Ακόμη μια νίκη του ξενοδοχειακού ομίλου Κυπριώτη έναντι των τραπεζών

Ακόμη μια νίκη σε επίπεδο Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου πέτυχε ο ξενο­δο­χεια­κός όμιλος Κυπριώτη με τις δανεί­στριες τρά­πε­ζες.

Οι δικα­στι­κές εξε­λί­ξεις με τον όμιλο Κυπριώτη «τρέχουν» τα τελευ­ταία χρόνια, με το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου να απορ­ρί­πτει την έφεση από τις τρά­πε­ζες για τη θέση της εται­ρείας σε ειδική δια­χεί­ριση.

Κι ενώ «χάθηκε» η ευκαι­ρία των τρα­πε­ζών να θέσουν την ξενο­δο­χειακή εται­ρεία σε ανα­γκα­στική δια­χεί­ριση, κατα­βλή­θηκε προ­σπά­θεια να «ανα­βιώ­σουν» οι δια­τα­γές πλη­ρω­μής, που είχε ανα­στεί­λει η ξενο­δο­χειακή εται­ρεία. Απόφαση επί ανα­κο­πής που ασκή­θηκε κατά δια­τα­γής πλη­ρω­μής της τρά­πε­ζας Πει­ραιώς δικαιώ­νει την ξενο­δο­χειακή εται­ρεία!!

Πιο συγκε­κρι­μένα, το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου με την υπ’ αρίθμ. 123/2021 απόφαση που εξέδωσε ακύρωσε την πρω­τό­δικη απόφαση που δεν είχε κάνει δεκτή την ανακοπή της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας.

Πιο συγκε­κρι­μένα κατόπιν της από 6 Νοεμ­βρίου 2017 αίτησης της εφε­σί­βλη­της, «Τρά­πε­ζας Πει­ραιώς Α.Ε.» εκδό­θηκε διαταγή πλη­ρω­μής του δικαστή του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Κω, με την οποία οι εκκα­λού­ντες υπο­χρε­ώ­θη­καν να της κατα­βά­λουν σε ολό­κληρο το ποσό των 18.793.322,40 ευρώ, με το νόμιμο τόκο.

Η ως άνω διαταγή πλη­ρω­μής εκδό­θηκε επί τη βάσει του από 18-12-2006 κοινού ομο­λο­για­κού δανείου, το οποίο παρου­σί­αζε στο χρόνο καταγ­γε­λίας του υπό­λοιπο οφειλής ανερ­χό­μενο σε 37.974.578,73 ευρώ.

Το δάνειο αυτό, εντάσ­σε­ται σε ένα σύνολο δανεια­κών συμ­βά­σεων που συνήψε η πρώτη εκκα­λούσα στο πλαίσιο της επι­χει­ρη­μα­τι­κής της δρα­στη­ριό­τη­τας, αρχικά με τις τρά­πε­ζες «Alpha Bank A.E.» και «Εμπο­ρική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε.», και στη συνέ­χεια με τη «Γενική Τράπεζα» και την «Τράπεζα Αττικής».

Ο δανει­σμός της πρώτης εκκα­λού­σας ακο­λού­θως εξα­γο­ρά­στηκε από την Τράπεζα Eurobank Α.Ε.» και την «Τράπεζα Κύπρου», ενώ μετά τη μετα­φορά των δανεια­κών χαρ­το­φυ­λα­κίων της τελευ­ταίας προς την Τράπεζα Πει­ραιώς (εφε­σί­βλητη), η οποία κατέστη ειδική διά­δο­χός της, το σύνολο του δανει­σμού της εται­ρείας κατα­νέ­με­ται κατά προ­σέγ­γιση σε ποσοστό 51% για την Τράπεζα Πει­ραιώς, 37% για την τράπεζα Eurobank (εφε­σί­βλητη) και 12% για την Τράπεζα Αττικής.

Το δικα­στή­ριο αφού έλαβε υπόψιν το μέγεθος της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας, το σχέδιο βιω­σι­μό­τη­τας αυτής, τις συμ­φω­νίες τις οποίες έχει συνάψει με τις τρά­πε­ζες έκρινε ότι η ενέρ­γεια της εφε­σί­βλη­της να προβεί στην υποβολή αίτησης για την έκδοση της προ­σβαλ­λό­με­νης δια­τα­γής πλη­ρω­μής, υπερ­βαί­νει προ­φα­νώς τα όρια που θέτουν η καλή πίστη, τα συναλ­λα­κτικά ήθη και ο οικο­νο­μι­κός σκοπός του δικαιώ­μα­τός της, επο­μέ­νως η εν λόγω ενέρ­γεια απο­τε­λεί κατα­χρη­στική άσκηση του δικαιώ­μα­τος αυτού, υπό την έννοια της αντι­φα­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς.

Και τούτο διότι, όπως τονίζει, η προη­γη­θείσα της έκδοσης της ένδικης δια­τα­γής πλη­ρω­μής, συμπε­ρι­φορά της εφε­σί­βλη­της (καθώς και των λοιπών δανει­στριών τρα­πε­ζών), η οποία έλαβε χώρα για σημα­ντικό χρονικό διά­στημα όπως ανα­φέρ­θηκε, δημιούρ­γησε ευλόγως στους εκκα­λού­ντες την πεποί­θηση ότι η εφε­σί­βλητη δεν επρό­κειτο να ασκήσει το δικαί­ωμά της να επι­διώ­ξει τη δικα­στική ικα­νο­ποί­ηση του υπο­λοί­που του επί­δι­κου ομο­λο­για­κού δανείου, με την έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής, εάν ληφθούν υπόψη, πέραν του διαρ­ρεύ­σα­ντος χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος, μεταξύ άλλων και οι εξής περι­στά­σεις που συνο­δεύ­ουν την κρι­νό­μενη περί­πτωση:

-Ότι η εφε­σί­βλητη, για χρονικό διά­στημα πέντε περίπου ετών, από κοινού με την Τράπεζα Πει­ραιώς, στο πλαίσιο των επαφών που είχαν ως στόχο την εξεύ­ρεση συνο­λι­κής λύσης στο πρό­βλημα που είχε ήδη ανα­φα­νεί, προέβη στη σύναψη ιδιω­τι­κών συμ­φω­νη­τι­κών, τα οποία, με βάση το περιε­χό­μενό τους και τους όρους που περιεί­χαν, απο­τε­λού­σαν σαφή προ­πο­μπό μίας επερ­χό­με­νης συνο­λι­κής ρύθ­μι­σης των οφειλών των εκκα­λού­ντων, υπό ευνοϊ­κούς όρους με σκοπό την απο­πλη­ρωμή τους, σε συν­δυα­σμό με τη συνέ­χιση της λει­τουρ­γίας της επι­χεί­ρη­σης.

-Ότι η εφε­σί­βλητη, έθεσε στα προ­α­να­φε­ρό­μενα συμ­φω­νη­τικά όρους, οι οποίοι δεν επρό­κειτο να τεθούν και να γίνουν απο­δε­κτοί από τους εκκα­λού­ντες, εάν δεν υπήρχε εδραία η πεποί­θηση ότι οι όροι αυτοί εντάσ­σο­νταν στο πλαίσιο συνο­λι­κής ρύθ­μι­σης των οφειλών της πρώτης εξ αυτών.

-Ότι η εφε­σί­βλητη, από τον Οκτώ­βριο του 2013 και εντεύ­θεν, ενέ­κρινε και χορή­γησε προς την πρώτη εκκα­λούσα νέα δάνεια συνο­λι­κού ύψους 2,6 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, με σκοπό την εξό­φληση μέρους των απαι­τη­τών οφειλών. -Ότι η πρώτη εκκα­λούσα, επί τη βάσει των συμ­φω­νη­θέ­ντων με την εφε­σί­βλητη (και τις λοιπές πιστώ­τριες τρά­πε­ζες), κατέ­βαλε όλα τα ελεύ­θερα ταμειακά της δια­θέ­σιμα –ήτοι όλα τα ενα­πο­μέ­νο­ντα δια­θέ­σιμα μετά την κάλυψη των λει­τουρ­γι­κών της αναγκών- προς απο­πλη­ρωμή των δανείων, τα οποία εν συνε­χεία επι­με­ρί­ζο­νταν μεταξύ των 3 τρα­πε­ζών κατά το λόγο συμ­με­το­χής τους στο δανει­σμό της.