Οι θάλασσές μας μπορούν να γεμίσουν με επαγγελματικά σκάφη αναψυχής

Γράφει

ο Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Οι ελλη­νι­κές θάλασ­σες μπορούν να γεμί­σουν με επαγ­γελ­μα­τικά σκάφη ανα­ψυ­χής, να προ­κλη­θεί αύξηση της ζήτησης εργα­τι­κού δυνα­μι­κού και να τονωθεί σημα­ντικά η οικο­νο­μία των μικρών νησιών. Ο στόχος αυτός μπορεί να επι­τευ­χθεί αρκεί να ληφθούν οι κατάλ­λη­λες πολι­τι­κές απο­φά­σεις.

Εάν το υπουρ­γείο Εμπο­ρι­κής Ναυ­τι­λίας συνερ­γα­στεί σε βάση ουσια­στι­κής συνεν­νό­η­σης με τους παρά­γο­ντες του ελλη­νι­κού θαλάσ­σιου του­ρι­σμού, τότε τα απο­τε­λέ­σματα θα είναι θεα­μα­τικά. Ο πρό­ε­δρος της Ενωσης Μαρινών Ελλάδας και γενικός διευ­θυ­ντής της Μαρίνας Φλοί­σβου κ. Σταύρος Κατσι­κά­δης μιλώ­ντας χθες προς τη «δημο­κρα­τική» εξήγησε ότι «πρέπει καθη­με­ρινά να απο­δει­κνύ­ουμε ότι είμαστε καλύ­τε­ροι από τους αντα­γω­νι­στές μας. Κάποτε, εκείνοι που είχαν τα σκάφη ανα­ψυ­χής, επέ­λε­γαν Ελλάδα και έμεναν μέχρι να γνω­ρί­σουν όλα τα νησιά. Τώρα πια υπάρχει η Τουρκία, η Κροατία και όλες οι αντα­γω­νί­στριες περιο­χές και αυτό επι­βάλ­λει έναν συνεχή αγώνα για να γινό­μα­στε διαρκώς καλύ­τε­ροι».

Οι μαρίνες στην Ελλάδα γίνο­νται όλο και πιο δυνα­μι­κές, εκσυγ­χρο­νί­ζο­νται, δημιουρ­γούν υπο­δο­μές μονα­δι­κές και αυτό είναι σπου­δαίο συγκρι­τικό πλε­ο­νέ­κτημα. Για παρά­δειγμα, η λει­τουρ­γία της νέας Μαρίνας Ρόδου από μόνη της έχει δημιουρ­γή­σει τερά­στια οφέλη για την οικο­νο­μία του νησιού, αφού φέτος ήδη κατα­γρά­φει διπλά­σιες πωλή­σεις σε σύγκριση με πέρυσι και υπερ­δι­πλά­σιες σε σύγκριση με πρό­περσι.

Ο θαλάσ­σιος του­ρι­σμός με τα σκάφη ανα­ψυ­χής χωρί­ζε­ται σε δύο μεγάλες κατη­γο­ρίες: Εκείνη που αφορά στα ιδιω­τικά σκάφη και στην αντί­στοιχη των επαγ­γελ­μα­τι­κών σκαφών, τα οποία και ναυ­λώ­νο­νται από ιδιώτες για να περι­η­γη­θούν στις θάλασ­σες του κόσμου. Στην κατη­γο­ρία των «επαγ­γελ­μα­τι­κών», υπάρ­χουν εκα­το­ντά­δες σκάφη με ελλη­νική σημαία ή σημαία χωρών της Ευρω­παϊ­κής Ενωσης. Την ίδια στιγμή υπάρ­χουν αρκετές εκα­το­ντά­δες σκάφη με σημαίες χωρών εκτός Ε.Ε., όπως για παρά­δειγμα της Τουρ­κίας.

Στην Ελλάδα, με το Νόμο 4256/14 ενι­σχύ­θηκε το περι­γρα­φό­μενο ως «καμπο­τάζ» και έθεσε πρό­σθε­τους κανο­νι­σμούς που απα­γο­ρεύ­ουν στις θάλασ­σές μας, τη δρα­στη­ριο­ποί­ηση των σκαφών ανα­ψυ­χής που φέρουν σημαία τρίτων χωρών. Στο Νόμο αυτό γίνο­νται ανα­φο­ρές στα υλικά κατα­σκευής των σκαφών (ξύλο, μέταλλο, πολυ­ε­στέ­ρας) και τίθε­νται μια σειρά απα­γο­ρεύ­σεων.

«Από αυτά που έχω δια­βά­σει στον Τύπο δια­πι­στώνω ότι μπορεί να υπάρχει εσφαλ­μένη αντί­ληψη, ακόμα και στα στελέχη του Υπουρ­γείου Εμπο­ρι­κής Ναυ­τι­λίας για το πού βρί­σκε­ται η ουσία και το ακριβές μέγεθος του προ­βλή­μα­τος που δημιούρ­γησε αυτός ο Νόμος» περιέ­γραψε ο κ. Σταύρος Κατσι­κά­δης και εξήγησε: «δεν είναι μόνο ο περιο­ρι­σμός των 25 μέτρων που έχει τεθεί ή το υλικό κατα­σκευής, αλλά υπάρχει ένα ακόμα πιο σοβαρό ζήτημα.

Στο Νόμο αυτό υπάρχει άρθρο (4256/14, άρθρο 3.3.Α.Β) στο οποίο ανα­φέ­ρε­ται ρητά ότι ισχύς των περιο­ρι­σμών συμπε­ρι­λαμ­βά­νουν και τα επαγ­γελ­μα­τικά σκάφη τρίτων χωρών με μετα­φο­ρική ικα­νό­τητα μέχρι 12 άτομα. Σας λέω ότι το 95% των επαγ­γελ­μα­τι­κών σκαφών βρί­σκο­νται σε αυτή την κατη­γο­ρία. Μικρά και μεγάλα σκάφη επη­ρε­ά­ζο­νται. Για παρά­δειγμα, υπάρ­χουν σκάφη ανα­ψυ­χής συνο­λι­κού μήκους 60 μέτρων και έχουν πιστο­ποι­η­τικό μετα­φο­ράς μόλις 8 ατόμων».

Σημειώ­νε­ται ότι πολλά από τα μεγάλα σκάφη έχουν πιστο­ποι­η­τικά μετα­φο­ράς μόνο λίγων προ­σώ­πων, διότι απευ­θύ­νο­νται προς μια ελίτ που δεν επι­θυ­μεί πλήθος ανθρώ­πων στο σκάφος που βρί­σκο­νται. Ετσι, πολλά από τα μεγάλα και όλα τα μικρά σκάφη εμπί­πτουν στους περιο­ρι­σμούς που επέβαλε ο συγκε­κρι­μέ­νος Νόμος.

Η όλη συζή­τηση για το συγκε­κρι­μένο θέμα περι­λαμ­βά­νει αρκετές παρα­μέ­τρους, οι περισ­σό­τε­ρες από τις οποίες απαι­τούν εξει­δί­κευση που δια­θέ­τει μόνο μια κλειστή ομάδα επαγ­γελ­μα­τιών στην Ελλάδα. Στο συγκε­κρι­μένο επίπεδο ζητεί­ται να ξεκι­νή­σει η λήψη γεν­ναίων απο­φά­σεων έτσι ώστε τα πελάγη μας να γεμί­σουν σκάφη ανα­ψυ­χής (επαγ­γελ­μα­τικά και μη).

Πρώτο ζητού­μενο είναι η κατάρ­γηση της διά­τα­ξης που αφορά στη μετα­φο­ρική ικα­νό­τητα (στα πιστο­ποι­η­τικά) των σκαφών. «Αυτό είναι μια καλή αρχή», επι­ση­μαί­νουν οι άνθρω­ποι της συγκε­κρι­μέ­νης αγοράς.

Πρέπει να σημειω­θεί ότι η στα­διακή απε­λευ­θέ­ρωση της δρα­στη­ριο­ποί­η­σης των επαγ­γελ­μα­τι­κών σκαφών ανα­ψυ­χής τρίτων χωρών, απαι­τεί­ται να συνο­δευ­τεί με αυστηρό πλαίσιο που να επι­βάλ­λει την αποδοχή των κανόνων που αφορούν τις συν­θή­κες εργα­σίας των πλη­ρω­μά­των. Π.χ. η Τουρκία να ανα­γνω­ρί­σει τη συνθήκη (MRC) που προσ­διο­ρί­ζει το χρόνο εργα­σίας και τους μισθούς εκείνων που εργά­ζο­νται επάνω σε σκάφη ανα­ψυ­χής. Αυτό σημαί­νει ότι η πληρωμή των πλη­ρω­μά­των θα πρέπει να γίνεται με ευρω­παϊ­κούς όρους κι όχι με όρους «σκλα­βο­πά­ζα­ρου» δημιουρ­γώ­ντας έτσι στρεβλά φαι­νό­μενα στον αντα­γω­νι­σμό.

«Είμαστε υπέρ της ενί­σχυ­σης της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας κι όχι στην επιβολή καθε­στώ­τος προ­στα­τευ­τι­σμού», τόνισε προς τη «δημο­κρα­τική» ο πρό­ε­δρος της Ενωσης Μαρινών Ελλάδας Σταύρος Κατσι­κά­δης. «Χρειά­ζο­νται μέτρα για να τονωθεί ο θαλάσ­σιος του­ρι­σμός, για να αυξηθεί η κίνησή στις θάλασ­σές μας και ακο­λού­θως πρό­σθετα μέτρα για να τονωθεί και η ελλη­νική σημαία. Σε όλο τον κόσμο αυτή είναι η τακτική που ακο­λου­θεί­ται και φέρει εξαι­ρε­τικά απο­τε­λέ­σματα».