Ρένα Παυλάκη – Διακίδη: “Το Γραφείο Τύπου της Περιφέρειας ενοχλεί. Αυτό σημαίνει ότι κάνει καλά τη δουλειά του”

Γιατί μια μάχιμη για πολλά χρόνια δημο­σιο­γρά­φος, όπως εσείς, επι­λέ­γει να ανα­λά­βει ένα Γραφείο Τύπου και να εγκα­τα­λεί­ψει τα ΜΜΕ;

Δεν θεωρώ ότι ο χαρα­κτη­ρι­σμός “μάχιμος” είναι συνάρ­τηση του πού εργά­ζε­σαι, αλλά του πώς κάνεις τη δουλειά σου. Έχει να κάνει με τους στόχους που θέτεις, με πόση πίστη και συνέ­πεια τους υπη­ρε­τείς. Άλλωστε, δεν έχω εγκα­τα­λεί­ψει τα ΜΜΕ. Η ιστο­σε­λίδα μου παρα­μέ­νει σε λει­τουρ­γία και μετά από 8 περίπου χρόνια από την ίδρυσή της, έχει πια παγιώ­σει την παρου­σία και το στίγμα της στην δια­δι­κτυακή ενη­μέ­ρωση.

Ο δικός σας στόχος, εν προ­κει­μένω μέσα από το Γραφείο Τύπου της Περι­φέ­ρειας, ποιος είναι;

Η ευρύ­τερη δυνατή ενη­μέ­ρωση της κοινής γνώμης για το τερά­στιο έργο που επι­τε­λεί η σημε­ρινή περι­φε­ρειακή αρχή. Αυτό που συμ­βαί­νει σήμερα στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, δεν έχει προη­γού­μενο. Παρα­κο­λουθώ στενά τα αυτο­διοι­κη­τικά πράγ­ματα επί 27 συνεχή χρόνια. Κατά συνέ­πεια, έχω μέτρο σύγκρι­σης. Μέλημά μου είναι να επι­κοι­νω­νήσω σωστά αυτή την πολύ μεγάλη προ­σπά­θεια που γίνεται, σε μια τόσο ιδιαί­τερη και δύσκολη Περι­φέ­ρεια, όπως είναι το Νότιο Αιγαίο. Πιστεύω στην προ­σπά­θεια αυτή και επέλεξα συνει­δητά να είμαι κομμάτι της,στο μέτρο που μου ανα­λο­γεί. Είναι εξαι­ρε­τικά σημα­ντικό, οι ιμάντες της ενη­μέ­ρω­σης που αφορούν το έργο της Περι­φέ­ρειας να λει­τουρ­γούν απο­τε­λε­σμα­τικά. Ως εκ τούτου, δεν θεωρώ ότι έχω εγκα­τα­λεί­ψει την δημο­σιο­γρα­φική μου ιδιό­τητα και λει­τουρ­γία. Αντι­θέ­τως.

Τι είναι εκείνο που δια­φο­ρο­ποιεί την σημε­ρινή περι­φε­ρειακή αρχή από τις προη­γού­με­νες;

Η διαφορά έγκει­ται στην νοο­τρο­πία και στην αντί­ληψη της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Ως προς την νοο­τρο­πία, το μοντέλο πολι­τι­κών, αυτο­διοι­κη­τι­κών και άλλων, που έρχεται από το παρελ­θόν, δεν μπορεί να απο­γα­λα­κτι­στεί από αυτό. Γινό­μα­στε συχνά μάρ­τυ­ρες κατα­στά­σεων … deja vu! Αυτές οι νοο­τρο­πίες δεν μπορούν να εγκλι­μα­τι­στούν στο σήμερα, ούτε να απα­ντή­σουν στις σημε­ρι­νές προ­κλή­σεις. Η περι­φε­ρειακή αρχή υπό τον Γιώργο Χατζη­μάρκο, ανέλαβε τα ηνία του τόπου, στην πιο πιο δύσκολη περίοδο των τελευ­ταίων δεκα­ε­τιών. Τα τελευ­ταία χρόνια, τα πάντα έχουν αλλάξει στη χώρα. Είναι κρί­σι­μης σημα­σίας να μπορεί κανείς να “δια­βά­σει” σωστά το νέο περι­βάλ­λον που δια­μορ­φώ­νε­ται, τοπικά, εθνικά, αλλά και διεθνώς και ανα­λό­γως να σχε­διά­σει την πολι­τική του. Μια πολι­τική που θα μπορεί να βάλει τις σωστές προ­τε­ραιό­τη­τες, να καλύψει πραγ­μα­τι­κές ανάγκες που δεν καλύ­φθη­καν τις προη­γού­με­νες δεκα­ε­τίες. Δεδο­μέ­νης της πολυ­ε­τούς οικο­νο­μι­κής κρίσης, ο καθένας μπορεί να αντι­λη­φθεί ότι δεν είναι εύκολο να γίνει αυτό, όταν δεν μπόρεσε να γίνει την περίοδο που τα κον­δύ­λια έρεαν άφθονα. Και εδώ ακριβώς έγκει­ται η μεγάλη διαφορά. Η σημε­ρινή περι­φε­ρειακή αρχή, επα­νέ­φερε στο προ­σκή­νιο την αληθινή πολι­τική. Αυτή που τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες είχε δώσει τη θέση της στη δια­χεί­ριση των πόρων. Αλλά ούτε κι αυτό δεν έγινε σωστά. Αν είχε γίνει, το Νότιο Αιγαίο δεν θα είχε τα δομικά προ­βλή­ματα που συνε­χί­ζει να έχει. Είναι επίσης κατα­νοητό από κάθε καλό­πι­στο παρα­τη­ρητή – σχο­λια­στή, ότι είναι φύσει αδύ­να­τον μέσα σε τρία χρόνια να λυθούν τα προ­βλή­ματα δεκα­ε­τιών. Ας το λάβουν αυτό υπόψιν τους οι κάθε λογής “βια­στι­κοί”, που ενώ υπέ­με­ναν δεκα­ε­τίες ανε­νερ­γών εργο­τα­ξίων και δεν άνοιγε ρου­θούνι, σήμερα μετρούν και τις μέρες. Θα έλεγα ότι ο τρόπος που η σημε­ρινή περι­φε­ρειακή αρχή ασκεί πολι­τική στο Νότιο Αιγαίο, απο­τε­λεί ένα επι­τυ­χη­μένο “πείραμα”, αυτής της νέας νοο­τρο­πίας και αντί­λη­ψης.

Το γεγονός ότι ιδε­ο­λο­γικά δεν ανήκετε στον ίδιο πολι­τικό χώρο με τον περι­φε­ρειάρχη, υπήρξαν μέχρι σήμερα περι­πτώ­σεις που να δυσκό­λε­ψαν τη συνερ­γα­σία σας; Μάλιστα κάποιοι το σχο­λιά­ζουν αυτό κατά καιρούς.

Αλήθεια; Κι εγώ που νόμιζα ότι οι αυτο­διοι­κη­τι­κοί θεσμοί λει­τουρ­γούν υπερ­κομ­μα­τικά, για το καλό του τόπου και μόνο γι αυτό! Έτσι δεν λένε όλοι; Σ’ αυτούς που δια­φω­νούν και ενο­χλού­νται, υπό­σχο­μαι ότι την επόμενη φορά θα είμαι πιο προ­σε­κτική στις επι­λο­γές μου! Με συγ­χω­ρείτε αλλά δεν μπορώ να απα­ντήσω σοβαρά σε σχόλια κάποιων ελα­χί­στων και ολί­γι­στων. Επί της ουσίας του ερω­τή­μα­τός σας, απαντώ. Καμία δυσκο­λία. Ούτε κατά διάνοια. Σε προ­σω­πικό επίπεδο, με τον περι­φε­ρειάρχη μάς συνδέει μια βαθιά φιλία που έρχεται πριν από την ενα­σχό­λησή του με την Αυτο­διοί­κηση, με αμοι­βαία εκτί­μηση και εμπι­στο­σύνη, που απο­τε­λούν και τη βάση για τη σημε­ρινή, πολύ καλή και θεωρώ επι­τυ­χη­μένη συνερ­γα­σία. Πολι­τικά, υπάρχει συνα­ντί­ληψη και κοινή οπτική απέ­να­ντι στα πράγ­ματα. Δεν είναι δύσκολο, όταν η κοινή ιδε­ο­λο­γία λέγεται “Νότιο Αιγαίο” και ο απο­κλει­στι­κός στόχος είναι η, με κάθε τρόπο, επίλυση των προ­βλη­μά­των και η ανά­δειξη των ιδιαι­τε­ρο­τή­των και των πλε­ο­νε­κτη­μά­των των νησιών του. Επί­πλα­στα διλήμ­ματα αυτού του τύπου δεν υπήρξαν και δεν υπάρ­χουν.

Το τελευ­ταίο διά­στημα, το Γραφείο Τύπου και ουσια­στικά εσείς προ­σω­πικά, έχετε μπει στο στό­χα­στρο της κρι­τι­κής για το ύφος των ανα­κοι­νώ­σεων και των Δελτίων Τύπου, ότι είναι υβρι­στικό, προ­σβλη­τικό και προ­κλη­τικό. Τι απα­ντάτε σ΄αυτό;

Ας δούμε κατ’ αρχήν ποιοι τα λένε όλα αυτά και πότε ξεκί­νησε η κριτική κατά του Γρα­φείου Τύπου. Είναι πολύ συγκε­κρι­μέ­νοι άνθρω­ποι, μετρη­μέ­νοι στα δάχτυλα τους ενός χεριού. Είναι αυτό το συνον­θύ­λευμα ετε­ρό­κλη­των πολι­τι­κών “δυνά­μεων”, δια­φο­ρε­τι­κών προ­σω­πι­κών πολι­τι­κών στο­χεύ­σεων και επι­διώ­ξεων. Το μονα­δικό στοι­χείο που τους συνδέει είναι το μένος κατά του περι­φε­ρειάρχη, του Γιώργου Χατζη­μάρ­κου. Η κριτική κατά του Γρα­φείου Τύπου ξεκί­νησε όταν δια­πί­στω­σαν ότι οι ανα­κοι­νώ­σεις μας δεν είναι του είδους που είχαν συνη­θί­σει όλα αυτά τα χρόνια, μια άνευρη, στρογ­γυ­λε­μένη γραφή, που δεν ενο­χλούσε κανέναν. Το Γραφείο Τύπου εκφρά­ζει ακριβώς τη φιλο­σο­φία της περι­φε­ρεια­κής αρχής που συνο­ψί­ζε­ται σε μια μια και μόνη λέξη: αλήθεια. Η αλήθεια ενοχλεί όταν ξεσκε­πά­ζει τα πραγ­μα­τικά κίνητρα εκείνων που, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, στρέ­φο­νται κατά του περι­φε­ρειάρχη. Τα πράγ­ματα πρέπει να λέγο­νται και να γρά­φο­νται με το όνομά τους. Η ανούσια φλυαρία δήθεν περι­σπού­δα­στων πολι­τι­κών κει­μέ­νων και δηλώ­σεων, που υπο­κρύ­πτουν άλλες σκο­πι­μό­τη­τες, απα­ντώ­νται σε αυτό ακριβώς που προ­σπα­θούν να κρύψουν: στα πραγ­μα­τικά κίνητρα που τις υπα­γο­ρεύ­ουν. Είναι ανα­με­νό­μενο ότι η αλήθεια ενοχλεί, διότι τους εκθέτει πολι­τικά στα μάτια της κοινής γνώμης.

Το ό,τι εργά­ζε­στε το Γραφείο Τύπου της Περι­φέ­ρειας, σε ποιο βαθμό μπορεί να ακυ­ρώ­νει την αντι­κει­με­νι­κό­τητα και την εγκυ­ρό­τητα της δημο­σιο­γρα­φι­κής λει­τουρ­γίας σας έξω από αυτό;

Αυτό είναι άλλο ένα στε­ρε­ό­τυπο που επι­κα­λού­νται εκείνοι που ευελ­πι­στούν ότι, απο­δυ­να­μώ­νο­ντας τον πολι­τικό λόγο, την κρίση και τα επι­χει­ρή­ματά μου, πλήτ­τουν την περι­φε­ρειακή αρχή. Είναι αστείο. Ξεχνούν προ­φα­νώς ότι γνω­ρι­ζό­μα­στε όλοι μεταξύ μας. Μετά από σχεδόν 30 χρόνια συνε­χούς παρου­σίας στα τοπικά ΜΜΕ, δεν νομίζω ότι χρειά­ζε­ται να πω τίποτα περισ­σό­τερο. Η ενό­χλησή τους, για μένα απο­τε­λεί την ισχυ­ρό­τερη από­δειξη ότι κάνω καλά τη δουλειά μου. Σας δια­βε­βαιώ ότι θα είχα σοβαρές αμφι­βο­λίες γι αυτό, αν δεν έλεγαν τίποτα!