Αθώα κρίθηκε η 53χρονη που κατηγορήθηκε για την αρπαγή του εγγονού της

Με αθωωτική απόφαση ολοκληρώθηκε μια δικαστική διαμάχη που είχε ξεκινήσει από το εσωτερικό μιας οικογένειας και κατέληξε στην αίθουσα του δικαστηρίου. Η 53χρονη ημεδαπή, που είχε κατηγορηθεί ότι άρπαξε και κράτησε παράνομα τον ανήλικο εγγονό της, κρίθηκε τελικά αθώα, καθώς το δικαστήριο έκρινε ότι δεν συνέτρεχε το στοιχείο του δόλου, δηλαδή η πρόθεση τέλεσης του αδικήματος. Η υπόθεση, που είχε απασχολήσει την τοπική κοινωνία, έφτασε στην κρίση των δικαστών έπειτα από καταγγελία της 21χρονης κόρης της κατηγορουμένης, μητέρας του παιδιού.
Στο επίκεντρο της δικαστικής κρίσης τέθηκε το ερώτημα αν η ενέργεια της 53χρονης έγινε με την πρόθεση να παρακρατήσει παράνομα το παιδί ή αν υπαγορεύθηκε από διαφορετικά κίνητρα. Το δικαστήριο κατέληξε ότι δεν αποδείχθηκε δόλος εκ μέρους της, στοιχείο που αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος της αρπαγής. Με βάση αυτή τη διαπίστωση, η κατηγορουμένη απαλλάχθηκε από την κατηγορία που της είχε αποδοθεί. Η απόφαση ευθυγραμμίζεται σε μεγάλο βαθμό με τη γραμμή που είχε αναπτύξει η υπεράσπιση καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, η οποία επέμενε ότι η ενέργεια της γυναίκας δεν είχε εγκληματικό χαρακτήρα.
Η 53χρονη είχε συλληφθεί την Τρίτη 6 Μαΐου, έπειτα από αστυνομική επέμβαση που πραγματοποιήθηκε παρουσία δικαστικού λειτουργού και με τη συνδρομή κλειθροποιού. Σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», ο ανήλικος εντοπίστηκε στην κατοικία της κατηγορουμένης σε καλή κατάσταση, την ώρα που έπαιζε στο παιδικό δωμάτιο. Το στοιχείο αυτό αξιοποιήθηκε σταθερά από την πλευρά της υπεράσπισης, που υποστήριζε ότι οι συνθήκες διαβίωσης του παιδιού κοντά στη γιαγιά του ήταν ομαλές και δεν συνάδουν με την εικόνα μιας παράνομης παρακράτησης.
Η κατηγορουμένη απέρριπτε εξαρχής τον χαρακτηρισμό της αρπαγής. Διατεινόταν ότι δεν προέβη σε καμία παράνομη πράξη, αλλά αντίθετα προστάτευσε τον εγγονό της από ένα περιβάλλον που, κατά την ίδια, δεν του εξασφάλιζε σταθερότητα και φροντίδα. Όπως ισχυριζόταν, ποτέ δεν εμπόδισε την επαφή της μητέρας με το παιδί, ενώ ανέλαβε έναν πιο ενεργό ρόλο στην ανατροφή του, επικαλούμενη την άστατη και επιπόλαιη, κατά τα λεγόμενά της, συμπεριφορά της κόρης της. Η υπερασπιστική προσέγγιση τοποθετούσε έτσι την πράξη στο πεδίο της προστασίας και όχι της παρακράτησης, θέση που τελικά φαίνεται να βάρυνε στη διαμόρφωση της δικαστικής κρίσης.