Ένα τραγούδι αγάπης από μαθητές δημοτικού σχολείου της Κω για τα παιδιά τριών ακριτικών νησιών

«Στο μα­κρι­νό σας το νη­σά­κι, στέλ­νου­με μ’ αγάπη τρα­γου­δά­κι, στέλ­νου­με με­γά­λη αγκα­λιά που χω­ρά­ει όλα τα παι­διά», τρα­γου­δούν μι­κροί μα­θη­τές του 2ου δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου της Κω, στέλ­νο­ντας το δικό τους γιορ­τι­νό μή­νυ­μα αγά­πης στους μα­θη­τές τριών ακρι­τι­κών νη­σιών της χώρας μας: του Μα­θρα­κί­ου, της Τε­λέν­δου και των Αρ­κιών.

Όλα ξε­κί­νη­σαν από μια δρα­στή­ρια δα­σκά­λα μου­σι­κής, την Ιω­άν­να Αμπα­τζί­δου, και τις ωραί­ες αν­θρώ­πι­νες ιστο­ρί­ες του ιστό­το­που Human Stories, απ’ όπου η νεαρή δα­σκά­λα, με κα­τα­γω­γή από τη Δράμα, έμαθε μαζί με τα παι­διά του σχο­λεί­ου της για τους μόλις τέσ­σε­ρις μα­θη­τές των τριών μι­κρών νη­σιών και τις ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες δι­δα­σκα­λί­ας. «Επει­δή εγώ και τα παι­διά του 2ου δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου της Κω, όπου ερ­γά­ζο­μαι φέτος, αγα­πά­με πολύ τη μου­σι­κή και το τρα­γού­δι, απο­φα­σί­σα­με να στεί­λου­με ένα μου­σι­κό μή­νυ­μα αγά­πης. Έγρα­ψα ένα τρα­γού­δι γι’ αυτά τα νησιά, το οποίο βι­ντε­ο­σκο­πή­σα­με και το humanstories.gr φρό­ντι­σε να το δη­μο­σιεύ­σει με σκοπό να φτά­σει στον Σάββα, τον Τάσο, τον Άγ­γε­λο και την Ηλιά­να, αλλά και σε κάθε μα­θη­τή της ακρι­τι­κής Ελ­λά­δας», λέει στο Αθη­ναϊ­κό/Μα­κε­δο­νι­κό Πρα­κτο­ρείο Ει­δή­σε­ων η νεαρή δα­σκά­λα.

«Ο μό­νι­μος διο­ρι­σμός μου, φέτος, στην ακρι­τι­κή Κω, ήταν από τα ωραιό­τε­ρα πράγ­μα­τα που έφερε το κα­λο­καί­ρι που μας πέ­ρα­σε. Νέα ζωή, νέοι άν­θρω­ποι, νέα σχο­λεία και μα­θη­τές, νέες προ­κλή­σεις. Τα δε­δο­μέ­να και οι συν­θή­κες όμως του συ­γκε­κρι­μέ­νου νη­σιού δεν ση­μαί­νει πως είναι ίδια και ισχύ­ουν για κάθε ακρι­τι­κό τόπο της χώρας μας. Κι αυτό ήρθε να μας το υπεν­θυ­μί­σει η σε­λί­δα του humanstories.gr, μέσα από την οποία γνω­ρί­σα­με και μά­θα­με για τους συ­νο­λι­κά τέσ­σε­ρις μα­θη­τές των τριών ακρι­τι­κών νη­σιών», εξη­γεί η Ιω­άν­να Αμπα­τζί­δου, αφη­γού­με­νη πώς ξε­κί­νη­σε αυτή η δια­φο­ρε­τι­κή δράση.

Οι μα­θη­τές του 2ου δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου Κω έμα­θαν, άκου­σαν και προ­βλη­μα­τί­στη­καν για τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες που αντι­με­τω­πί­ζουν τέ­τοιου εί­δους σχο­λεία, στα οποία φοι­τούν 1-2 μα­θη­τές, έχο­ντας έναν δά­σκα­λο για όλα τα μα­θή­μα­τα .«Προ­σπα­θή­σα­με να μπού­με στη θέση τους και να νιώ­σου­με, όσο γί­νε­ται, πώς είναι να κά­νεις μόνος σου το μά­θη­μα στην τάξη, να στε­ρεί­σαι ομα­δι­κών δρα­στη­ριο­τή­των ή ακόμη να μην ξέ­ρεις, αν θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί το μά­θη­μα καθώς πολ­λές φορές, λόγω των άσχη­μων και­ρι­κών συν­θη­κών, αδυ­να­τεί να πα­ρα­βρε­θεί στο σχο­λείο ο δά­σκα­λος που μπο­ρεί να έρ­χε­ται από κά­ποιο γει­το­νι­κό νησί», ση­μειώ­νει, επι­ση­μαί­νο­ντας πως ένας τέ­τοιος δά­σκα­λος είναι και ο Πα­να­γιώ­της Κα­λαϊ­τζί­δης, με κα­τα­γω­γή κι αυτός από τη Δράμα. Νε­ο­διό­ρι­στος φέτος στην Κά­λυ­μνο, πη­γαι­νο­έρ­χε­ται κα­θη­με­ρι­νά στο απέ­να­ντι νησί της Τε­λέν­δου, κά­νο­ντας μά­θη­μα στο μο­να­δι­κό μα­θη­τή εκεί, τον Σάββα.

Οι δύο δά­σκα­λοι, λοι­πόν, έγι­ναν η γέ­φυ­ρα που ένωσε τα δυο σχο­λεία, με τους μι­κρούς μα­θη­τές από την Κω να στέλ­νουν μή­νυ­μα αγά­πης στον μικρό Σάββα αλλά και στους υπό­λοι­πους μα­θη­τές των ακρι­τι­κών νη­σιών. «Πρό­σφα­τα, με τους μι­κρούς μα­θη­τές μου από τη Β’ Δη­μο­τι­κού, εί­χα­με τη χαρά να συν­δε­θού­με μαζί τους δια­δι­κτυα­κά, να συ­νο­μι­λή­σου­με, να στεί­λου­με την αγάπη μας, τη σκέψη μας και τα χα­μό­γε­λά μας, έστω και πίσω από τις μά­σκες», ανα­φέ­ρει η Ιω­άν­να Αμπα­τζί­δου και προ­σθέ­τει πως οι μα­θη­τές του σχο­λεί­ου στο οποίο δι­δά­σκει έστει­λαν επί­σης φά­κε­λο σε κάθε νησί ξε­χω­ρι­στά, με ζω­γρα­φιές, χρι­στου­γεν­νιά­τι­κες κάρ­τες και γράμ­μα­τα που έγρα­ψαν οι ίδιοι για τους τέσ­σε­ρις και­νού­ριους, μα­κρι­νούς τους φί­λους.

«Οι μα­θη­τές μου έστει­λαν το μή­νυ­μα “Σας αγα­πά­με και δε σας ξε­χνά­με”! Όλοι μαζί όμως δώ­σα­με υπό­σχε­ση να συ­νε­χί­σου­με αυτή την όμορ­φη συ­νερ­γα­σία που ξε­κί­νη­σε λίγες μέρες πριν από τις γιορ­τές των Χρι­στου­γέν­νων, στέλ­νο­ντας πα­ράλ­λη­λα τις ευχές μας για όμορ­φες γιορ­τές στα παι­διά κάθε μα­κρι­νού τόπου!», το­νί­ζει η κ. Αμπα­τζί­δου, η οποία σε όποιο σχο­λείο κι αν υπη­ρε­τεί φρο­ντί­ζει να μυεί τα παι­διά όχι μόνο στον θαυ­μα­στό κόσμο της μου­σι­κής αλλά και στην αγάπη για τον συ­νάν­θρω­πό τους. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι πέ­ρυ­σι, ως δα­σκά­λα μου­σι­κής στο 10ο δη­μο­τι­κό σχο­λείο Ξάν­θης, είχε πρω­το­στα­τή­σει σε μια σειρά από ανά­λο­γες δρά­σεις, με­τα­ξύ των οποί­ων κι ένα ξε­χω­ρι­στό τρα­γού­δι που ηχο­γρά­φη­σαν κι έστει­λαν στους φι­λο­ξε­νού­με­νους στο γη­ρο­κο­μείο Ξάν­θης «Μέγας Βα­σί­λειος», εν μέσω της παν­δη­μί­ας της Covid, σκορ­πώ­ντας χα­μό­γε­λα στους ηλι­κιω­μέ­νους.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σοφία Πα­πα­δο­πού­λου