Τα παραδοσιακά καΐκια «βυθίζονται» στη γραφειοκρατία

Η ιστορία είναι λίγο – πολύ γνωστή: Η Ελλάδα, που υπήρξε η πρω­το­πό­ρος ναυτική δύναμη στον στόλο των ξύλινων αλιευ­τι­κών σκαφών, έχει κατα­στρέ­ψει τα τελευ­ταία χρόνια, με τις ευλο­γίες της Ευρω­παϊ­κής Ενωσης, περίπου 12.500 από 17.500 σκαριά. Στο πλαίσιο της προ­σπά­θειας για τον περιο­ρι­σμό της αλιείας στα ευρω­παϊκά ύδατα, δόθηκαν οικο­νο­μικά επω­φε­λείς απο­ζη­μιώ­σεις από τα κοι­νο­τικά ταμεία στους ψαράδες που απο­φά­σι­ζαν να απο­σύ­ρουν την επαγ­γελ­μα­τική τους άδεια. Ο όρος ήταν να κομ­μα­τια­στούν τα παρα­δο­σιακά καΐκια και το δυσά­ρε­στο έργο εκτε­λού­σαν μπουλ­ντό­ζες στην ξηρά.

Αγώνας διά­σω­σης

Ο Ελλη­νι­κός Σύν­δε­σμος Παρα­δο­σια­κών Σκαφών, που ιδρύ­θηκε το 1999, έχει κάνει τερά­στιο αγώνα για να απο­τρέ­ψει την κατα­στροφή τους που συνε­χί­ζε­ται ακόμα και σήμερα. Ο πρό­ε­δρός του Νίκος Καβα­λιέ­ρος έχει συγκε­ντρώ­σει όλα τα απα­ραί­τητα έγγραφα και τις κοι­νο­τι­κές δια­τά­ξεις που στην ουσία αφήνουν περι­θώ­ρια για τη σωτηρία τους, καθώς θα μπο­ρού­σαν να μείνουν στη θάλασσα αλλά­ζο­ντας χρήση. Τη στιγμή που η γει­το­νική Τουρκία τονώνει την του­ρι­στική της κίνηση με εκα­το­ντά­δες μεγάλα νεό­τευ­κτα ξύλινα καΐκια που κάνουν ημε­ρή­σια ταξίδια στις ακτές της Ιωνίας, στην Ελλάδα σπάμε τα δικά μας πλε­ού­μενα, που μπορεί να είναι και 80-90 ετών. Παράλ­ληλα, στη χώρα μας φορο­λο­γού­νται με το ίδιο καθε­στώς τα υπερ­σύγ­χρονα πλα­στικά ταχύ­πλοα με τα παρα­δο­σιακά καΐκια, αφαι­ρώ­ντας κάθε κίνητρο στους κατό­χους. Ετσι περι­φρο­νούμε τη ναυτική μας παρά­δοση, την ίδια την ιστορία μας που μαρ­τυ­ρεί ότι το νεότερο ελλη­νικό κράτος δεν θα υπήρχε χωρίς τη ναυ­το­σύνη και το εμπο­ρικό πνεύμα των Ελλήνων.

Το τελευ­ταίο περι­στα­τικό που δείχνει την τερά­στια δύναμη της γρα­φειο­κρα­τίας (η οποία, άλλωστε, εμπο­δί­ζει τη διάσωση των καϊκιών μιας και ο νόμος θα μπο­ρούσε να εφαρ­μο­στεί αλλιώς, όπως επι­μέ­νει ο Σύλ­λο­γος) είναι η άρνηση του Α΄ Τελω­νείου Πειραιά να χορη­γή­σει τη σχετική άδεια, ώστε να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στους χώρους του λιμα­νιού το 3ο Ναυτικό Σαλόνι Παρα­δο­σια­κών Σκαφών, προ­γραμ­μα­τι­σμένο για τις 27-30 Μαΐου, ώστε να συμπέ­σει με τους εορ­τα­σμούς για τη Διεθνή Ημέρα Θάλασ­σας. Οπως επε­σή­μανε ο Νίκος Καβα­λιέ­ρος σε συνέ­ντευξη Τύπου στον Ναυτικό Ομιλο Ελλάδος, ενώ τόσο το υπουρ­γείο Ναυ­τι­λίας, ο Δήμος Πειραιά όσο και ο ΟΛΠ και το Λιμε­ναρ­χείο Πειραιά στά­θη­καν αρωγοί στην προ­σπά­θεια, το Τελω­νείο αντιδρά. Ετσι το κοινό δεν θα έχει την ευκαι­ρία να δει από κοντά δεκάδες πανέ­μορφα ξύλινα σκαριά που θα έπαιρ­ναν μέρος στην πλωτή έκθεση. Ο βασικός λόγος της διορ­γά­νω­σης δεν είναι, βέβαια, άλλος από την ευαι­σθη­το­ποί­ηση του κόσμου για τη διάσωση και αξιο­ποί­ηση των παλαιών σκαριών. Μάλιστα, εκτός από την «παρέ­λαση» των καϊκιών, είχε προ­βλε­φθεί έκθεση παι­δι­κής ζωγρα­φι­κής, φωτο­γρα­φίας και μου­σι­κές δράσεις. Θα ανα­ρω­τη­θεί κάποιος γιατί το Ναυτικό Σαλόνι δεν πραγ­μα­το­ποιεί­ται αλλού, μιας και υπάρ­χουν θέματα στον Πειραιά. «Από τη Γλυφάδα μέχρι και το Παλαιό Φάληρο δεν μας δέχθη­καν πουθενά», είπε ο κ. Καβα­λιέ­ρος.

Καθη­με­ρινή