Απόφαση «ανάσα» για μια μητέρα που υπήχθη στο νόμο περί υπερχρεωμένων νοικοκυριών

Με την υπ’ αρίθμ. 114/2019 από­φα­ση του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου (δια­δι­κα­σία εκού­σιας δι­καιο­δο­σί­ας) έγινε δεκτή εν μέρει η αί­τη­ση μιας έγ­γα­μης μη­τέ­ρας δύο ανή­λι­κων παι­διών για την υπα­γω­γή της στο νόμο περί υπερ­χρε­ω­μέ­νων νοι­κο­κυ­ριών.

Στο δι­κα­στή­ριο προ­σέ­φυ­γαν ει­δι­κό­τε­ρα δύο κά­τοι­κοι Κο­σκι­νού, που πα­ρα­στά­θη­καν δια του πλη­ρε­ξου­σί­ου δι­κη­γό­ρου τους κ. Σάββα Αλε­ξάν­δρου.

Οι αι­τού­ντες, είναι πα­ντρε­μέ­νοι και έχουν απο­κτή­σει από το γάμο τους αυτό δύο παι­διά. Ο αιτών δια­τη­ρεί ατο­μι­κή επι­χεί­ρη­ση και η αι­τού­σα στο πα­ρελ­θόν ερ­γα­ζό­ταν σε δη­μό­σιο ορ­γα­νι­σμό με αλ­λε­πάλ­λη­λες συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου μέχρι τον Ια­νουά­ριο του 2011 ότε και απο­λύ­θη­κε.

Έκτο­τε και μέχρι σή­με­ρα πα­ρα­μέ­νει άνερ­γη συ­ντη­ρού­με­νη οι­κο­νο­μι­κά από τον σύ­ζυ­γό της.

Δια­μέ­νει σε μο­νο­κα­τοι­κία -τύπου με­ζο­νέ­τας- συ­νο­λι­κής επι­φα­νεί­ας 99,00 τ.μ. πλέον βοη­θη­τι­κών χώρων 18,60 τ.μ. η οποία απο­τε­λεί την κύρια και μο­να­δι­κή κα­τοι­κία της ιδίας και της οι­κο­γέ­νειας της.

Πέραν του ακι­νή­του αυτού, η αι­τού­σα δε δια­θέ­τει άλλη ακί­νη­τη πε­ριου­σία. Πε­ραι­τέ­ρω, στην ιδιο­κτη­σία της ανή­κει ένα αυ­το­κί­νη­το, εκτι­μώ­με­νης εμπο­ρι­κής αξίας 2.000 ευρώ.

Σε χρόνο προ­γε­νέ­στε­ρο του έτους και δη κατά το έτος 2009, η αι­τού­σα κα­τέ­φυ­γε στην λήψη στε­γα­στι­κών δα­νεί­ων για την αγορά κι απο­πε­ρά­τω­ση του ακι­νή­του που χρη­σι­μεύ­ει ως κύρια κα­τοι­κία της.

Η συ­νο­λι­κή οφει­λή της αι­τού­σας ανέρ­χε­ται στο ποσό των 264.716,37 ευρώ.

Κατά τον χρόνο δα­νει­σμού, ερ­γα­ζό­ταν, με μέσες απο­δο­χές 600 ευρώ μη­νιαί­ως. Πα­ράλ­λη­λα, ο σύ­ζυ­γος της αι­τού­σας ερ­γα­ζό­με­νος απο­κό­μι­ζε ικα­νο­ποι­η­τι­κά ει­σο­δή­μα­τα από την ερ­γα­σία του.

Με βάση το οι­κο­γε­νεια­κό ει­σό­δη­μα, η αι­τού­σα κά­λυ­πτε τόσο την μη­νιαία δόση των δα­νεί­ων, όσο και τις κα­θη­με­ρι­νές ανά­γκες.

Πλην όμως, το έτος 2011, η αι­τού­σα απο­λύ­θη­κε αιφ­νι­δί­ως από την ερ­γα­σία της, και έκτο­τε αδυ­να­τεί μέχρι σή­με­ρα να βρει απα­σχό­λη­ση ως επι­φορ­τι­σμέ­νη απο­κλει­στι­κά με τη φρο­ντί­δα των ανή­λι­κων τέ­κνων της. Η κά­λυ­ψη των βιο­τι­κών ανα­γκών της λαμ­βά­νει χώρα απο­κλει­στι­κά με τα ει­σο­δή­μα­τα που ει­σπράτ­τει ο σύ­ζυ­γός της από την ερ­γα­σία του τα οποία ανέρ­χο­νται κατά μέσον όρο στο ποσό των 600 ευρώ μη­νιαί­ως. Κα­τό­πιν των ανω­τέ­ρω, η αι­τού­σα οδη­γή­θη­κε σε παύση πλη­ρω­μών των εν­δί­κων οφει­λών της περί το έτος 2011. Η αδυ­να­μία της δε αυτή να αντα­πο­κρι­θεί στις υπο­χρε­ώ­σεις της είναι μό­νι­μη. Ει­δι­κό­τε­ρα, απο­δεί­χθη­κε ότι από τον χρόνο παύ­σης πλη­ρω­μών μέχρι σή­με­ρα η αι­τού­σα πα­ρα­μέ­νει άνερ­γη. Το δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε την αί­τη­ση ως προς την σύ­ζυ­γό της και δέ­χε­ται εν μέρει την αί­τη­ση προς την ίδια.

Ρυθ­μί­ζει κατά τρόπο ορι­στι­κό τα χρέη της αι­τού­σας με μη­δε­νι­κές κα­τα­βο­λές και για χρο­νι­κό διά­στη­μα τριά­ντα έξι μηνών από τη δη­μο­σί­ευ­ση της από­φα­σης.

Εξαι­ρεί της εκ­ποί­η­σης το δι­καί­ω­μα πλή­ρους κυ­ριό­τη­τας κατά πο­σο­στό 100% της αι­τού­σας επί μίας διώ­ρο­φης κα­τοι­κί­ας συ­νο­λι­κής επι­φα­νεί­ας κύ­ριων χώρων 99,36 τ.μ..

Την υπο­χρε­ώ­νει να κα­τα­βά­λει για την διά­σω­ση του πα­ρα­πά­νω ακι­νή­του της, το συ­νο­λι­κό ποσό των 129.000 ευρώ, ήτοι το ποσό των 358 € ανά μήνα και για τριά­ντα έτη, το οποίο θα κα­τα­βλη­θεί συμ­μέ­τρως προς τις απαι­τή­σεις της πι­στώ­τριας τρά­πε­ζας.

Η κα­τα­βο­λή των δό­σε­ων αυτών θα ξε­κι­νή­σει τον μήνα Σε­πτέμ­βριο του 2019 και θα γίνει χωρίς ανα­το­κι­σμό με το μέσο επι­τό­κιο στε­γα­στι­κού δα­νεί­ου με το κυ­μαι­νό­με­νο επι­τό­κιο, που θα ισχύ­ει κατά το χρόνο της απο­πλη­ρω­μής, σύμ­φω­να με το στα­τι­στι­κό δελ­τίο της Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος ανα­προ­σαρ­μο­ζό­με­νο με επι­τό­κιο ανα­φο­ράς αυτό των Πρά­ξε­ων Κύ­ριας Ανα­χρη­μα­το­δό­τη­σης της Ευ­ρω­παϊ­κής Κε­ντρι­κής Τρά­πε­ζας.