­νο­πρό­σω­πης εται­ρεί­ας πε­ριο­ρι­σμέ­νης ευ­θύ­νης.

Με την εται­ρεία και τον κα­τη­γο­ρού­με­νο, είχε επι­χει­ρη­μα­τι­κή συ­νερ­γα­σία από το έτος 2009, ο μη­νυ­τής, οπότε και ανέ­λα­βε την κα­τα­σκευή κα­τα­στή­μα­τος που ίδρυ­σε εται­ρεία πε­ριο­ρι­σμέ­νης ευ­θύ­νης της οποί­ας ήταν εταί­ρος και δια­χει­ρι­στής.

Στο πλαί­σιο της εμπο­ρι­κής τους συ­νερ­γα­σί­ας, με το από 23 Σε­πτεμ­βρί­ου 2013 ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό, συμ­φώ­νη­σαν, όπως δια­τεί­νε­ται ο μη­νυ­τής, την ανά­θε­ση νέων ερ­γα­σιών ανα­καί­νι­σης του κα­τα­στή­μα­τος της εται­ρεί­ας, οι οποί­ες όπως προ­βλέ­πο­νται από το ίδιο το συμ­φω­νη­τι­κό θα πα­ρα­δί­δο­νταν στα­δια­κά μέσα σε χρο­νι­κό διά­στη­μα τριών ετών και όχι άμεσα.

Στο πλαί­σιο της εξό­φλη­σης των ανω­τέ­ρω υπο­χρε­ώ­σε­ων, που θα δη­μιουρ­γού­νταν κατά την εκτέ­λε­ση των ερ­γα­σιών, η εται­ρεία, την οποία εκ­προ­σω­πού­σε ο πο­λι­τι­κώς ενά­γων απο­δέ­χθη­κε 24 συ­ναλ­λαγ­μα­τι­κές, συ­νο­λι­κού ποσού 66.000 ευρώ άκρως κα­λό­πι­στα, χωρίς πρώτα να έχει πα­ρα­δο­θεί έστω και μία από τις ανα­φε­ρό­με­νες στο συμ­φω­νη­τι­κό ερ­γα­σί­ες.

Στις 31 Ιου­νί­ου 2014, λόγω αδυ­να­μί­ας κα­τα­βο­λής των μι­σθω­μά­των, η εται­ρεία που δια­χει­ρι­ζό­ταν, εξώ­στη­κε από την έδρα της και έτσι διε­κό­πη βίαια η λει­τουρ­γία της.

Συ­νε­πεία της βί­αι­ης αυτής δια­κο­πής, είναι προ­φα­νές ότι οι ανα­φε­ρό­με­νες στο συμ­φω­νη­τι­κό ερ­γα­σί­ες, δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν στο σύ­νο­λό τους, ούτε και μπο­ρού­σαν πλέον να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν.

Επι­πλέ­ον, ου­δε­μία επι­μέ­τρη­ση έγινε για το κό­στος και την αξία των ήδη εκτε­λε­σμέ­νων ερ­γα­σιών.

Στις 25 Ια­νουα­ρί­ου 2015 ο μη­νυ­τής ανα­χώ­ρη­σε μό­νι­μα για το Ντου­μπάι των Ηνω­μέ­νων Αρα­βι­κών Εμι­ρά­των, όπου και δια­μέ­νει μέχρι και σή­με­ρα, ερ­γα­ζό­με­νος ως σύμ­βου­λος κα­τα­σκευα­στι­κής εται­ρεί­ας.

Στις 4 Ιου­νί­ου 2015 κοι­νο­ποι­ή­θη­κε στον πα­τριό του, αντί­γρα­φο δια­τα­γής πλη­ρω­μής του Δι­κα­στή του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, με την τε­θεί­σα κά­τω­θι από αυτό, επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή, με την οποίο δια­τά­χθη­κε να κα­τα­βά­λει στην μο­νο­πρό­σω­πη εται­ρεία που εκ­προ­σω­πεί ο εγκα­λού­με­νος, το συ­νο­λι­κό ποσό των 233.982,08 ευρώ νο­μι­μό­το­κα από την επί­δο­ση αυτής και μέχρι την εξό­φλη­σή της.

Ως τί­τλος βάσει του οποί­ου εκ­δό­θη­κε η εν λόγω δια­τα­γή πλη­ρω­μής, ανα­φέ­ρε­ται στο σώμα της, το ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό που φέ­ρε­ται ότι έχει συ­νά­ψει η εται­ρεία του εγκα­λού­με­νου (εκ­προ­σω­πού­με­νη από τον ίδιο) και η εται­ρεία που δια­χει­ρι­ζό­ταν ο πο­λι­τι­κώς ενά­γων. Επι­πλέ­ον το εν λόγω συμ­φω­νη­τι­κό, φέ­ρε­ται να υπο­γρά­φει ο μη­νυ­τής ως τρι­τεγ­γυ­η­τής.

Όπως ισχυ­ρί­ζε­ται άμεσα κι­νή­θη­κε μέσω πλη­ρε­ξου­σί­ου ώστε να λάβει αντί­γρα­φο του εν λόγω συμ­φω­νη­τι­κού, καθ’ ότι ου­δέ­πο­τε έχει υπο­γρά­ψει τέ­τοια σύμ­βα­ση ως δια­χει­ρι­στής της εται­ρεί­ας και ου­δέ­πο­τε έχει δώσει οποια­δή­πο­τε προ­σω­πι­κή εγ­γύ­η­ση για αυτή.

Στις 8 Ιου­νί­ου 2015 του εστά­λη με ηλε­κτρο­νι­κό τα­χυ­δρο­μείο στο Ντου­μπάι, αντί­γρα­φο του εν λόγω συμ­φω­νη­τι­κού, όπου με έκ­πλη­ξη, όπως υπο­στη­ρί­ζει, δια­πί­στω­σε ότι οι υπο­γρα­φές που φέρει είναι πλα­στο­γρα­φη­μέ­νες και ου­δε­μία ανή­κει σε εκεί­νον.

Από γρα­φο­λο­γι­κές εξε­τά­σεις προ­έ­κυ­ψε ωστό­σο ότι η υπο­γρα­φές ήταν δικές του και δεν ήταν πλα­στο­γρα­φη­μέ­νες!!

Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο έκρι­νε έτσι ότι απου­σιά­ζει πλή­ρως οποια­δή­πο­τε έν­δει­ξη περί πλα­στο­γρά­φη­σης του επί­μα­χου ιδιω­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού ανα­γνώ­ρι­σης χρέ­ους, αφού αμ­φό­τε­ροι οι ορι­σθέ­ντες γρα­φο­λό­γοι το­πο­θε­τού­νται υπέρ της γνη­σιό­τη­τας των υπο­γρα­φών του εγκα­λού­ντος.

Ως συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του κα­τη­γο­ρού­με­νου πα­ρέ­στη ο δι­κη­γό­ρος κ. Μηνάς Τσέρ­κης.