Σ. Kαραντζιάς: «Οι καλλιτέχνες αντιμετωπίζονται στην Ελλάδα σαν χομπιστές»

Κύριε Καραν­τζιά είναι γεγονός πως η κρίση που δημιούρ­γησε η παν­δη­μία του κορω­νοϊού επη­ρέ­ασε την ζωή μας και φυσικά, τους καλ­λι­τέ­χνες. Θα ήθελα το σχόλιό σας για όλες τις καλ­λι­τε­χνι­κές δράσεις που ανα­γκα­στικά ανα­βλή­θη­καν και φυσικά, για τους ανθρώ­πους της Τέχνης που φώναξαν «δεν είμαστε χομπί­στες», όταν ανα­κοι­νώ­θη­καν τα οικο­νο­μικά μέτρα ενί­σχυ­σης από την κυβέρ­νηση.

Σίγουρα όλο αυτό που ζούμε με την παν­δη­μία, επη­ρέ­ασε όλον τον κόσμο. Ακόμα και χώρες με ιδιαί­τερα ανε­πτυγ­μένο το αίσθημα της τέχνης. Στη χώρα μας όμως πιστεύω πως η κρίση δεν είναι τωρινή. Υπήρχε χρόνια. Απλά η παν­δη­μία βοήθησε στο να βγει στην επι­φά­νεια. Οι καλ­λι­τέ­χνες αντι­με­τω­πί­ζο­νται σαν χομπί­στες εδώ και καιρό, είτε από κυβερ­νή­σεις είτε και από εμάς τους ίδιους είτε μέσα από την κοι­νω­νία μας.

Είναι απί­στευτο, πως ακόμα και σήμερα ακούς φράσεις από γονείς στα παιδιά τους όπως «Έλα μωρέ, μου­σι­κός θα γίνεις; Και τι θα τρως;» ή όταν σε ρωτάνε τι επάγ­γελμα κάνεις «Μου­σι­κός; Επάγ­γελμα λέμε! Χαχα».

Σίγουρα έχουμε ευθύνη και εμείς, γιατί ίσως βολευ­τή­καμε με αυτήν την κατά­σταση. Ακόμα και σήμερα ενώ έχει γκρε­μι­στεί ο κόσμος γύρω μας δεν κάνουμε τίποτα για να αλλάξει όλο αυτό. Ίσως φοβό­μα­στε μη χάσουμε τη βολή μας. Και όταν φοβάσαι να αλλά­ξεις, όταν φοβάσαι το νέο και το και­νού­ριο, τότε σημαί­νει ότι θέλεις να μείνεις εκεί που είσαι και όταν μένεις εκεί που είσαι, είσαι απλά κενός..

Όπως φαί­νε­ται αυτή η πληγή θα πάρει καιρό να για­τρευ­τεί όταν υπάρ­χουν τέτοιες απόψεις και νοο­τρο­πίες. Πρέπει να κατα­λά­βουμε όλοι τον κίνδυνο που κρύ­βε­ται, όταν διά­φο­ρες κυβερ­νή­σεις και κοι­νω­νίες απα­ξιώ­νουν όχι τον καλ­λι­τέ­χνη, αλλά την ίδια την Τέχνη.

Τι γίνεται με το Φεστι­βάλ «Ευρω­παϊκή Πολυ­φω­νία» που απο­τε­λεί μια Ελλη­νο­γαλ­λική συνερ­γα­σία. Ποια είναι τα επόμενα βήματα;

Με τους συνερ­γά­τες μας στο Παρίσι και πιο συγκε­κρι­μένα με τον οργα­νι­σμό ArtsSpontanés, έχουμε ιδρύσει τo 2018 το «Φεστι­βάλ «Ευρω­παϊκή Πολυ­φω­νία» στην Ρόδο. Στη­ρί­ζε­ται από το Δημο­τικό Οργα­νι­σμό Πολι­τι­σμού Αθλη­τι­σμού Ρόδου (ΔΟΠΑΡ) και το Γαλλικό Προ­ξε­νείο Ρόδου. Είναι ένας Διεθνής καλ­λι­τε­χνι­κός θεσμός, που για τρεις συνε­χείς μέρες μετα­τρέ­πει την Μεσαιω­νική Πόλη σε ένα ενεργό εργα­στήρι μου­σι­κής, δίνο­ντας την ευκαι­ρία στο κοινό να λαμ­βά­νει μέρος σε πολυά­ριθμα δια­δρα­στικά μουσικά εργα­στή­ρια και συναυ­λίες υψηλής αισθη­τι­κής. Συμ­με­τέ­χουν διε­θνούς φήμης καλ­λι­τέ­χνες και μουσικά σύνολα από την Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό. Περισ­σό­τε­ρες λεπτο­μέ­ρειες μπο­ρείτε να βρείτε στην ηλε­κτρο­νική σελίδα www.arts-spontanes.com/festival.

Τους τελευ­ταί­ους μήνες, δου­λεύ­ουμε ακού­ρα­στα για τον καλύ­τερο σχε­δια­σμό της 3ης έκδοσης του Φεστι­βάλ, που για πρώτη φορά θα φιλο­ξε­νή­σει μια ταινία μικρού μήκους «Passion/Πάθος» γαλ­λι­κής παρα­γω­γής. Ένα μεγάλο μέρος των γυρι­σμά­των θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν στην Ρόδο- χώρο έμπνευ­σης της ταινίας. Ειδικά αυτός ο λόγος με κάνει ιδιαί­τερα χαρού­μενο, καθώς σκοπός δικός μου και των συνερ­γα­τών μου πάντα ήταν η προβολή της Ρόδου και ο πολι­τι­σμός της να ταξι­δεύει σε οποια­δή­ποτε άκρη του κόσμου. Η συγκε­κρι­μένη ταινία το κατα­φέρ­νει απόλυτα και κυρίως μέσα από μια ιδιαί­τερη αισθη­τική. Όλοι μπο­ρείτε να λάβετε μέρος σε αυτό το μουσικό, πολι­τι­στικό και ανθρώ­πινο ταξίδι. Μπο­ρείτε να μάθετε περισ­σό­τερα για την ταινία και τρόπους συμ­με­το­χής στο teaser που παρου­σιά­ζουν οι δύο σκη­νο­θέ­τες, Gabriel Mirété και Χρύ­σαν­θος Αντω­νίου : https://youtu.be/rhClRPglSmo

Ποιες είναι οι επό­με­νες κινή­σεις που σχε­διά­ζετε με την συνο­δική χορωδία της Μόσχας;

Έχει δημιουρ­γη­θεί μια ιδιαί­τερη και όμορφη σχέση μεταξύ εμού και της Συνο­δι­κής Χορω­δίας της Μόσχας ή ακόμα καλύ­τερα θα έλεγα μια αμοι­βαία καλ­λι­τε­χνική αγάπη. Άλλωστε είναι από τις αγα­πη­μέ­νες μου χορω­δίες καθώς είναι όλοι τους πραγ­μα­τικά απί­στευ­τοι. Χαί­ρο­μαι πάρα πολύ που θα ξανα­συ­νερ­γα­στούμε και θα βρε­θούμε όλοι μαζί για άλλη μια φορά σε αυτόν τον υπέροχο χώρο όπως ο Zaryadye Concert Hall, που αυτή τη στιγμή θεω­ρεί­ται από τις πιο γνωστές και σύγ­χρο­νες αίθου­σες συναυ­λιών και παρα­στά­σεων κλα­σι­κής μου­σι­κής στον κόσμο. Ένα πραγ­μα­τικό στολίδι.

Ύστερα λοιπόν από πρό­σκληση που δέχτηκα από τη Συνο­δική Χορωδία της Μόσχας, στο πλαίσιο των πολι­τι­στι­κών εκδη­λώ­σεων του υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού της Ρωσίας με τίτλο” Η μουσική που γεν­νή­θηκε από το φως ” στις 15 Οκτω­βρίου αν όλα πάνε φυσικά καλά με το θέμα του κορω­νοϊού, θα παρου­σιά­σουμε στο πρώτο μέρος της παρά­στα­σης το ορα­τό­ριο «Θεο­φά­νης ο Έλληνας» και στο δεύτερο μέρος έχουμε πρε­μιέρα ενός και­νού­ριου έργου με τίτλο Αντρέι Ρου­μπλιώφ, ένα έργο γραμ­μένο για ορχή­στρα εγχόρ­δων, μικτή χορωδία, κρουστά, πιάνο, αφηγητή και σόλο σοπράνο βασι­σμένο σε πρω­τό­τυπα κείμενα που έχει γράψει απο­κλει­στικά η αγα­πη­μένη μου συγ­γρα­φέας και φίλη Μάρω Βαμ­βου­νάκη.

Η σχέση λοιπόν που έχουμε ανα­πτύ­ξει με τη Συνο­δική Χορωδία έχει ως απο­τέ­λε­σμα να μου ανα­τε­θεί ως συν­θέ­της να συνθέσω ένα και­νούρ­γιο έργο σε μια από τις πιο σημα­ντι­κές μέρες της Ρωσίας “Η ημέρα της νίκης” στις 9 Μαΐου και να παρου­σια­στεί στον Καθε­δρικό Ναό της Ανα­στά­σεως της Μόσχας, που θεω­ρεί­ται ο μεγα­λύ­τε­ρος ορθό­δο­ξος ναός στον κόσμο και ένα από τα σημα­ντι­κό­τερα σύμβολα της ορθο­δο­ξίας. Είναι λοιπόν ιδιαί­τερα συγκι­νη­τικό και τιμη­τικό για μένα καθώς, πιστέψτε με, η Ρωσία δεν έχει ανάγκη κανέναν ξένο συνθέτη. Έχει εκπλη­κτι­κούς συν­θέ­τες και τρέφει μεγάλη αγάπη στη μουσική.

Ποια τα επόμενα σχέδια; Τι περι­λαμ­βά­νει το πρό­γραμμά σας;

Όπως προ­α­νά­φερα, μαζί με τους συνερ­γά­τες μου προ­σπα­θούμε να προ­σαρ­μο­στούμε στα νέα δεδο­μένα. Λόγω της τρέ­χου­σας κατά­στα­σης πολλές από τις προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες παρα­στά­σεις ακυ­ρώ­θη­καν ή μετα­φέρ­θη­καν σε άλλες ημε­ρο­μη­νίες. Το ίδιο τυγ­χά­νουν και κάποια άλλα σχέδια μας στη Ρόδο και τον Οργα­νι­σμό Ars Artis, που έχω δημιουρ­γή­σει με στόχο τη δημιουρ­γία σημα­ντι­κών καλ­λι­τε­χνι­κών εκδη­λώ­σεων στη γενέ­τειρά μου. Συγ­χρό­νως περνάω και μια δημιουρ­γική περίοδο της ζωής μου, καθώς σε λίγες μέρες ολο­κλη­ρώνω το νέο έργο με τίτλο “Αντρέι Ρου­μπλιώφ”, που θα κάνει πρε­μιέρα στις 15 Οκτω­βρίου στη Μόσχα.

Ήδη όμως υπάρ­χουν νέες ιδέες, που ανυ­πο­μονώ να πάρουν σάρκα και οστά, καθώς κάτι ωραίο ετοι­μά­ζουμε το 2021 σε Νορ­βη­γία, Εσθονία και Ρόδο.

Πριν λίγες μέρες ξεκί­νησε μια ωραία συνερ­γα­σία με την εταιρία Musicentry, μια εται­ρεία που εκπρο­σω­πεί σπου­δαί­ους δημιουρ­γούς, συν­θέ­τες και στι­χουρ­γούς σε Ελλάδα και εξω­τε­ρικό και σαν στόχο έχουμε την έκδοση κάποιων έργων μου από μεγά­λους εκδο­τι­κούς οίκους του εξω­τε­ρι­κού.