Απόφαση “βόμβα” του Εφετείου Δωδεκανήσου αναγνωρίζει την κυριότητα των νησίδων «Σεσκλί» στην Ιερά Μονή Πανορμίτη

Mε την υπ΄α­ριθμ. 143/2014 απόφαση “βόμβα” του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου έγινε δεκτή η αίτηση χρη­σι­κτη­σίας που άσκησε κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου η Ιερά Μονή Ταξιάρ­χου Μιχαήλ του Πανορ­μί­του, διεκ­δι­κώ­ντας την κυριό­τητα των νησίδων «Τεύ­τλουσα ή Σεσκλί», «Κου­λουν­δρός – Τρού­μπεττο», «Ανώνυμη Νήσος ή Κου­τσου­μπός» και «Αρτι­κο­νήσι».

Το δικα­στή­ριο με την πολυ­σέ­λιδη απόφαση του δίνει λύση και στο θέμα της κυριό­τη­τας ακι­νή­των στη νήσο Σύμη αοφού κρίνει ότι οι γαιές φύσεως αρζί – μίρι ή εραζι – εμιρέ, δηλαδή οι δημό­σιες γαιές από την εποχή του Σουλ­τά­νου Σου­λεϊ­μάν, Τούρκου κατα­κτητή (1522 μ.Χ.) μέχτη τη δημο­σιεύση του Ν. 2100/1952 δεν υπήρξαν στα Δωδε­κά­νησα εκτός της Ρόδου και της Κω, όπου ο Τούρκος κατα­κτη­τής είχε κυριεύ­σει με την σπάθη και με το δόρυ. Στα άλλα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου, στα οποία συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και τα μικρό­τερα νησιά της περι­φέ­ρειας του νέου Κτη­μα­το­λο­γι­κού Γρα­φείου Σύμης, που δεν είχαν κατα­κτη­θεί με τα όπλα, ο Σου­λεϊ­μάν ο Μεγα­λο­πρε­πής, όχι μόνο δεν δήμευσε τη γη, αλλά παρα­χώ­ρησε προ­νό­μοια και δικαιώ­ματα, με απο­τέ­λε­σμα όλα ανε­ξαρ­τή­τως τα κτήματα που κατεί­χαν, νέμο­νταν, και εξου­σί­α­ζαν από τότε οι κάτοι­κοι την νησιών αυτών να ανήκαν στους ιδιο­κτή­τες τους, ήταν δηλαδή ιδιό­κτη­τες γαιές.

Όπως απε­κά­λυψε η “δημο­κρα­τική” στο νότιο άκρο της νήσου Σύμης, σε από­σταση περίπου μισό ναυτικό μίλι, υπάρχει η νησίδα «Τεύ­τλουσα». Το σημε­ρινό όνομα είναι παρα­φθορά της αττικής ονο­μα­σίας του τεύτλου σε «σεύτλον», το οποίο κατέ­ληξε «σέσκλον – σέσκλα = Σεσκλί – Σεσκλιά», λαμ­βά­νο­ντας δε υπόψη ότι επειδή είναι η μεγα­λύ­τερη νησίδα παρα­κει­μέ­νων μικρό­τε­ρων νησίδων, το όλο νησιώ­τικο σύμπλεγμα προ­σφω­νού­μενο με την ονο­μα­σία «Σεσκλί» ή Σεσκλιά» ορίζει το όλο ανωτέρω νησιω­τικό σύμπλεγμα.
Δηλαδή η προ­α­να­φε­ρό­μενη μεγα­λύ­τερη νήσος Τεύ­τλουσα ή Σεσκλί και οι παρα­κεί­με­νες αυτής μικρό­τε­ρες νησίδες «Κου­λουν­δρός», «Τρού­μπεττο», «Κου­τσου­μπός» και «Αρτι­κο­νήσι» φέρουν από κοινού την ονο­μα­σία «Σεσκλί» ή Σεσκλιά» και αντί­στοιχα ως νήσος «Σεσκλί» ή Σεσκλιά» προσ­διο­ρί­ζε­ται το όλο ανωτέρω σύμπλεγμα.

Όπως ανέφερε στην αίτησή του ο Ιερός Ναός Πανορ­μίτη, σύμφωνα με αγο­ρα­πω­λη­τή­ριο συμ­βό­λαιο της 8ης Μαρτίου 1791, που θεω­ρη­θέν φέρει την μεγάλη επίσημη σφρα­γίδα της τότε Κοι­νό­τη­τας Σύμης, κατα­χω­ρη­θέ­ντος στο κτη­μα­το­λο­γικό αρχείο του Ιερού Κώδικα και τα Κατά­στιχα της Μονής, η Δημο­γε­ρο­ντία Σύμης με επι­κε­φα­λής τον τότε Πρω­τό­γερο Μιχαήλ Μίγκλη, πώλησε, μετε­βί­βασε και παρέ­δωσε κατά πλήρη κυριό­τητα, νομή και κατοχή προς την Ιερά Μονή Ταξιάρ­χου Μιχαήλ του Πανορ­μί­του, υπα­γό­μενη τότε στην Ιερά Μητρό­πολη Ρόδου, εκπρο­σω­που­μέ­νου του Μητρο­πο­λί­του Ρόδου υπό του Επι­τρό­που Παπά Νικήτα Χατζη­βα­σι­λείου και Ηγου­με­νεύ­ο­ντος Καλ­λί­στου της Ιεράς Μονής, την ως ανωτέρω απαρ­τι­ζο­μένη ως σύμπλεγμα νήσο «Σεσκλί» ή «Σεσκλιά», αντί κατα­βλη­θέ­ντος τιμή­μα­τος δύο χιλιά­δων εξα­κο­σίων 2.600 γροσίων, από τότε δε μέχρι σήμερα η Ιερά Μονή Ταξιάρχη Μιχαήλ του Πανορ­μί­του έχει στην αδια­φι­λο­νί­κητη κυριό­τητα, νομή και κατοχή το όλον ως ανωτέρω νησιω­τικό σύμπλεγμα.

Η ανωτέρω αγο­ρα­πω­λη­σία, όπως τονί­στηκε, επι­βε­βαιώ­θηκε αμέσως μετά δια επι­σή­μου πράξεως του ιδίου του τότε Μητρο­πο­λί­του Ρόδου. Συγκε­κρι­μένα ο τότε Μητρο­πο­λί­της Ρόδου Καλ­λί­νι­κος, στο από 2 Απρι­λίου 1791 «Επι­τή­μιον του νησίου Σεσκλίου» έγγραφό του, επι­κυ­ρών την ανωτέρω πώληση και την επ’ αυτής ανωτέρω έγγραφο πράξη και περαι­τέρω λαμ­βά­νων υπόψη τον περι­γρα­φό­μενο στην ανωτέρω πράξη αγο­ρα­πω­λη­σίας ιερό οικο­νο­μικό σκοπό που εξυ­πη­ρε­τούσε η αγορά ειδι­κό­τερα δε την ανάγκη οικο­νο­μι­κής ενι­σχύ­σεως της Ιεράς Μονής Ταξιάρχη Μιχαήλ του Πανορ­μί­του στο υπέρ των ανα­ξιο­πα­θού­ντων αγα­θο­εργό έργο της από την εν γένει καρ­πο­φο­ρία της νήσου «Σεσκλί» ή «Σεσκλιά», εξα­πο­λύει αυστη­ρό­τατο αφο­ρι­σμό σ’ οποιον­δή­ποτε «οψέποτε ήθελεν απο­τολ­μή­σει κακία και δυστρο­πία κινού­με­νος να διε­γεί­ρει ταραχάς, να ενο­χλή­σει το μονα­στήρι ένεκεν τούτου του νησίου».
Επί πλέον σε μιαν ακόμη πράξη της τότε Κοι­νό­τη­τας της Σύμης της 12ης Ιουλίου του έτους 1842, που θεω­ρη­θείσα φέρει επίσης την μεγάλη επίσημη σφρα­γίδα της τότε Κοι­νό­τη­τας Σύμης, εκδο­θείσα και υπο­γρα­φείσα υπό του ιδίου του τότε Δημάρ­χου Σύμης Πέτρου Τζα­τα­λιού, προ­συ­πο­γρά­φο­ντος ως «νοτα­ρίου» (ήτοι συμ­βο­λαιο­γρα­φού­ντος) του Ιερέα Παπά Μιχαήλ Μανουήλ, κατα­χω­ρη­θεί­σας στο κτη­μα­το­λο­γικό αρχείο του Ιερού Κώδικα και τα Κατά­στιχα της Μονής, επι­βε­βαιού­ται δια­πι­στω­τι­κώς η ως από το 1791 γενο­μένη ως ανωτέρω αγο­ρα­πω­λη­σία και η ως ανωτέρω μετα­βί­βαση της κυριό­τη­τας στην Ιερά Μονή.

Επι­βε­βαιω­τική και σε κάθε περί­πτωση ανα­βιούσα την ως ανωτέρω κτήση των ανωτέρω νησίδων υπό της υπα­γό­με­νης τότε στην Ιερά Μητρό­πολη Ρόδου Ιεράς Μονής Ταξιάρ­χου Μιχαήλ του Πανορ­μί­του, φέρεται να είναι και η από 24 Αυγού­στου 1869 Πράξη Δωρεάς εν ζωή του επι­φα­νούς τότε Ηγου­μέ­νου της Ιεράς Μονής Νικάν­δρου του Φιλα­δέλ­φου, που θεω­ρη­θείσα φέρει την επίσημη σφρα­γίδα αυτού και υπο­γρά­φε­ται υπό τεσ­σά­ρων μαρ­τύ­ρων, κατα­χω­ρη­θη­σο­μένη ως και επ’ αυτής βεβαιού­ται στον Ιερό Κώδικα της Μονής και στον Ιερό Κώδικα της Μητρο­πό­λεως Ρόδου.

H Ιερά Μονή Ταξιάρχη Μιχαήλ του Πανορ­μί­του επε­σή­μανε στην αγωγή της ότι από το έτος κτήσεως των Σεσκλιών (1791), επάν­δρωσε το κυρίως νησί κατά βάση, με ικανό αριθμό εργατών της, περίπου σαράντα έως πενήντα, οι οποίοι κατεί­χαν τόσον την κτη­νο­τρο­φία, όσο και την γεωργία. Για την στέγαση αυτών μάλιστα, με δαπάνες της Ιεράς Μονής οικο­δο­μή­θη­καν σε περί­ο­πτη θέση στο κέντρο του νησιού κτί­σματα και βοη­θη­τι­κοί χώροι, που συντη­ρού­νται μέχρι σήμερα ανελ­λι­πώς από την Ιερά Μονή και δια τούτο δια­τη­ρού­νται μέχρι των ημερών μας αλώβητα. Τα ανωτέρω κτί­σματα τα οποία ηλε­κτρο­δο­τού­νται από ετών με σύστημα φωτο­βολ­ταϊ­κών τόξων συγκρο­τούν εφ΄ όλης της νήσου την έννοια οικι­σμού και δη προ­ϋ­φι­στα­μέ­νου του έτους 1923.

Για την εξυ­πη­ρέ­τηση μάλιστα του οικι­σμού επί της κεντρι­κής μεγα­λύ­τε­ρης νησίδας κατα­σκευά­σθηκε από την Ιερά Μονή από το έτος κτήσεως λιμε­νί­σκος, από τότε πάντοτε από την Ιερά Μονή συνεχώς ανα­πτυσ­σό­με­νος, συντη­ρού­με­νος και ηλε­κτρο­δο­τού­με­νος στον οποίο ελλι­με­νί­ζο­νται συστη­μα­τικά τα σκάφη μετα­φο­ράς εργα­ζο­μέ­νων, προ­ϊ­ό­ντων, μηχα­νη­μά­των, αιγο­προ­βά­των, αλλά και αλιευ­τικά και του­ρι­στικά σκάφη.

Κάθε χρόνο την 29η Ιουνίου, ημέρα της μνήμης του Απο­στό­λου Παύλου, το νησί επι­σκέ­πτε­ται ο Μητρο­πο­λί­της Σύμης, ο οποίος λει­τουρ­γεί στο Ναΐσκο του Απο­στό­λου Παύλου, συμπα­ρα­στα­τού­με­νος από τον Ηγού­μενο και άλλους Κλη­ρι­κούς, καθώς καί πλήθος προ­σκυ­νη­τών. Εξ αυτού του ιερού γεγο­νό­τος τα «Σεσκλιά» έχουν εξέ­χο­ντα θρη­σκευ­τικό χαρα­κτήρα αληθώς Ιεράς Νήσου για την Ανα­το­λική Ορθό­δοξη Εκκλη­σία και τελούν υπό την υψηλή προ­στα­σία και υπό την ιερά καθο­δή­γηση του Πατριαρ­χείου Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως και της Ιεράς Μητρο­πό­λεως Σύμης.

Τον Ιερό Ναό εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Θ. Παπα­γε­ωρ­γίου.