Γεμίσαμε «γερμανοτσολιάδες»

Χα­ρα­κτη­ρι­σμοί όπως «γερ­μα­νο­τσο­λιά­δες», «ταγ­μα­τα­σφα­λί­στες» «νε­νέ­κοι», «εθνο­προ­δό­τες», «εθνι­κοί μειο­δό­τες», «δο­σί­λο­γοι», «γκε­μπε­λί­στες», «φα­σί­στες», μπή­καν στο κα­θη­με­ρι­νό μας λε­ξι­λό­γιο. Εύ­κο­λα και ανέ­ξο­δα. Δεν χρειά­ζε­ται να βά­λεις το μυαλό σου να σκε­φθεί γιατί έφτα­σες ως εδώ. Αντι­με­τω­πί­ζεις την κρίση με όρους εμ­φυ­λί­ου. Με επι­χει­ρή­μα­τα μαύ­ρου-άσπρου και κα­θά­ρι­σες.

Η αλή­θεια είναι πως ανέ­ξο­δοι χα­ρα­κτη­ρι­σμοί υπήρ­χαν πάντα «ντα­βα­τζή­δες», «υπη­ρέ­τες των ερ­γο­λά­βων» «δια­πλε­κό­με­νοι» κ.λ.π. Αλλά επει­δή τα χρό­νια που πέ­ρα­σαν κυ­βερ­νού­σαν τα κόμ­μα­τα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, οι χα­ρα­κτη­ρι­σμοί βρέ­θη­καν στο στόμα των απέ­να­ντι. Των αντι­πο­λι­τευο­μέ­νων.

Οι οποί­οι ξέ­φυ­γαν τε­λεί­ως τα χρό­νια του μνη­μο­νί­ου.

Και δυ­στυ­χώς αυτό δεν αφορά μόνον πο­λί­τες ψη­φο­φό­ρους του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλλά και στε­λέ­χη του, οι οποί­οι έτσι και πεις κάτι, όχι αντί­θε­το, αλλά ως προ­βλη­μα­τι­σμό, έχεις με συ­νο­πτι­κές δια­δι­κα­σί­ες χα­ρα­κτη­ρι­σθεί «ταγ­μα­τα­σφα­λί­της» ή «γερ­μα­νο­τσο­λιάς» .

Και όλοι αυτοί αυ­το­προσ­διο­ρί­ζο­νταν ως αρι­στε­ροί.

Λυ­πά­μαι σύ­ντρο­φοι που θα σας πι­κρά­νω, αλλά ο «φα­σί­στας» όπως τον χα­ρα­κτη­ρί­ζε­τε Πα­νού­σης, μια χαρά το είπε προ­χθές για τους αρι­στε­ρούς που «συ­νε­χί­ζουν να βρί­ζουν, να προ­πη­λα­κί­ζουν, να εξο­ρί­ζουν, να λοι­δο­ρούν ότι και όποιον δεν συμ­φω­νεί μαζί τους». Χα­ρα­κτη­ρί­ζει μά­λι­στα τη συ­γκε­κρι­μέ­νη πρα­κτι­κή «αρι­στε­ρή χυ­δαιο­λο­γία». Για να συ­νε­χί­σει. « Έλεος! Δεν είναι αυτοί οι εκ­φρα­στές της Ελ­λά­δας μετά την κρίση. Δεν θέλει ο ελ­λη­νι­κός λαός τέ­τοιους αν­θρώ­πους να ορί­ζουν το μέλ­λον του».

Με τον κίν­δυ­νο να χα­ρα­κτη­ρι­σθώ «γερ­μα­νο­τσο­λιάς», να συ­νε­χί­σω από εκεί που στα­μά­τη­σε ο «φα­σί­στας» Πα­νού­σης και να πω, πως, όπως δεν χρεια­ζό­μα­στε Αδώ­νι­δες της χυ­δαί­ας και υστε­ρι­κής ατά­κας, έτσι ακρι­βώς, δεν χρεια­ζό­μα­στε και Ραχήλ της χυ­δαί­ας εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κής ατά­κας, της αρι­στε­ρής υστε­ρι­κής χυ­δαί­ας ατά­κας.

Συ­νε­χί­στε έτσι. Για να απο­δει­κνύ­ε­ται κα­θη­με­ρι­νά, ότι η πο­λι­τι­σμι­κή κρίση, η κρίση αξιών που χτύ­πη­σε την πόρτα μας 30ετία και βάλε και είναι η αιτία των δει­νών, δεν απα­σχο­λεί κα­νέ­ναν και καμία.

Με απο­τέ­λε­σμα, να έχει έρθει η πλή­ρης κα­τά­πτω­ση. Η πλή­ρης απο­γο­ή­τευ­ση όσων πί­στε­ψαν σε αρι­στε­ρές αξίες, που καμία σχέση δεν έχουν με τέ­τοιου εί­δους συ­μπε­ρι­φο­ρές. Έχου­με πε­ρά­σει στα χω­ρά­φια της ψυ­χο­λο­γί­ας, όπου ο κα­θέ­νας μπο­ρεί να λέει ότι του κα­τέ­βει, τζά­μπα είναι. Ίσως όμως (λέω) να είναι ο μόνος τρό­πος που μας έχει απο­μεί­νει για να κα­τα­νο­ή­σου­με και να ερ­μη­νεύ­σου­με τα φαι­νό­με­να των και­ρών.