Κοινό μήνυμα Μητσοτάκη και Σακελλαροπούλου – Ο εμβολιασμός είναι ο μόνος δρόμος για να μειωθούν οι θάνατοι

Κοινό μή­νυ­μα υπέρ του εμ­βο­λια­σμού έστει­λαν κατά τη συ­νά­ντη­σή τους ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης και η Κα­τε­ρί­να Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου στο Προ­ε­δρι­κό μέ­γα­ρο.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός ανα­φε­ρό­με­νος στα χτε­σι­νά μέτρα που εξήγ­γει­λε ση­μεί­ω­σε απευ­θυ­νό­με­νος προς την πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας ότι «όσο αυ­ξά­νο­νται τα πο­σο­στά εμ­βο­λια­σμού τόσο μειώ­νο­νται οι νο­ση­λεί­ες και τόσο πε­ριο­ρί­ζο­νται οι αχρεί­α­στοι θά­να­τοι», ενώ από τη μεριά της η κα Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου πρό­σθε­σε ότι «το εμ­βό­λιο είναι ο μόνος δρό­μος» προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση.

Ανα­λυ­τι­κά ο διά­λο­γος του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη με την­Κα­τε­ρί­να Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου κατά την έναρ­ξη της συ­νά­ντη­σής τους:

Κ. Μη­τσο­τά­κης: Κυρία Πρό­ε­δρε, να σας συ­στή­σω κα­ταρ­χάς τον Κων­στα­ντί­νο, ο οποί­ος με συ­νο­δεύ­ει σή­με­ρα όλη μέρα. Χθες εί­χα­με DUOday και είναι μια ευ­και­ρία για νέους με ει­δι­κές δε­ξιό­τη­τες να έρ­χο­νται σε χώ­ρους ερ­γα­σί­ας, να βλέ­πουν πως δου­λεύ­ου­με. Σή­με­ρα τον έχω όλη μέρα μαζί μου. Σκέ­φτη­κα ότι είναι καλή ιδέα να έρθει, να τον γνω­ρί­σε­τε κι εσείς.

Μια πολύ ευ­χά­ρι­στη επί­σκε­ψη του Κων­στα­ντί­νου σή­με­ρα, κυρία Πρό­ε­δρε. Νο­μί­ζω βλέ­πει τι ση­μαί­νει ένας χώρος ερ­γα­σί­ας.

Κ. Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου: Έμαθα ότι πα­ρα­κο­λού­θη­σε και τη σύ­σκε­ψη που κά­να­τε.

Κ. Μη­τσο­τά­κης: Βε­βαί­ως, πα­ρα­κο­λού­θη­σε τη σύ­σκε­ψη που κά­να­με με τον Γάλλο Υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών, στη συ­νέ­χεια πα­ρα­κο­λού­θη­σε μια πολύ εν­δια­φέ­ρου­σα πα­ρου­σί­α­ση την οποία κά­να­με με τον Υπουρ­γό Ψη­φια­κής Δια­κυ­βέρ­νη­σης, καθώς από σή­με­ρα πια, οι πο­λί­τες δεν θα χρειά­ζο­νται να πη­γαί­νουν στα Κέ­ντρα Εξυ­πη­ρέ­τη­σης Πο­λι­τών και στην Ελ­λη­νι­κή Αστυ­νο­μία για να βε­βαιώ­σουν το γνή­σιο της υπο­γρα­φής. Αυτό θα γί­νε­ται ψη­φια­κά. Εξή­γη­σα στον Κων­στα­ντί­νο γιατί αυτό είναι τόσο ση­μα­ντι­κό και πόσο χρόνο γλι­τώ­νου­με, και οι πο­λί­τες και η Δη­μό­σια Διοί­κη­ση, και τώρα έχου­με τη χαρά να σας επι­σκε­πτό­μα­στε.

Κ. Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου: Να τον έχου­με συ­ντρο­φιά.

Κ. Μη­τσο­τά­κης: Του εξη­γού­σα ότι κάθε μήνα ο Πρω­θυ­πουρ­γός έρ­χε­ται και επι­σκέ­πτε­ται την Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας για να την ενη­με­ρώ­σει για τις τρέ­χου­σες εξε­λί­ξεις, οι οποί­ες κυρία Πρό­ε­δρε και αυτό το μήνα αφο­ρούν το μέ­τω­πο της παν­δη­μί­ας.

Είχα την ευ­και­ρία όπως εί­δα­τε χθες, να κάνω μια σειρά από πρό­σθε­τες εξαγ­γε­λί­ες για την πο­λι­τι­κή την οποία θα ακο­λου­θή­σου­με από δω και στο εξής, του­λά­χι­στον μέχρι και τις γιορ­τές των Χρι­στου­γέν­νων. Νο­μί­ζω ότι είναι πολύ ση­μα­ντι­κό να εκ­πέ­μπε­ται ένας ενιαί­ος λόγος και ένα ενιαίο μή­νυ­μα από πλευ­ράς Κυ­βέρ­νη­σης, καθώς οι πο­λί­τες είναι δι­καιο­λο­γη­μέ­να ανή­συ­χοι.

Το κε­ντρι­κό μή­νυ­μα το οποίο με­τέ­φε­ρα και χθες και το οποίο υπη­ρε­τούν και τα μέτρα που ανα­κοι­νώ­σα­με είναι προ­φα­νώς ότι πρέ­πει να στρέ­ψου­με την προ­σο­χή μας στους πο­λί­τες με­γα­λύ­τε­ρης ηλι­κί­ας, διότι αυτοί κιν­δυ­νεύ­ουν πε­ρισ­σό­τε­ρο, να πεί­σου­με αυ­τούς οι οποί­οι ακόμη δεν έχουν πει­στεί να κά­νουν την πρώτη δόση, και να εν­θαρ­ρύ­νου­με, διότι εκεί εκ των πραγ­μά­των η προ­σπά­θεια είναι πιο εύ­κο­λη, αυ­τούς οι οποί­οι έχουν κάνει τις δύο πρώ­τες δό­σεις, να κά­νουν την ανα­μνη­στι­κή 3η δόση. Γι’ αυτό και προσ­διο­ρί­σα­με ότι στο επτά­μη­νο θα λήγει ου­σια­στι­κά το Πι­στο­ποι­η­τι­κό Εμ­βο­λια­σμού, αν και θεωρώ ότι όσοι έχουν κάνει την 1η και τη 2η δόση, δεν χρειά­ζο­νται ιδιαί­τε­ρη εν­θάρ­ρυν­ση για να κά­νουν την 3η δόση. Ταυ­τό­χρο­να, επι­βάλ­λα­με κά­ποιους πρό­σθε­τους πε­ριο­ρι­σμούς στους ανεμ­βο­λί­α­στους συ­μπο­λί­τες μας, εν­θαρ­ρύ­νο­ντάς τους να κά­νουν το βήμα και να εμ­βο­λια­στούν.

Θέλω να σας ενη­με­ρώ­σω ότι τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες εί­χα­με μια ση­μα­ντι­κή αύ­ξη­ση, ως προς το εν­δια­φέ­ρον και για 1η δόση αλλά και για ανα­μνη­στι­κή δόση, αυτό έγινε ακόμη πιο έντο­νο μετά τις χθε­σι­νές εξαγ­γε­λί­ες και πι­στεύω ότι θα κά­νου­με ση­μα­ντι­κά βή­μα­τα προ­ό­δου τις επό­με­νες εβδο­μά­δες να ενι­σχύ­σου­με ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο το τεί­χος ανο­σί­ας.

Υπο­στη­ρί­ζου­με, ταυ­τό­χρο­να, τις δομές του Εθνι­κού Συ­στή­μα­τος Υγεί­ας με όλες τις δυ­νά­μεις που έχου­με στη διά­θε­σή μας. Προ­χω­ρά­με στην επί­τα­ξη υπη­ρε­σιών όπου αυτό είναι απα­ραί­τη­το, σε πρώτη φάση στη Βό­ρειο Ελ­λά­δα. Εί­μα­στε σε από­λυ­τη συ­νερ­γα­σία με τον ιδιω­τι­κό τομέα, ου­σια­στι­κά, δη­μιουρ­γώ­ντας ένα ενιαίο εθνι­κό σύ­στη­μα υγεί­ας το οποίο συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει και δη­μό­σιες και στρα­τιω­τι­κές και ιδιω­τι­κές δομές και πι­στεύω θα το ξε­πε­ρά­σου­με αυτό το κύμα.

Και η έκ­κλη­ση την οποία κάνω στο πλαί­σιο της επί­σκε­ψης μου, είναι να μην έχου­με αχρεί­α­στους θα­νά­τους, διότι δυ­στυ­χώς η Ελ­λά­δα δεν είναι στα πο­σο­στά εμ­βο­λια­σμού που βρί­σκο­νται κά­ποιες άλλες Ευ­ρω­παϊ­κές χώρες. Εί­μα­στε πε­ρί­που στον ευ­ρω­παϊ­κό μέσο όρο, αλλά μπο­ρού­με να εί­μα­στε πολύ κα­λύ­τε­ροι. Και όσο αυ­ξά­νο­νται τα πο­σο­στά εμ­βο­λια­σμού τόσο μειώ­νο­νται οι νο­ση­λεί­ες και τόσο πε­ριο­ρί­ζο­νται οι αχρεί­α­στοι θά­να­τοι. Και δεν θα κου­ρα­στού­με να επι­μέ­νου­με στην στή­ρι­ξη του εμ­βο­λια­στι­κού προ­γράμ­μα­τος και θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω κι εσάς για τον εν­θου­σια­σμό με τον οποίο με­τα­φέ­ρε­τε πάντα το μή­νυ­μα του εμ­βο­λια­σμού.

Κ. Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου: Πρώτα πρώτα χαί­ρο­μαι πολύ κύριε Πρό­ε­δρε για την πα­ρου­σία του Κων­στα­ντί­νου σή­με­ρα εδώ. Στην καρ­διά της Δη­μο­κρα­τί­ας είναι και η αρχή του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, είναι η προ­στα­σία όλων των συ­μπο­λι­τών μας και όσων έχουν κά­ποιες αδυ­να­μί­ες ή ανή­κουν σε μια ευά­λω­τη ομάδα. Σε όλους πρέ­πει να δια­σφα­λί­ζου­με να έχουν ισό­τι­μη πρό­σβα­ση. Όλοι έχουν κά­ποιες αρε­τές που πρέ­πει να έχουν την ευ­και­ρία να τις απο­δεί­ξουν. Το ση­μα­ντι­κό είναι λοι­πόν η κοι­νω­νία μας να δίνει την ευ­και­ρία να μας πε­ρι­λαμ­βά­νει όλους. Και αυτή η μικρή συμ­βο­λι­κή κί­νη­ση είναι ση­μα­ντι­κή πραγ­μα­τι­κά και χαί­ρο­μαι ιδιαί­τε­ρα που τον γνω­ρί­ζω. Έχω ακού­σει τόσα γι’ αυτόν και για τις ικα­νό­τη­τες του στην εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή, απ’ ό,τι πλη­ρο­φο­ρή­θη­κα.

Για τον εμ­βο­λια­σμό ει­λι­κρι­νά σκε­φτό­μουν αυτές τις μέρες ότι πια έχουν στε­ρέ­ψει οι λέ­ξεις. Τι άλλο έχει να πει κα­νείς. Ήρθε ένα δώρο πραγ­μα­τι­κά σ’ αυτή την τόσο δυ­στο­πι­κή κα­τά­στα­ση που βιώ­νου­με και σαν να το απο­κρού­ου­με. Και απο­ρού­σα και σκέ­φτο­μαι πώς άν­θρω­ποι, με όποια επιρ­ροή ασκούν στους γύρω τους, τους απο­τρέ­πουν, τους απα­γο­ρεύ­ουν, δεν τους προ­τρέ­πουν να εμ­βο­λια­στούν, πώς συμ­βιώ­νουν μετά με αυτό. Όταν τους οδη­γούν πολ­λές φορές στην ουσία σε κίν­δυ­νο ζωής, πολ­λές φορές και σε θά­να­το. Κά­ποιοι είναι υπαί­τιοι για όλα αυτά που γί­νο­νται. Και θα ήθελα και εγώ μαζί σας να απευ­θύ­νω ακόμα μια φορά αυτή την έκ­κλη­ση, αυτή την υπέρ­τα­τη επί­δει­ξη αλ­λη­λεγ­γύ­ης, ότι όσο μπο­ρού­με να πεί­σου­με ο κα­θέ­νας, όλοι μας, χωρίς αν, χωρίς ύφος, χωρίς σκέψη για πο­λι­τι­κό κό­στος, χωρίς να κλεί­νου­με το μάτι σε εν­δε­χό­με­να άλλα πο­λι­τι­κά οφέλη ή δι­σταγ­μούς, όλοι ανεν­δοί­α­στα να στη­ρί­ξου­με αυτή την προ­σπά­θεια, τον εμ­βο­λια­σμό. Είναι ο μόνος δρό­μος που έχου­με και θέλω να πι­στεύω ότι θα το κα­τα­φέ­ρου­με.

Κ. Μη­τσο­τά­κης: Και αυτό που είναι εν­δια­φέ­ρον κυρία Πρό­ε­δρε, είναι ότι τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες, σχε­δόν 400.000 συ­μπο­λί­τες μας, έκα­ναν το βήμα να κλεί­σουν ρα­ντε­βού πρώ­της δόσης. Και το έκα­ναν τώρα. Δεν το έκα­ναν πριν από κά­ποιους μήνες. Αυτό ση­μαί­νει ότι δεν πρέ­πει να εγκα­τα­λεί­ψου­με την προ­σπά­θεια.

Αντι­θέ­τως, και ο κα­χύ­πο­πτος και ο επι­φυ­λα­κτι­κός, και αυτός ο οποί­ος μπο­ρεί να επη­ρε­ά­ζε­ται από κά­ποιους –χρη­σι­μο­ποί­η­σα χθες συ­νει­δη­τά τη λέξη “τσαρ­λα­τά­νους”- οι οποί­οι του λένε πράγ­μα­τα τα οποία βρί­σκο­νται σε πλήρη αντί­θε­ση με τα επι­στη­μο­νι­κά δε­δο­μέ­να που έχου­με στη διά­θε­σή μας και αυτοί οι συ­μπο­λί­τες μας πι­στεύω ότι μπο­ρούν να πει­στούν από ένα πλέγ­μα επι­χει­ρη­μά­των από τη μία, και μιας πιο δύ­σκο­λης πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, που θα κλη­θούν να αντι­με­τω­πί­σουν εφό­σον επι­λέ­ξουν να πα­ρα­μεί­νουν ανεμ­βο­λί­α­στοι.

Άρα δεν υπάρ­χει ου­σια­στι­κά ένας σκλη­ρός δια­χω­ρι­σμός με­τα­ξύ εμ­βο­λια­σμέ­νων και ανεμ­βο­λί­α­στων. Και οι ανεμ­βο­λί­α­στοι, πι­στεύω ότι έχου­με τη δυ­να­τό­τη­τα, ένα με­γά­λο πο­σο­στό του­λά­χι­στον, όχι όλους, ένα με­γά­λο πο­σο­στό, να τους πεί­σου­με να κά­νουν αυτό το βήμα.

Ήθελα επί­σης να σας ενη­με­ρώ­σω πολύ σύ­ντο­μα ότι στο τα­ξί­δι το οποίο έκανα στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο και στην συ­νά­ντη­ση που είχα με τον Βρε­τα­νό Πρω­θυ­πουρ­γό, έθεσα μετ΄ επι­τά­σε­ως το ζή­τη­μα της επι­στρο­φής, της επα­νέ­νω­σης των γλυ­πτών του Παρ­θε­νώ­να, της επι­στρο­φής στο φυ­σι­κό τους χώρο που δεν είναι άλλος από το Μου­σείο της Ακρό­πο­λης.

Τό­νι­σα ότι αυτή η επι­λο­γή της Κυ­βέρ­νη­σης να ανα­δεί­ξει το ζή­τη­μα αυτό δεν είναι μια πρό­σκαι­ρη τα­κτι­κή κί­νη­ση, είναι μια επι­λο­γή η οποία θα έχει στρα­τη­γι­κό βάθος και μά­λι­στα ανέ­φε­ρα και χα­ρι­το­λο­γώ­ντας, ότι ένας Πρω­θυ­πουρ­γός ο οποί­ος έχει τόσο με­γά­λη αγάπη για την κλα­σι­κή Ελ­λά­δα, όπως ο Μπό­ρις Τζόν­σον, θα είναι ο πρώ­τος ο οποί­ος θα έπρε­πε να σπεύ­σει να υιο­θε­τή­σει το εγ­χεί­ρη­μα αυτό. Θα είναι ένας μα­κρύς δρό­μος αυτός. Πι­στεύω όμως ότι θα έχου­με μια στρα­τη­γι­κή κι ένα σχέ­διο, ώστε τε­λι­κά αυτή η με­γά­λη εθνι­κή προ­σπά­θεια που έχει ξε­κι­νή­σει εδώ και πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες, κά­ποια στιγ­μή θα τε­λε­σφο­ρή­σει.

Κ. Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου: Τα πα­ρα­κο­λού­θη­σα κύριε Πρό­ε­δρε, πράγ­μα­τι με πολύ εν­δια­φέ­ρον, από τη δε­κα­ε­τία του ΄80, το ΄84-΄86 που το έθεσε η Με­λί­να Μερ­κού­ρη, είναι πάντα ένα εθνι­κό αί­τη­μα, υπο­στη­ρί­ζε­ται πά­ντο­τε με μι­κρό­τε­ρη ή με­γα­λύ­τε­ρη έντα­ση. Και πρό­σφα­τα, όπως ξέ­ρε­τε, η UNESCO, εκτός από τις συ­στά­σεις, έλαβε και από­φα­ση, στην οποία παίρ­νει θέση σαφή ότι η Ελ­λά­δα έχει δί­καιο να διεκ­δι­κεί την επα­νέ­νω­ση των μαρ­μά­ρων του Παρ­θε­νώ­να. Θυ­μό­μα­στε όλοι τη Με­λί­να που έχει πει ότι «και αν έχω πε­θά­νει, θα ανα­στη­θώ για τα δω να γυ­ρί­ζουν». Νο­μί­ζω ότι δεν θα μας άφηνε η ίδια να εγκα­τα­λεί­ψου­με αυτόν τον αγώνα. Είναι δύ­σκο­λος αγώ­νας, είναι όλο αυτό το μπλέ­ξι­μο το δήθεν νο­μι­κό, αν είναι ζή­τη­μα της Κυ­βέρ­νη­σης ή των Μου­σεί­ων, νο­μί­ζω όμως ότι σιγά σιγά ξε­κα­θα­ρί­ζουν τα πράγ­μα­τα, δεν είναι απλό το θέμα. Εγώ έχω συ­γκρα­τή­σει μια άλλη φράση της Με­λί­νας, μου έχει μεί­νει πάρα πολύ έντο­να, με είχε φορ­τί­σει τότε, «τα μάρ­μα­ρα θα γυ­ρί­σουν και θα ‘ναι μέρα-με­ση­μέ­ρι» και λέω τώρα εύ­χο­μαι αυτό το με­ση­μέ­ρι να εί­μα­στε κά­ποιοι να το δούμε αυτό, αλλά εν πάση πε­ρι­πτώ­σει και για τις επό­με­νες γε­νιές αξί­ζει κα­νείς να μά­χε­ται, νο­μί­ζω.

Κ. Μη­τσο­τά­κης: Η μάχη, είναι μια μάχη σε επί­πε­δο Κυ­βέρ­νη­σης, σε επί­πε­δο Βρε­τα­νι­κού Μου­σεί­ου, αλλά και σε επί­πε­δο βρε­τα­νι­κής κοι­νής γνώ­μης, η οποία πι­στεύω ότι εκ­παι­δεύ­ε­ται ολο­έ­να πε­ρισ­σό­τε­ρο και αρ­χί­ζει πια και στη­ρί­ζει με με­γα­λύ­τε­ρη θέρμη αυτό το αί­τη­μα.