Γιώργος Υψηλάντης: «Το 2023 είναι χρονιά εκλογών. Εμάς οι εκλογές μας αρέσουν!»

Κύριε Υψη­λά­ντη, η περι­φε­ρειακή αρχή Νοτίου Αιγαίου μετρά αρκετές επι­τυ­χίες αλλά και ρεκόρ, στην μέχρι σήμερα πορεία της. Είναι μια πορεία επι­τυ­χη­μένη κατά την άποψή σας και σε τι οφεί­λο­νται αυτά τα επι­τεύγ­ματα;

Προ­φα­νώς και είναι μια επι­τυ­χη­μένη πορεία που ξεκί­νησε το 2014 και συνε­χί­ζε­ται με συνεχώς αυξα­νό­μενη ένταση έως και σήμερα. Η άποψη αυτή δεν είναι μόνο δική μου. Την ίδια άποψη έχει η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των κατοί­κων των νησιών του Νοτίου Αιγαίου. Ακόμα κι η πλειο­ψη­φία εκείνων που δεν ψήφισαν στις περι­φε­ρεια­κές εκλογές του 2014 και του 2019, τον Γιώργο Χατζη­μάρκο και την παρά­ταξή του.

Οι λόγοι μιας τόσο επι­τυ­χη­μέ­νης αυτο­διοι­κη­τι­κής πορείας είναι πολλοί. Η βάση τους ωστόσο έχει να κάνει με μερικές απλές ανθρώ­πι­νες αρετές.

Την αγάπη και την έγνοια πρω­τί­στως για τους ανθρώ­πους των νησιών σου κι όχι την αγάπη για την καρέκλα που σε επέ­λε­ξαν να καθί­σεις.

Την ανάγκη να τους γνω­ρί­σεις σε κάθε νησί και σε κάθε χωριό του Νοτίου Αιγαίου από την Άνδρο έως την Κάσο και το Καστελ­λό­ριζο. Ν’ αφου­γκρα­στείς τους καημούς και τις δυσκο­λίες τους, να μοι­ρα­στείς τις σκέψεις και τα όνειρά τους για μια καλύ­τερη ζωή για κείνους και τα παιδιά τους, στον τόπο τους κι όχι στην ξενιτιά.

Την εντι­μό­τητα κοι­τώ­ντας τους στα μάτια, να τους πεις αυτό δεν γίνεται ή δεν είναι σωστό, το άλλο όμως και δίκαιο και σωστό είναι και πάμε να το κάνουμε. Όλοι μαζί. Οι Δήμοι των νησιών μας, οι κοι­νω­νι­κοί εταίροι, ο κόσμος σε κάθε γωνιά του Νότιου Αιγαίου.

Την επι­θυ­μία να δεις τον τόπο σου να προ­κό­βει, να κατακτά κορυφές, στο σύνολό του κι όχι σημειακά σε κάποια νησιά κι αυτό να σε γεμίζει ικα­νο­ποί­ηση και περη­φά­νια και να σου δίνει τη δύναμη να το πας ακόμα πιο μπροστά, ακόμα πιο ψηλά.

Κι ύστερα έρχεται η πολι­τική. Για την ακρί­βεια, η πολι­τική αλλιώς. Δια­φο­ρε­τική απ’ ό,τι την είχαμε συνη­θί­σει. Η πολι­τική με καθαρό πρόσωπο προς την κοι­νω­νία. Οι υπο­σχέ­σεις που δεν ξεχνιού­νται την άλλη μέρα των εκλογών, αλλά γίνο­νται δεσμεύ­σεις. Δεσμεύ­σεις που υπερ­βαί­νουν συνήθως κι αυτά που υπο­σχέ­θη­κες, γιατί η ζωή γεννά καθη­με­ρινά νέες ανάγκες και νέα προ­βλή­ματα που απαι­τούν λύσεις. Πολλές φορές, εδώ και τώρα! Όταν πορεύ­ε­σαι από την αρχή εν μέσω αλλε­πάλ­λη­λων κρίσεων, όταν σου σκάει το μετα­να­στευ­τικό το 2015 ή η παν­δη­μία το 2019, δεν μπορείς να πεις αυτό δεν το είχα λογα­ριά­σει, δεν ήταν στο πρό­γραμμα ή στις δεσμεύ­σεις μου. Πρέπει απλά να το αντι­με­τω­πί­σεις. Πώς; Τον τρόπο θα τον βρεις εσύ. Το ρίσκο είναι όλο δικό σου. Το επι­τυ­χη­μένο απο­τέ­λε­σμα θα το μοι­ρα­στούν πολλοί.

Η πολι­τική λοιπόν αλλιώς! Με σχέδιο, με πρόταση κι όχι με υπεκ­φυγή, άρνηση και μιζέρια. Η πολι­τική με εξω­στρέ­φεια κι εμμονή στη διεκ­δί­κηση, στη­ριγ­μένη σε θέσεις και επι­χει­ρή­ματα. Η πολι­τική που δεν αφήνει κανέναν απ’ έξω και κανέναν πίσω, αλλά αντί­θετα βασί­ζε­ται στη συνερ­γα­σία και στη συστρά­τευση όλων, ανε­ξαρ­τή­τως επι­μέ­ρους δια­φω­νιών, συμπα­θειών ή αντι­πα­θειών. Γιατί αυτός είναι ο δρόμος που μεγι­στο­ποιεί το απο­τέ­λε­σμα και τη διάχυσή του σε κάθε γωνιά των νησιών μας.

Και βέβαια πολι­τική δεν είναι μόνο το σχέδιο που θέλεις να υλο­ποι­ή­σεις. Είναι η γνώση και ο κόπος που απαι­τεί­ται για να το κάνεις. Γνώση που μετα­φρά­ζε­ται σε αδιά­κοπη μελέτη ακόμα και της τελευ­ταίας λεπτο­μέ­ρειας της κάθε γρα­φειο­κρα­τι­κής δια­δι­κα­σίας. Κόπος που μετα­φρά­ζε­ται σε εξα­ντλη­τική δουλειά, ταξίδια και ξενύ­χτια πολλών ανθρώ­πων ταυ­τό­χρονα. Δεν είμαστε μια συνη­θι­σμένη περι­φέ­ρεια. Λόγω κυρίως της πολυ­νη­σιω­τι­κό­τη­τας, είμαστε η πιο δύσκολη περι­φέ­ρεια της χώρας.. Είμαστε ταυ­τό­χρονα στην πιο δύσκολη και ευαί­σθητη γεω­πο­λι­τικά θέση, όχι μόνο της χώρας μας, αλλά της Ευρώπης. Σε επίπεδο δου­λειάς, αυτό σε κάνει να κινεί­σαι με έναν ιδιό­μορφο τρόπο που θα μπο­ρούσε ίσως να περι­γρα­φεί και με τον όρο «πολι­τι­κός νομάς».

Όσα ανα­φέρ­θη­καν παρα­πάνω δεν αφορούν μόνο στον περι­φε­ρειάρχη Γιώργο Χατζη­μάρκο, αλλά σε ολό­κληρη την ομάδα της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής. Ο ίδιος βεβαίως, έχοντας το κύριο βάρος της ευθύνης, οφείλει να έχει και αναμ­φί­βολα έχει τα παρα­πάνω στοι­χεία σε υπερ­θε­τικό βαθμό, εμπνέ­ο­ντας και καθο­δη­γώ­ντας με το παρά­δειγμα και τη στάση του, την ομάδα των αιρετών της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής, τους συνερ­γά­τες και το ελά­χι­στο προ­σω­πικό που έχει στη διάθεσή του.

Έχουμε παρα­κο­λου­θή­σει σε πολλές περι­πτώ­σεις, την περι­φε­ρειακή αρχή να ανα­λαμ­βά­νει πρω­το­βου­λίες σε θέματα που δεν είναι της αρμο­διό­τη­τάς της. Τελικά, αυτό λει­τουρ­γεί προς την σωστή κατεύ­θυνση κατά την άποψή σας, ή δημιουρ­γεί πρό­σθε­τες ευθύνες;

Ισχύουν και τα δύο. Σίγουρα δημιουρ­γού­νται πρό­σθε­τες ευθύνες.

Και σίγουρα λει­τουρ­γεί προς την σωστή κατεύ­θυνση, μιας και μιλάμε για ανάληψη πρω­το­βου­λίας πέραν των τυπικών σου αρμο­διο­τή­των, που όμως ο ίδιος ζήτησες ή δεν αρνή­θη­κες να ανα­λά­βεις, όντας απο­φα­σι­σμέ­νος να τα βγάλεις πέρα με το όποιο κόστος και την όποια θυσία. Μπορείς να πεις όχι στον δήμαρχο ενός μικρού νησιού, που θέλει να κάνει κάτι και δεν μπορεί, γιατί δεν έχει τα μέσα ή τους πόρους και ζητά την βοήθειά σου; Απλά λες ναι, το φορ­τώ­νε­σαι στην πλάτη, έστω κι αν αυτή σκέ­βρωσε από το βάρος και συνε­χί­ζεις παρα­κάτω.

Από την άλλη, πρέπει να δούμε και την περί­πτωση που σου φορ­τώ­νο­νται αρμο­διό­τη­τες που δεν είχες, χωρίς να τις ζητή­σεις, χωρίς καν να ερω­τη­θείς και χωρίς να συνο­δεύ­ο­νται από τα μέσα (πόροι, προ­σω­πικό κλπ) για την υλο­ποί­ησή τους. Εδώ τα πράγ­ματα γίνο­νται πιο δύσκολα και κυρίως άχαρα. Η εύκολη και πεπα­τη­μένη αντί­δραση είναι να κρυ­φτείς πίσω από τις αντι­κει­με­νι­κές δυσκο­λίες και με μια σειρά δικαιο­λο­γίες –συνήθως βάσιμες- να σπρώ­ξεις τα θέματα κάτω από το χαλί. Αυτή όμως η Περι­φε­ρειακή Αρχή, πολι­τεύ­ε­ται αλλιώς. Αγαπά την ευθύνη και την ανα­λαμ­βά­νει. Δεν κρύ­βε­ται, δεν δικαιο­λο­γεί­ται. Κι αντί να ψάχνει τις δικαιο­λο­γίες, ψάχνει τους τρόπους για να κάνει το ανέ­φι­κτο, εφικτό. Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα, η μετα­φορά της αρμο­διό­τη­τας καθα­ρι­σμού των ρεμάτων από τους Δήμους στην Περι­φέ­ρεια. Πώς το είπε προχθές ο Χατζη­μάρ­κος; «Καθα­ρί­ζουμε ρέματα – ζού­γκλες, σε όλα τα νησιά». Αλήθεια είναι. Έγινε, γίνεται και θα συνε­χί­σει να γίνεται σε βάθος τριε­τίας.

Αφή­νο­ντας το 2022 ύστερα και από την διετία της κρίσης που δημιούρ­γησε η παν­δη­μία του covid, μπαί­νουμε σε τροχιά εκλογών. Ποιες θα είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τες, οι προ­κλή­σεις και οι στόχοι για το 2023;

Το 2023 είναι χρονιά εκλογών και πολλών εκλογών απ’ ό,τι φαί­νε­ται. Προ­φα­νώς δεν θα πλή­ξουμε. Βέβαια, εμάς οι εκλογές μας αρέσουν. Είναι γιορτή της δημο­κρα­τίας, είναι ώρα λογο­δο­σίας και ταυ­τό­χρονα εξει­δί­κευ­σης του σχεδίου μας για την επόμενη περίοδο, γιατί αυτό θα τεθεί στην κρίση των πολιτών. Ενός σχεδίου που στην περί­πτωσή μας, έχει σφρα­γίδα εγγύ­η­σης. Η σημε­ρινή Περι­φε­ρειακή Αρχή, κλεί­νο­ντας σχεδόν δύο πλήρεις θητείες, αντί να μετρά απώ­λειες λόγω φθοράς ή κόπωσης -κάτι που θα μπο­ρούσε να το πει κανείς σύνηθες και φυσιολογικό-, αντί­θετα δια­βά­ζει καθη­με­ρινά μια εκπλη­κτική αύξηση της απο­δο­χής του έργου της από την κοι­νω­νία. Μας εμπι­στεύ­ε­ται η κοι­νω­νία των νησιών του Νοτίου Αιγαίου κι εμείς κάνουμε κάθε μέρα το αδύνατο δυνατό, για να τιμή­σουμε αυτήν την εκτί­μηση κι εμπι­στο­σύνη.

Για τις προ­κλή­σεις, τους στόχους και τις προ­τε­ραιό­τη­τες της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής, τίποτα δεν αλλάζει. Συνε­χί­ζε­ται και το 2023 χωρίς ανά­παυλα, η υλο­ποί­ηση του σχεδίου ανά­πτυ­ξης των νησιών μας, όπως αυτό γινόταν και τα προη­γού­μενα χρόνια. Δεν αφή­νουμε τίποτα πίσω. Μόνο που τώρα όλα αυτά συν­δέ­ο­νται με έννοιες όπως η βιω­σι­μό­τητα, η και­νο­το­μία κι απο­κτούν έναν πιο στο­χευ­μένο ανθρω­πο­κε­ντρικό χαρα­κτήρα. Έχουμε πράγ­ματα να κάνουμε κι οι εκλογές δεν είναι λόγος για να χασο­με­ράμε.

Αυτό που σίγουρα θα συνε­χί­ζει να παρου­σιά­ζε­ται με όλο και αυξα­νό­μενη ένταση μέχρι να βρει δικαί­ωση, είναι η διεκ­δί­κηση άρσης της κατά­φω­ρης αδικίας σε βάρος της περι­φέ­ρειάς μας. Το μήνυμα του περι­φε­ρειάρχη Γιώργου Χατζη­μάρ­κου στο συνέ­δριο της ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου, παρου­σία αρκετών υπουρ­γών, ήταν ηχηρό και ξεκά­θαρο. Πώς γίνεται η 9η σε πλη­θυ­σμό περι­φέ­ρεια της χώρας (γιατί σ’ αυτήν την θέση βρι­σκό­μα­στε σήμερα) να είναι η τελευ­ταία (13η) σε χρη­μα­το­δό­τηση; Πώς γίνεται η περι­φέ­ρεια που συμ­βάλ­λει όσο λίγες στο ΑΕΠ της χώρας, να αντι­με­τω­πί­ζε­ται σαν ο πλού­σιος συγ­γε­νής που δεν έχει ανάγκη από τίποτα. Ούτε από πόρους, ούτε από προ­σω­πικό! Κι επειδή έχουμε απο­δεί­ξει, πως δεν είμαστε ντε και καλά βολικοί και a priori καλά παιδιά, καλό είναι το μήνυμα αυτό να ληφθεί σοβαρά και έγκαιρα υπόψη.