Οργή Βρυξελλών για την υπόθεση Γεωργίου-Το έλλειμμα ήταν 15,1%, σταματήστε τη συνωμοσιολογία

Αλγεινή εντύ­πωση έχει προ­κα­λέ­σει στις Βρυ­ξέλ­λες ο χει­ρι­σμός της υπό­θε­σης Γεωρ­γίου, του πρώην δηλαδή επι­κε­φα­λής της ΕΛΣΤΑΤ, καθώς λίγα εικο­σι­τε­τρά­ωρα από την εκτα­μί­ευση της δόσης των 7,7 δισ. από το eurogroup, στη βάση της ελλη­νι­κής υπό­σχε­σης να κλείσει η υπόθεση, συμ­βαί­νει ακριβώς το αντί­θετο.

Τη στιγμή που οι Βρυ­ξέλ­λες και η Κομι­σιόν κατα­βάλ­λουν υπε­ράν­θρω­πες προ­σπά­θειες για να βοη­θή­σουν τη χώρα να επι­στρέ­ψει στην κανο­νι­κό­τητα, η χώρα δείχνει κατα­φανή αδυ­να­μία να εκπλη­ρώ­σει τη δική της υπο­χρέ­ωση, η οποία συν­δέ­ε­ται άμεσα και με την περί­φημη ιδιο­ποί­ηση του προ­γράμ­μα­τος.

Τις επό­με­νες ώρες από τις Βρυ­ξέλ­λες θα υπάρξει και επίσημη αντί­δραση και δεν θα είναι καθόλου κολα­κευ­τική για τη συγκε­κρι­μένη υπόθεση.

Η ΕΕ δεν ενδια­φέ­ρε­ται και δεν παρεμ­βαί­νει στο έργο της ελλη­νι­κής δικαιο­σύ­νης, το τι κάνει όμως η Eurostat και το ποιοι είναι οι κοι­νο­τι­κοί κανόνες δεν εμπί­πτει στην εθνική δικαιο­δο­σία. Γι’αυτό και ήταν προ­ϋ­πό­θεση η πληρωμή των δικα­στι­κών εξόδων του Α.Γεωρ­γίου.

Τα πράγ­ματα για τις Βρυ­ξέλ­λες και τους εταί­ρους είναι στην συγκε­κρι­μένη περί­πτωση απόλυτα, άσπρο – μαύρο:

1. το έλλειμμα του 2009 ήταν 15,1% του ΑΕΠ

2. η μεθο­δο­λο­γία μπορεί να είναι μόνο η μεθο­δο­λο­γία της eurostat δηλαδή η ESA 95 και αργό­τερα η ESA 2010.

3. εκ της Συν­θή­κης Λει­τουρ­γίας της ΕΕ κανένα εθνικό δικα­στή­ριο δεν έχει αρμο­διό­τητα να κρίνει ή να πιστο­ποι­ή­σει τη μεθο­δο­λο­γία της Eurostat

4. τα στοι­χεία του 2010 πιστο­ποι­ή­θη­καν από τη Eurostat, μετά από επι­τό­πιο έλεγχο της Eurostat και της Γενικής Διεύ­θυν­σης Οικο­νο­μι­κών της Κομι­σιόν,

5. το Συμ­βού­λιο των κρατών μελών, περι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας έχει δεχθεί αυτά τα στοι­χεία – και πάλι κανένα εθνικό δικα­στή­ριο δεν έχει αρμο­διό­τητα επί απο­φά­σεων του Συμ­βου­λίου των Κ-Μ.

6. Η Ελλάδα δεν “εντά­χθηκε στα μνη­μό­νια” με έλλειμμα 15,1% αλλά με έλλειμμα 12,5% που ανα­θε­ω­ρή­θηκε τον Απρίλιο του 2010 σε 13,7%. Το 15,1% ήταν η τελική κατα­γραφή τον Οκτώ­βριο του 2010.

7. όλα τα παρα­πάνω απο­τε­λούν νόμο του κράτους και οφεί­λουν να παρά­γουν έννομες συνέ­πειες.

Το τελευ­ταίο σημαί­νει ότι αν κάποιος θέλει να στη­ρί­ξει την ιδέα που πιθανώς έχει για το “τι θα μπο­ρούσε να είναι το έλλειμμα του 2009”, πρέπει να προ­σφύ­γει στο Δικα­στή­ριο της ΕΕ ενάντια στο ελλη­νικό δημόσιο και την Eurostat.

Για τις Βρυ­ξέλ­λες, τα κράτη μέλη και την παγκό­σμια στα­τι­στική κοι­νό­τητα, τη σήμερον ημέρα, αν κάποιος λέει ότι το έλλειμμα δεν ήταν 15,1% αλλά ήταν 4 ή 5%, τότε το κάνει είτε από δόλο, προ­σπα­θεί δηλαδή συνει­δητά να εξα­πα­τή­σει τον ελλη­νικό λαό, είτε από ανε­πάρ­κεια. Οι λογι­στι­κοί κανόνες ESA 95 και ΕSA 2010 δεν απο­τε­λούν αντι­κεί­μενο δια­πραγ­μά­τευ­σης.

Το ίδιο συμ­βαί­νει και με το επίπεδο του χρέους. Το χρέος είναι άθροι­σμα ελλειμ­μά­των και δυστυ­χώς για τους συνω­μο­σιο­λό­γους, τα ομόλογα, τα δάνεια και τα χρε­ό­γραφα υπάρ­χουν και έχουν συγκε­κρι­μένο άθροι­σμα.Η κατα­στρο­φική εξα­πά­τηση, όμως, του ελλη­νι­κού λαού από τους συνω­μο­σιο­λό­γους δεν σταματά εκεί: η ίδια η φράση “διό­γκωσε το έλλειμμα για να βάλει τη χώρα στα μνη­νό­νια”, απο­τε­λεί μνημείο παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης.

Τα “μνη­μό­νια” δεν ήταν κάτι που υπήρχε, όπως δεν προ­ϋ­πήρ­χαν ούτε οι δανεια­κές συμ­βά­σεις. Η τότε κυβέρ­νηση Παπαν­δρέου χρειά­στηκε να δώσει έναν πραγ­μα­τικό αγώνα για να υπάρξει υλική έκφραση της Ευρω­παϊ­κής αλλη­λεγ­γύης και να δανει­στεί η χώρα από τους εταί­ρους της, με μια δια­δι­κα­σία που δεν προ­ϋ­πήρχε.

Η δε προ­σαρ­μογή ήταν απόλυτα απα­ραί­τητη διότι οι εταίροι (δηλαδή οι άλλοι λαοί της ΕΕ) δεν θα είχαν ποτέ καμία βούληση να δανεί­ζουν εσαεί στην Ελλάδα, για να πλη­ρώ­νει έξοδα που δεν μπορεί να συντη­ρεί από μόνη της.

Αξίζει να σημειω­θεί ότι η ΕΕ συρ­ρί­κνωσε (στο επίπεδο της μονάδας) τα αρχικά τιμω­ρη­τικά (αλλά και πάλι καλύ­τερα των αγορών) επι­τό­κια, μόλις η χώρα έδειξε δημο­σιο­νο­μική συνέ­πεια.

Σε αντί­θεση με τα όσα πιστεύ­ουν οι συνω­μο­σιο­λό­γοι, το υπερ­βο­λικό έλλειμμα δεν είναι μια φυσιο­λο­γική δια­δι­κα­σία στην οικο­νο­μία, είναι ο δρόμος προς την υπερ­χρέ­ωση.

Για τις Βρυ­ξέλ­λες, τους εταί­ρους και τους θεσμούς όμως υπάρχει και κάτι ακόμα: η καθυ­στέ­ρηση στην απο­κα­τά­σταση του αυτό­νο­μου δανει­σμού και την επι­στροφή της χώρας στην κανο­νι­κό­τητα οφεί­λε­ται σε τερά­στιο βαθμό στην συστη­μα­τική και μόνιμη παρα­πλη­ρο­φό­ρηση για το ποια είναι η πραγ­μα­τι­κό­τητα από το 2009 και μετά.

Όλοι οι μύθοι και όλη η ρητο­ρική μίσους, εδρά­ζε­ται στον βασι­κό­τερο μύθο όλων: ότι τάχα το έλλειμμα ήταν φου­σκω­μένο. Αν δεν τελειώ­σει άπαξ και δια­πα­ντός αυτή η δια­σπορά ψευδών ειδή­σεων, τότε οι θυσίες των Ελλήνων μπορεί να ξανα­πάνε χαμένες.

Για τις Βρυ­ξέλ­λες τους εταί­ρους και τους θεσμούς, στη βάση των κει­μέ­νων που έχει υπο­γρά­ψει η χώρα από το 2010 και απο­τε­λούν νόμο του κράτους, για το έλλειμμα του 2010 υπάρ­χουν ευθύνες και κατο­νο­μά­ζο­νται: είναι η κυβέρ­νηση Καρα­μανλή 2007 – 2009.

Τα πράγ­ματα, όμως, λόγω του κιν­δύ­νου της ριζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης, της τρο­μο­κρα­τίας και της εξω -κοινοτικής προ­πα­γάν­δας, δεν είναι πια τόσο απλά. Τα fake news βρί­σκο­νται πια στο στό­χα­στρο των κρατών μελών, της ΕΕ και της Κομι­σιόν και να μην απο­ρή­σουν ορι­σμέ­νοι αν και το συγκε­κρι­μένο ζήτημα να αντι­με­τω­πι­στεί ακριβώς έτσι, στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον.