Τέμπη: Την άρση της ασυλίας του ζητά ο Σπίρτζης – Επιστολή στον Τασούλα

Επι­στολή με την οποία ζητά να αρθεί η ασυλία του και με βάση το νόμο περί ευθύνης υπουρ­γών και να εξε­τα­στούν τυχόν αδι­κή­ματα κατά τη δική του θητεία σε σχέση με την εφαρ­μογή και υλο­ποί­ηση της Σύμ­βα­σης 717 της ΕΡΓΟΣΕ, απέ­στειλε ο πρώην υπουρ­γός Μετα­φο­ρών Χρήστος Σπίρ­τζης στον πρόεδρο της Βουλής, Κων­στα­ντίνο Τασούλα.

Ο κ. Σπίρ­τζης επι­κα­λεί­ται το άρθρο 86 περί ευθύνης υπουρ­γών καθώς και το σχετικό αίτημα συγ­γε­νών θυμάτων στο τραγικό δυστύ­χημα των Τεμπών.

Σημειώ­νε­ται ότι το άρθρο 86 πάρα­γρα­φος 5 του Συντάγ­μα­τος που επι­κα­λεί­ται ο κ. Σπίρ­τζης ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά: «Αν για οποιον­δή­ποτε άλλο λόγο, στον οποίο περι­λαμ­βά­νε­ται και η παρα­γραφή, δεν περα­τω­θεί η δια­δι­κα­σία που αφορά δίωξη κατά προ­σώ­που που είναι ή διε­τέ­λεσε μέλος της Κυβέρ­νη­σης ή Υφυ­πουρ­γός, η Βουλή μπορεί, ύστερα από αίτηση του ίδιου ή των κλη­ρο­νό­μων του, να συστή­σει ειδική επι­τροπή στην οποία μπορούν να μετέ­χουν και ανώ­τα­τοι δικα­στι­κοί λει­τουρ­γοί για τον έλεγχο της κατη­γο­ρίας».

Ανα­λυ­τικά η επι­στολή Σπίρτζη

«Αξιό­τιμε Κύριε Πρόεδρε της Βουλής των Ελλήνων

Όπως γνω­ρί­ζετε, η Βουλή έχει απορ­ρί­ψει προ­τά­σεις για την συγκρό­τηση Ειδικής Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Επι­τρο­πής, ως προς την διε­νέρ­γεια προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης για την ποινική διε­ρεύ­νηση του τρα­γι­κού δυστυ­χή­μα­τος (εγκλή­μα­τος, κατ’εμέ) των Τεμπών και ειδι­κό­τερα για τις ευθύνες πολι­τι­κών προ­σώ­πων, ως προς αυτό. Αλλά και με το πόρισμα (της πλειο­ψη­φίας) της Εξε­τα­στι­κής Επι­τρο­πής για «τη διε­ρεύ­νηση του εγκλή­μα­τος των Τεμπών και όλων των πτυχών που σχε­τί­ζο­νται με αυτό» είναι φανερό ότι δεν δια­λευ­κάν­θη­καν τυχόν ευθύνες για την δια­χεί­ριση της Σύμ­βα­σης 717 του 2014 και για την ΕΡΓΟΣΕ. Τούτων δοθέ­ντων, είναι φανερό ότι δεν μου δόθηκε η ευκαι­ρία, παρότι το ζήτησα σε όλους τους τόνους, να αντι­με­τω­πίσω τις ποι­κί­λες υπό­νοιες ή/και κατη­γο­ρίες που εκτο­ξεύ­τη­καν εις βάρος μου για την περίοδο 2015 – 2019, που διε­τέ­λεσα Υπουρ­γός Υπο­δο­μών και Μετα­φο­ρών. Πολύ περισ­σό­τερο, μάλιστα, δεν μου δόθηκε η ευκαι­ρία να απα­ντήσω στην επι­στολή της Ευρω­παϊ­κής Εισαγ­γε­λίας, η οποία ζητεί, εκτός των άλλων, τη διε­ρεύ­νηση της Σύμ­βα­σης 717 του 2014, της ΕΡΓΟΣΕ, για την πιθανή τέλεση «παρά­βα­σης καθή­κο­ντος» εκ μέρους μου, χωρίς όμως να ανα­φέ­ρε­ται πουθενά σε πράξεις ή παρα­λεί­ψεις που θα μπο­ρού­σαν να την στοι­χειο­θε­τή­σουν.

Ως εκ τούτου, αξιό­τιμε κύριε Πρόεδρε, θεωρώ ότι από τις πρώτες ημέρες μετά το δυστύ­χημα έχω βρεθεί έκθετος, χωρίς κανένα λόγο και καμία αιτιο­λό­γηση, σε μία προ­πα­γαν­δι­στική τακτική διά­χυ­σης ευθυνών, καθαρά για μικρο­πο­λι­τι­κούς λόγους και άλλες πολι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες, με στόχο την εμπλοκή του ονό­μα­τος μου, γενικά και αόριστα, στην χορεία των υπαι­τίων του δυστυ­χή­μα­τος/εγκλή­μα­τος.

Θεωρώ λοιπόν χρέος μου:

Πρώτον, να υπε­ρα­σπι­σθώ την προ­σω­πι­κό­τητά μου και την εν γένει πορεία και το έργο μου απέ­να­ντι σε οποια­δή­ποτε προ­σβολή και σε οποια­δή­ποτε από­πειρα σπί­λω­σης.

Δεύ­τε­ρον, να τιμήσω έμπρα­κτα και όχι στα λόγια την μνήμη των θυμάτων της τρα­γω­δίας των Τεμπών και την τόσο αξιο­πρεπή αγω­νι­στική στάση των οικο­γε­νειών και των οικείων τους, ενώ­νο­ντας τις δυνά­μεις μου με όλους τους Συμπο­λί­τες μου που δίνουν τη μάχη για την πλήρη διε­ρεύ­νηση της υπό­θε­σης, προ­κει­μέ­νου να απο­νε­μη­θεί δικαιο­σύνη για την τρα­γω­δία/έγκλημα των Τεμπών.

Με βάση τα ανωτέρω, για να μην μείνει καμία σκιά ως προς τις δικές μου ευθύνες αλλά και για να απο­κα­λυ­φθούν έμμεσα οι πραγ­μα­τι­κοί υπαί­τιοι, ζητώ την ενερ­γο­ποί­ηση, ως προς το πρόσωπό μου, του άρθρου 86 παρ. 5 του Συντάγ­μα­τος, σύμφωνα με το οποίο:

«Αν για οποιον­δή­ποτε άλλο λόγο, στον οποίο περι­λαμ­βά­νε­ται και η παρα­γραφή, δεν περα­τω­θεί η δια­δι­κα­σία που αφορά δίωξη κατά προ­σώ­που που είναι ή διε­τέ­λεσε μέλος της Κυβέρ­νη­σης ή Υφυ­πουρ­γός, η Βουλή μπορεί, ύστερα από αίτηση του ίδιου ή των κλη­ρο­νό­μων του, να συστή­σει ειδική επι­τροπή στην οποία μπορούν να μετέ­χουν και ανώ­τα­τοι δικα­στι­κοί λει­τουρ­γοί για τον έλεγχο της κατη­γο­ρίας».

Θεω­ρώ­ντας αυτο­νό­ητο, αξιό­τιμε κύριε Πρόεδρε, ότι συντρέ­χουν πλήρως οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις που θέτει η ως άνω διάταξη – δεδο­μέ­νου μάλιστα ότι και η παρα­γραφή ήταν ένας από τους λόγους που επα­νει­λημ­μένα ανα­φέρ­θη­καν για να δικαιο­λο­γη­θεί η απόρ­ριψη του αιτή­μα­τος δικα­στι­κής διε­ρεύ­νη­σης των αδι­κη­μά­των που φέρο­νται να μου απο­δί­δο­νται – παρα­καλώ να κινή­σετε ως τάχιστα την δια­δι­κα­σία για την ικα­νο­ποί­ηση του αιτή­μα­τός μου, σύμφωνα και με τα ειδι­κό­τερα ορι­ζό­μενα στο άρθρο 155 παρ. 12 του Κανο­νι­σμού της Βουλής, που όπως γνω­ρί­ζετε ορίζει ότι:

«Στην ειδική επι­τροπή της προη­γού­με­νης παρα­γρά­φου [δηλ. του άρθρου 86 παρ. 5 που το επα­να­λαμ­βά­νει η παρ. 11 του ΚαΒ] προ­ε­δρεύει ένας από τους Αντι­προ­έ­δρους της Βουλής. Ο αριθμός των μελών, η σύνθεση και η συγκρό­τησή της σε Σώμα καθο­ρί­ζο­νται με την απόφαση της Βουλής. Με την ίδια απόφαση ορί­ζε­ται προ­θε­σμία υπο­βο­λής του πορί­σμα­τός της. Μετά την υποβολή του πορί­σμα­τος, ύστερα από αίτηση του ενδια­φε­ρο­μέ­νου ή των κλη­ρο­νό­μων του ή πρόταση του ενός δεκάτου (1/10) του συνο­λι­κού αριθμού των Βου­λευ­τών, μετά από απόφαση της Διά­σκε­ψης των Προ­έ­δρων διε­ξά­γε­ται συζή­τηση στη Βουλή, που ολο­κλη­ρώ­νε­ται σε μία συνε­δρί­αση».

Ελπίζω και εύχομαι ανάλογο αίτημα να υπο­βά­λουν και τα υπό­λοιπα εμπλε­κό­μενα πολι­τικά πρόσωπα, για να οικο­δο­μη­θεί μια σχέση εμπι­στο­σύ­νης μεταξύ του πολι­τι­κού κόσμου και της κοι­νω­νίας, δίνο­ντας στους πολίτες το μήνυμα ότι δεν κρυ­βό­μα­στε πίσω από την ασυλία…

Με την ευκαι­ρία, κ. Πρόεδρε, θέλω να τονίσω ότι θα υπο­στη­ρίξω με κάθε τρόπο το δίκαιο αίτημα των συγ­γε­νών των θυμάτων και σχεδόν ενάμιση εκα­τομ­μυ­ρίου συμπο­λι­τών μας, για την περαι­τέρω τρο­πο­ποί­ηση του θεσμού της ευθύνης υπουρ­γών, ευελ­πι­στώ­ντας ότι τελικά και η Βουλή θα τείνει ευήκοον ούς και θα ολο­κλη­ρώ­σει το δειλό βήμα της προη­γού­με­νης συνταγ­μα­τι­κής ανα­θε­ώ­ρη­σης, με την ορι­στική κατάρ­γηση της ασυλίας των υπουρ­γών και την ανάθεση της αρμο­διό­τη­τας για την άσκηση ποι­νι­κής δίωξης κατά αυτών απο­κλει­στικά στα Δικα­στή­ρια (με αυξη­μέ­νες, πάντως, εγγυ­ή­σεις)»