Επιθεώρηση

Οταν απο­φα­σί­ζεις ότι για το καλό της πατρί­δας βεβαίως, πρέπει να επι­δεί­ξεις ανοχή στο «πήρα τα αμυ­ντικά σχέδια της χώρας στο σπίτι» και ξέχασα το στικάκι με την λίστα Λαγκάρντ στο συρτάρι» των δήθεν σοβαρών, μέχρι να φτάσεις στον Χαϊκάλη υπουργό ούτε που το κατα­λα­βαί­νεις. Μια ανάσα δρόμος είναι. Στη χώρα που είχαν υπουρ­γεία Ντι­νό­που­λοι, Αδώ­νι­δες ή Για­κου­μά­τοι δεν προ­κα­λεί έκπληξη. Εκπληξη μετά από αυτά προ­κα­λεί γιατί δεν έχει υπουρ­γείο ο Μιχε­λο­γιαν­νά­κης ή η Ξου­λί­δου. Ο Θεός έστελνε σημάδια από το 2000 ότι κάτι δεν πάει καλά. Το 2010 βαρέ­θηκε, αγα­νά­κτησε, είδε ότι κανείς δεν κατα­λα­βαί­νει και μας άφησε σε μια βάρκα ανοιχτά του Καστε­λό­ρι­ζου. Εμείς όμως τίποτε. Στην κοσμάρα μας. Τα ίδια που έκανε και ο κ. Σαμαράς στον δικό του ανα­σχη­μα­τι­σμό. Την στιγμή που χρειά­ζε­σαι μια κυβέρ­νηση για να δου­λέ­ψει και να εφαρ­μό­σει τη συμ­φω­νία που θα έρθει, ο κ. Τσίπρας επι­στρα­τεύει τον Χαϊκάλη σε ένα από τα πιο νευ­ραλ­γικά πόστα, στο χαρ­το­φυ­λά­κιο του ασφα­λι­στι­κού, του υπ’ αριθμόν ένα προ­βλή­μα­τος της χώρας και τον Πολάκη για να ανα­συ­γκρο­τή­σει το άλλο πρό­βλημα που λέγεται Δημόσιο. Προ­τι­μό­τερο ήταν να παρα­δώ­σει τα κλειδιά του Μαξίμου, λιγό­τερη απο­γο­ή­τευση θα προ­κα­λούσε. Και ακούω βερεσέ το ότι προ­σω­ρινή και ανα­γκαία λύση ήταν εν’ όψει εκλογών. Αρνού­μαι να μπω σ’ αυτή τη λογική. Υ.Γ. 1. Βέβαια, καλά θα κάνουμε να μην ξεχνάμε και τον άγνωστο όρο σε πολλούς που λέγεται «αυτο­γνω­σία». Όταν κάποτε πολι­τι­κός απα­ντή­σει στον πρω­θυ­πουργό ο οποίος του τηλε­φω­νεί για να του ανα­θέ­σει χαρ­το­φυ­λά­κιο «Ευχα­ρι­στώ πάρα πολύ, αλλά οι γνώσεις μου πάνω στο αντι­κεί­μενο είναι από ελλι­πείς έως ανύ­παρ­κτες και μάλιστα σε μια τέτοια συγκυ­ρία», τότε μπορεί και να υπάρξει ελπίδα. Εκτός βέβαια, εάν συμ­βαί­νει το άλλο. Ότι απλά χρειά­ζο­νται κάποιοι άνθρω­ποι σε υπουρ­γεία, για να ανοί­γουν την πόρτα στην τρόικα που με το καλό έρχεται την Δευτέρα… Κακίες; Μπορεί. Ισως, γιατί είχα στο μυαλό μου κάτι άλλο πιο σοβαρό ως σχέδιο της «πρώτης φοράς αρι­στερά», εκτός από παρα­στά­σεις Δελ­φι­να­ρίου ή την χαρά του πάνελ του Αυτιά. Υ.Γ. Ειλι­κρινά ντρά­πηκα πάρα πολύ, δια­βά­ζο­ντας διάφορα που γρά­φο­νταν από τον υπουργό Χαϊκάλη σε κοι­νω­νικά δίκτυα -πριν υπουργοποίησης- και τα οποία είδα ως συλλογή να κάνει βόλτες στο δια­δί­κτυο. Το «προ­δό­τες», άλλα κοσμη­τικά επίθετα και χυδαιό­τη­τες, δεν είναι τίποτε μπροστά στην βία που προ­έ­τρεπε. ‘ Όπως για παρά­δειγμα «ΤΕΡΜΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΝ. ΓΙΟΥΧΑ ΚΑΙ ΞΥΛΟ. ΠΡΟΔΟΤΕΣ» Ναι, ο υπουρ­γός, με κεφα­λαία που οι ειδικοί έχουν ανα­λύ­σει ποιοι και γιατί τα χρη­σι­μο­ποιούν… Πρω­το­σέ­λιδο τα έκανε η «Bild» πρωί-πρωί του Σαβ­βά­του.