Απόστολος Ασπράκης, Αν. Περιφερειάρχης Ν. Αιγαίου: «Συμβολή και στήριξη όλων, για αποκατάσταση της αδικίας εναντίον της Δωδ/σου»

Ομο­γνω­μία για την απο­κα­τά­στα­ση της οφθαλ­μο­φα­νούς αδι­κί­ας ενός και πλέον αιώνα – ευ­φυο­λό­γη­μα του Ιτα­λού κα­τα­κτη­τή ενα­ντί­ον των Δω­δε­κα­νη­σί­ων – ζή­τη­σε ο Ανα­πλη­ρω­τής Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Από­στο­λος Ασπρά­κης, από το Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο.

Σε ει­σή­γη­σή του, στην τε­λευ­ταία συ­νε­δρί­α­ση του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου «Περί κα­τάρ­γη­σης του Άρ­θρου 26 του Ν_2971_01 με το οποίο, δια­τη­ρεί­ται ο κτη­μα­το­λο­γι­κός κα­νο­νι­σμός Ρόδου, Κω και Λέρου,

αφού τό­νι­σε ότι, καμία πο­λι­τι­κή βαθ­μί­δα, δεν κα­τά­φε­ρε στο πα­ρελ­θόν, να δρά­σει κα­τα­λυ­τι­κά, ώστε, να συμ­βά­λει στην προ­σπά­θεια που γί­νε­ται αυτή τη στιγ­μή και σε κυ­βερ­νη­τι­κό επί­πε­δο, ο κ. Ασπρά­κης, ζή­τη­σε από τους πα­ρι­στά­με­νους να συμ­βά­λουν στην θε­τι­κή αντα­πό­κρι­ση επί του θέ­μα­τος, δη­λώ­νο­ντας με­τα­ξύ άλλων: «Κα­λού­μα­στε σή­με­ρα, εδώ, στο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, να συμ­φω­νή­σου­με ενα­ντί­ον της αδι­κί­ας , διάρ­κειας ενός αιώνα, ενα­ντί­ον των συ­μπα­τριω­τών μας. Ένα ζή­τη­μα, που τα­λαι­πω­ρεί για δε­κα­ε­τί­ες τους Δω­δε­κα­νή­σιους. Πα­ρό­λα αυτά, καμία πο­λι­τι­κή βαθ­μί­δα, δεν ανέ­λα­βε στο πα­ρελ­θόν την πρω­το­βου­λία της αλ­λα­γής, παρά τις χι­λιά­δες δια­μαρ­τυ­ρί­ες των συ­μπα­τριω­τών μας.

Το Κτη­μα­το­λό­γιο για τα νησιά της Δω­δε­κα­νή­σου θε­σμο­θε­τή­θη­κε στις 22.8.1925 με την αρ. 46 Διά­τα­ξη του Ιτα­λού Διοι­κη­τή. Ο Κα­νο­νι­σμός αυτός δεν είχε σκοπό την προ­στα­σία της ιδιο­κτη­σί­ας όπως ανα­φέ­ρε­ται στο άρθρο 18 του Συ­ντάγ­μα­τός μας. Μάρ­τυς ο ίδιος ο Μου­σο­λί­νι, που το 1923 έστει­λε ένα γράμ­μα στον τότε Διοι­κη­τή Μάριο Λάγκο που τον πα­ρα­κι­νού­σε να επι­βά­λει ένα δί­καιο που να του δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα να πάρει με διά­φο­ρους τρό­πους τη γη από τους κα­τοί­κους.

Η δυ­σχε­ρής εξέ­λι­ξη των πραγ­μά­των, έφερε το ση­με­ρι­νό απο­τέ­λε­σμα, όπου οι Δω­δε­κα­νή­σιοι τα­λαι­πω­ρού­νται, έχο­ντας πο­λύ­χρο­νη ανα­σφά­λεια για τις ιδιο­κτη­σί­ες τους».

Επε­ξη­γη­μα­τι­κά, ο κ. Ασπρά­κης τό­νι­σε: «Μια από τις βα­σι­κές ανά­γκες της τότε Διοί­κη­σης ήταν η άμυνα του νη­σιού από την θά­λασ­σα. Ως εκ τού­του προ­σπά­θη­σαν με κάθε τρόπο να απο­σπά­σουν ιδιο­κτη­σί­ες, που θα μπο­ρού­σαν να τους δη­μιουρ­γή­σουν προ­βλή­μα­τα. Ο Κα­νο­νι­σμός αυτός τρο­πο­ποι­ή­θη­κε με την 132/1929 Από­φα­ση του Ιτα­λού Διοι­κη­τή. Ο Κτη­μα­το­λο­γι­κός Κα­νο­νι­σμός στο άρθρο 3 κα­θο­ρί­ζει τα κτή­μα­τα κοι­νής χρή­σε­ως. Με­τα­ξύ αυτών είναι και ο αι­για­λός που κα­θο­ρί­ζε­ται από το όριο των πιο υψη­λών ανα­βά­σε­ων της θά­λασ­σας και στις εκτός σχε­δί­ου και οι­κι­σμών πε­ριο­χές προ­σαυ­ξά­νε­ται κατά 12 μέτρα. Επί­σης κα­θο­ρί­ζει ως πα­ρα­λί­ες μέχρι το όριο κάθε άλλης ιδιο­κτη­σί­ας δη­μό­σιας ή ιδιω­τι­κής. Βλέ­που­με λοι­πόν κα­θα­ρά την προ­σπά­θεια να οι­κειο­ποι­η­θεί η τότε Διοί­κη­ση όσο με­γα­λύ­τε­ρο μέρος μπο­ρού­σε για δικό της λο­γα­ρια­σμό στο πα­ρα­λια­κό μέ­τω­πο. Στην πράξη όμως η Ιτα­λι­κή Διοί­κη­ση δεν εφάρ­μο­σε αυτήν την διά­τα­ξη αλλά κα­θό­ρι­σε αυ­θαί­ρε­τα τον αι­για­λό. Στην υπό­λοι­πη ελ­λη­νι­κή επι­κρά­τεια ο αι­για­λός είναι η συ­νή­θης ανά­βα­ση του χει­με­ρί­ου κύ­μα­τος.

Για τους χει­μάρ­ρους, που το ιτα­λι­κό κτη­μα­το­λό­γιο θε­ώ­ρη­σε δη­μό­σια κτή­μα­τα, το Ελ­λη­νι­κό Κρά­τος έχει απο­δε­χτεί ότι, εφό­σον με­τα­το­πί­ζο­νται μέσα σε ιδιό­κτη­τα γή­πε­δα, οι απο­χα­ρα­κτη­ρι­σμέ­νες λω­ρί­δες που κατά το κτη­μα­το­λό­γιο ανή­κουν στο δη­μό­σιο μπο­ρούν να υπα­χθούν στην ιδιω­τι­κή πε­ριου­σία του Δη­μο­σί­ου και να εκ­ποι­η­θούν. Επί­σης το Ελ­λη­νι­κό Κρά­τος, έχο­ντας υπόψη αυτό το πνεύ­μα του Ιτα­λι­κού νόμου, κα­θιέ­ρω­σε και την επι­στρο­φή στους αρ­χι­κούς ιδιο­κτή­τες των κτη­μά­των τους. Δεν είδε όμως με το ίδιο πνεύ­μα και την πε­ρί­πτω­ση στις πα­ρα­λί­ες.

Έτσι επέ­βα­λε με το άρθρο 26 του Ν. 2971/2001 να γί­νε­ται η χά­ρα­ξη των ορίων του αι­για­λού και της πα­ρα­λί­ας βάσει του άρ­θρου 3 του Ιτα­λι­κού Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού. Η άμεση λοι­πόν κα­τάρ­γη­ση αυτού του άρ­θρου και η εναρ­μό­νι­ση του δι­καί­ου στα νησιά με την υπό­λοι­πη επι­κρά­τεια είναι ανα­γκαία και δί­καιη, ενώ σε αντί­θε­τη πε­ρί­πτω­ση δια­τη­ρεί­ται μια αδι­κία που επέ­βα­λε ο κα­τα­κτη­τής.

Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας, θέλω να το­νί­σω, πως, η απο­κα­τά­στα­ση του ζη­τή­μα­τος, είναι δι­καί­ω­μα των συ­μπα­τριω­τών μας. Καλώ όλους, να το στη­ρί­ξου­με με δύ­να­μη και από­λυ­τη συ­νεί­δη­ση».

Από­στο­λος Ασπρά­κης

Αν. Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Ν. Αι­γαί­ου