47χρονη διατείνεται ότι ένας 40χρονος πρώην φίλος της είναι ο δολοφόνος του Γιώργου Καριώτη

• Υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν είναι ο 40χρονος γιός του θύματος, που κατα­δι­κά­στηκε σε ισόβια, ο δολο­φό­νος • Ελέγ­χο­νται τα όσα ισχυ­ρί­ζε­ται με σκε­πτι­κι­σμό και επι­φυ­λά­ξεις

Με σκε­πτι­κι­σμό και επι­φυ­λά­ξεις αντι­με­τω­πί­ζε­ται από επι­τε­λείς της Υπο­διεύ­θυν­σης Ασφα­λείας Ρόδου ένορκη μαρ­τυ­ρική κατά­θεση που έδωσε την 18η Δεκεμ­βρίου 2024 μια 47χρονη ημεδαπή, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο δολο­φό­νος του 75χρονου Γιώργου Καριώτη τον περα­σμένο Ιούνιο στη Μεσαιω­νική Πόλη δεν είναι ο κατα­δι­κα­σθείς σε ισόβια κάθειρξη γιός του Ευάγ­γε­λος Κου­λια­νός του Σπύρου, 40 ετών!

Η 47χρονη, προ­βε­βλη­μένο μέλος των «Ελλήνων Αυτό­χθο­νων Ιθα­γε­νών», που έχει επι­βά­λει πρό­στιμα με εξώ­δι­κες δηλώ­σεις και έχει απα­σχο­λή­σει στο παρελ­θόν τις αρχές, παρου­σιά­στηκε αυτο­βού­λως για να κατα­θέ­σει στην Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου γιατί απο­φά­σισε όπως είπε «θέλο­ντας να μην υπάρχει το άδικο» να απο­κα­λύ­ψει ότι ο κατα­δι­κα­σθείς σε υπο­θέ­σεις ναρ­κω­τι­κών και κλοπών, ημε­δα­πός ηλικίας 40 ετών, με τον οποίο είχε σχέση, έχει εμπλοκή στο ιδια­ζό­ντως ειδε­χθές έγκλημα.

Υπο­στή­ριξε συγκε­κρι­μένα ότι τον Μαϊο του 2024 φιλο­ξέ­νησε τον 40χρονο για την φύλαξη της ίδιας και των παιδιών της και του προ­σέ­φερε διαμονή, τροφή και ρούχα.

Από τον Ιούνιο του 2024 που ξεκί­νησε η ίδια, όπως είπε να εργά­ζε­ται σε σπίτια, εκείνος, όπως είχαν συμ­φω­νή­σει, πρόσεχε τα παιδιά της για τρεις μήνες.

Υπο­στή­ριξε ότι τον Αύγου­στο του 2024 της εκμυ­στη­ρεύ­τηκε ότι σκότωσε τον Καριώτη και εκείνη παρότι τρο­μο­κρα­τή­θηκε «πήγε με τα νερά» του για να μάθει κι άλλα…

Υπο­στή­ριξε ότι ο 40χρονος φίλος της μπήκε στην οικία του Καριώτη με μία τοξι­κο­ε­ξαρ­τη­μένη γυναίκα από την Θεσ­σα­λο­νίκη, ότι αιφ­νι­δί­ασε το θύμα, του είπε «με θυμάσαι;» και τον έπιασε από το λαιμό, του έβαλε μία πετσέτα στο στόμα και όταν άρχισε να τρέχει αίμα από τα μάτια του το σκού­πισε με την πετσέτα.

Δια­τεί­νε­ται μάλιστα ότι ο 40χρονος της είπε ότι δεν βρέ­θη­καν απο­τυ­πώ­ματα γιατί φορούσε μάλλινα γάντια.

Η 47χρονη δια­τεί­νε­ται παρα­πέρα ότι αφαί­ρεσε ο 40χρονος με την γυναίκα από την Θεσ­σα­λο­νίκη 30.000 ευρώ τα οποία δαπά­νη­σαν σε ναρ­κω­τικά κι ακόμη ότι ο 40χρονος δολο­φό­νησε τελικώς και την γυναίκα αυτή γιατί φοβή­θηκε μην μιλήσει!!!

Μάλιστα για τον δεύτερο φόνο, όπως είπε, πήρε μαζί του και κάποια άτομα Αλβα­νι­κής υπη­κο­ό­τη­τας σε μία περιοχή στα σφαγεία, την χτύπησε με ένα βαρύ αντι­κεί­μενο στο κεφάλι και την πέταξαν στην θάλασσα, βάζο­ντας μία πέτρα στον λαιμό της για να μείνει στον πάτο και να την φάνε τα ψάρια!!!

Η 47χρονη μάλιστα δια­τεί­νε­ται ότι φοβάται για την σωμα­τική της ακε­ραιό­τητα.

Ο Κου­λια­νός έχει κατα­δι­κα­στεί σε ποινή ισόβιας κάθειρ­ξης από το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο της Κω ενώ δεν του ανα­γνω­ρί­στη­καν ελα­φρυ­ντικά.

Απο­λο­γού­με­νος παρου­σία του συνη­γό­ρου του κ. Δήμου Μουτάφη ο Κου­λια­νός ισχυ­ρί­στηκε ότι δεν έχει οποια­δή­ποτε σχέση με την δολο­φο­νία του πατέρα του.

Προ­έ­κυψε ωστόσο ότι η τσάντα του κατη­γο­ρου­μέ­νου (κίτρι­νου χρώ­μα­τος, μάρκας POLO) βρέθηκε πάνω στον κατα­ψύ­κτη και δίπλα της μία πετσέτα ποτι­σμένη με το αίμα του θύματος, ίχνη του οποίου βρέ­θη­καν και στην τσάντα του κατη­γο­ρου­μέ­νου.

Ένα που­κά­μισο με ίχνη αίματος του θύματος βρέθηκε μπροστά από τον κατα­ψύ­κτη, ενώ ο γιακάς του που­κα­μί­σου είχε σχιστεί και βρι­σκό­ταν σφη­νω­μέ­νος στο σημείο που έκλεινε ο κατα­ψύ­κτης στην πάνω επι­φά­νεια του οποίου βρέ­θη­καν επίσης ερυθρά ίχνη.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος ρωτή­θηκε στην προ­α­να­κρι­τική του απο­λο­γία γιατί στην τηλε­ο­πτική εκπομπή “Φως στο τούνελ” είχε δηλώσει ότι είχε ανα­γνω­ρί­σει το σχοινί που βρέθηκε στον λαιμό του θύματος, ότι ο πατέρας του το χρη­σι­μο­ποιούσε και το είχε τοπο­θε­τη­μένο στην αποθήκη της οικίας του.

Η απά­ντηση του κατη­γο­ρου­μέ­νου έρχεται σε αντί­φαση με τον προη­γού­μενο ισχυ­ρι­σμό του, καθώς είχε ως εξής: “Δεν ξέρω από πού μπορεί να προ­έρ­χε­ται το σχοινί. Απλά ο πατέρας μου είχε ένα σχοινί στο τρί­κυ­κλο και μπορεί να είχε και άλλα σχοινιά στην αποθήκη. Σίγουρα είναι δια­φο­ρε­τικό από αυτό που ήταν πάνω στο τρί­κυ­κλο”.

Κρίθηκε από το δικα­στικό συμ­βού­λιο επίσης πως ο κατη­γο­ρού­με­νος υπέπεσε σε πολλές ανα­κρί­βειες ή και αντι­φά­σεις, όπως παρα­δέ­χθηκε και ο ίδιος στις απο­λο­γίες του, προ­σπα­θώ­ντας να τις απο­δώ­σει σε προ­βλή­ματα μνήμης του και αφού κάνει ειδική μνεία σ’ αυτές τονίζει ότι η παρου­σία του στην Μεσαιω­νική Πόλη, προ­κύ­πτει αδιά­σει­στα από ανάλυση του υλικού των κεραιών κινητής τηλε­φω­νίας.

Ο Κου­λια­νός είχε υπο­στη­ρί­ξει μάλιστα ότι δολο­φό­νος μπορεί να ήταν ένας συγ­γε­νής του, εξαρ­τη­μέ­νος, ενώ σε κάποια φάση των ερευνών είχαν υπάρξει υπό­νοιες και για τον 40χρονο που κατο­νο­μά­ζει ως δολο­φόνο η 47χρονη.

Ο Κου­λια­νός τον Ιούνιο του 2024 σε συνέ­ντευξή του στην «δημο­κρα­τική» από τις φυλακές είχε υπο­στη­ρί­ξει εκ νέου ότι κατα­δι­κά­στηκε… άδικα για την δολο­φο­νία του πατέρα του.

Είχε τονίσει μάλιστα και τα εξής:

«…υπο­πτεύ­ο­μαι κάποιον άλλο. Τον έχω εντο­πί­σει, θεωρώ ότι υπάρ­χουν αρκετά στοι­χεία και κίνητρο που δεί­χνουν ποιος πραγ­μα­τικά το έκανε. Αλλά δυστυ­χώς δεν με ακούει κανείς».

Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», ο Κου­λια­νός κατη­γο­ρεί­ται ότι αιφ­νι­δί­ασε τον πατέρα του εκ των όπισθεν, φρά­ζο­ντάς του την μύτη και το στόμα με μία πετσέτα, τον έριξε εν συνε­χεία πρη­νη­δόν στο πάτωμα της οικίας του και αφού ανέβηκε πάνω του, πιέ­ζο­ντας τον κορμό του στο έδαφος με το βάρος του σώματός του για να τον ακι­νη­το­ποι­ή­σει, χτύπησε με δύναμη επα­νει­λημ­μένα το πρόσωπό του στο πάτωμα, επι­φέ­ρο­ντάς του κακώ­σεις σε αυτό και κάμ­πτο­ντας έτι περαι­τέρω την αντί­στασή του, του έδεσε πισθά­γκωνα τα χέρια και περιέ­σφιξε σχοινί γύρω από το λαιμό του τρα­βώ­ντας και πιέ­ζο­ντάς το από πίσω, έως ότου επέφερε διά στραγ­γα­λι­σμού τον ασφυ­κτικό του θάνατο.

Προ­έ­κυψε ότι η τσάντα του (κίτρι­νου χρώ­μα­τος, μάρκας POLO) βρέθηκε πάνω στον κατα­ψύ­κτη και δίπλα της μία πετσέτα ποτι­σμένη με το αίμα του θύματος. Ένα που­κά­μισο με ίχνη αίματος του θύματος βρέθηκε μπροστά από τον κατα­ψύ­κτη, ενώ ο γιακάς του που­κα­μί­σου είχε σχιστεί και βρι­σκό­ταν σφη­νω­μέ­νος στο σημείο που έκλεινε ο κατα­ψύ­κτης στην πάνω επι­φά­νεια του οποίου βρέ­θη­καν επίσης ερυθρά ίχνη.

Κρίθηκε παρα­πέρα ότι την παρου­σία του κατη­γο­ρου­μέ­νου, ως τελευ­ταίου ατόμου που επι­σκέ­φθηκε την οικία του θανό­ντος, επι­βε­βαιώ­νουν εκτός από μάρτυρα και κεραίες κινητής τηλε­φω­νίας και οι εξής επι­πλέον ενδεί­ξεις:

-Δύο τμήματα δακτυ­λι­κών απο­τυ­πω­μά­των που βρέ­θη­καν στην επι­φά­νεια γυά­λι­νου ποτη­ριού με την ένδειξη “HAVANA CLUB”, που βρι­σκό­ταν πάνω σε ξύλινο τρα­πε­ζάκι εντός της οικίας του θανό­ντος που ανήκουν στον δεξιό δείκτη και τον δεξιό μεσαίο του κατη­γο­ρου­μέ­νου,

-Αποτύπωμα του αρι­στε­ρού παρά­με­σου του κατη­γο­ρου­μέ­νου στο ποδα­ρικό του κρε­βα­τιού δίπλα στο οποίο ανευ­ρέθη νεκρό το θύμα, ήτοι σε σημείο που δεν δικαιο­λο­γεί­ται από μία συνήθη επί­σκεψη του κατη­γο­ρου­μέ­νου στην οικία του πατρός του και που ο ίδιος ανα­ξιό­πι­στα αιτιο­λό­γησε άλλοτε σε παλιό­τερη προ­σπά­θειά του να καθα­ρί­σει, άλλοτε να μετα­κι­νή­σει το κρεβάτι.

Επι­πλέον, κανείς από τους μάρ­τυ­ρες δεν κατέ­θεσε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος βοη­θούσε τον πατέρα του στην καθα­ριό­τητα, ενώ ο τόπος του εγκλή­μα­τος βρέθηκε ακά­θαρ­τος.