Λίγο πριν το τέλος

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Το δεύτερο κύμα της παν­δη­μίας έχει εισβά­λει βίαια και σαρώνει όλη την Ευρώπη. Όπως παρα­κο­λου­θούμε κράτη με ισχυρά συστή­ματα υγείας και αξιό­πι­στες δομές λαμ­βά­νουν έκτακτα μέτρα για να ανα­χαι­τί­σουν την επι­θε­τική σφο­δρό­τητα αυτού του φονικού ιού.

Στο κόκκινο βρί­σκε­ται και η χώρα μας καθώς τα αυξα­νό­μενα κρού­σματα και οι θάνατοι που κατα­γρά­φο­νται καθη­με­ρινά μας έφεραν στη θέση του υψηλού κιν­δύ­νου, με απο­τέ­λε­σμα οι κυβέρ­νηση κατόπιν υπο­δεί­ξεων των υγειο­νο­μι­κών αρχών να επι­βά­λει μέτρα γενι­κευ­μέ­νου lock down.

Είναι γεγονός ότι από το καλο­καίρι ακόμη, οι ειδικοί επι­δη­μιο­λό­γοι λοι­μω­ξιο­λό­γοι προει­δο­ποιού­σαν ότι ο ιός παρα­μέ­νει ενεργός και έτοιμος να επε­κτα­θεί εκεί όπου τα μέτρα αμβλύ­νο­νται, εκεί όπου υπάρ­χουν εστίες συνω­στι­σμού και συγ­χρω­τι­σμού.

Η αλήθεια είναι ότι μετά την επιτυχή αντι­με­τώ­πιση του πρώτου παν­δη­μι­κού κύματος χαλά­ρω­σαν σχετικά οι συνει­δή­σεις. Όλοι πιστέ­ψαμε ότι τα δύσκολα πέρασαν. Λίγο ο ήλιος λίγο η θάλασσα, λίγο η προ­σπά­θεια άμβλυν­σης των οικο­νο­μι­κών συνε­πειών ως απόρ­ροια της υγειο­νο­μι­κής κρίσης, η κατα­γραφή χαμηλών κρου­σμά­των μας έκαναν να πιστέ­ψουμε ότι το κακό πέρασε και ότι πλέον μπο­ρούμε να κινού­μα­στε με χαλα­ρούς ρυθμούς και περισ­σό­τερη άνεση. Υπήρξαν και οι αμφι­σβη­τίες οι συνω­μο­σιο­λό­γοι αρνητές του ιού και της μάσκας που πίστε­ψαν ότι όλα γίνο­νται για κάποιον ύπουλο σκοπό για να τους τσι­πά­ρουν να τους κλεί­σουν στα σπίτια μην τους πάρει η ΝΑΣΑ και τους χάσουμε από την καθη­με­ρι­νό­τητα μας.

Οι κάθε μορφή συνω­στι­σμού, η αμφι­σβή­τηση της μάσκας στις αρχές του φθι­νο­πώ­ρου με την έναρξη της σχο­λι­κής χρονιάς ήταν ενδει­κτι­κές του κλί­μα­τος υπο­τί­μη­σης της παν­δη­μίας.

Η έξαρση των κρου­σμά­των που κατα­γρά­φε­ται επί του παρό­ντος και η ανε­ξέ­λεγ­κτη δια­σπορά του ιού σε όλη τη χώρα επι­βε­βαιώ­νουν τις αρχικές προ­βλέ­ψεις των ειδικών. Η κατά­σταση που βιώ­νουμε είναι εξόχως ανη­συ­χη­τική.

Τα νοσο­κο­μεία καθη­με­ρινά γεμί­ζουν και ολοένα αυξά­νο­νται οι θάνατοι συμπο­λι­τών μας γεγονός που κάμπτει και δεν επι­τρέ­πει χώρο στην όποια αμφι­σβή­τηση και όποια συνο­μω­σία. Από την ελεγεία των αριθμών νεκρών που ανα­κοι­νώ­νο­νται καθη­με­ρινά είναι δηλω­τικό ότι κάθε 23 λεπτά ένας συμπο­λί­της μας χάνει τη ζωή του από covid 19.Κοινή δια­πί­στωση απο­τε­λεί πλέον ότι ο ιός αυτός δεν κάνει δια­κρί­σεις, ούτε ιδε­ο­λο­γι­κές ούτε θρη­σκευ­τι­κές πολλώ δε μάλλον ηλι­κια­κές. Κτυπά όπου βρει με ρυθμούς που κανείς δεν μπορεί να ελέγξει.

Οι ανα­φο­ρές των γιατρών σχετικά με τις αντί­ξοες συν­θή­κες που καλού­νται να αντι­με­τω­πί­σουν και τη μάχη που δίνουν, τα νοσο­κο­μεία που δεν μπορούν να αντα­πο­κρι­θούν στις απαι­τή­σεις των πολ­λα­πλα­σια­ζό­με­νων κρου­σμά­των και ανα­γκά­ζο­νται να μετα­φέ­ρουν ασθε­νείς, υπο­δη­λώ­νουν τη δυσπρα­γία και τη δύσκολη συνέ­χεια. Οι επό­με­νες μέρες θα είναι δύσκο­λες και αν δεν προ­σέ­ξουμε δυστυ­χώς θα βιώ­σουμε τρα­γι­κές κατα­στά­σεις και το φαι­νό­μενο θα εξε­λι­χθεί ανα­πό­τρε­πτα δυνα­μικά.

Ανα­ντί­λε­κτα οι νέοι περιο­ρι­σμοί θα είναι πιο επώ­δυ­νοι από τον καθο­λικό εγκλει­σμό της άνοιξης λόγω των προ­βλη­μά­των που έχουν συσ­σω­ρευ­θεί. Η θετική όμως διαφορά με την προη­γού­μενη άνοιξη είναι ότι η παγκό­σμια επι­στη­μο­νική κοι­νό­τητα είναι πλέον κοντά στην εύρεση ενός απο­τε­λε­σμα­τι­κού εμβο­λίου που θα συμ­βά­λει στην ανα­χαί­τιση αυτού του αόρατου φονικού ιού.

Άλλωστε η επι­στήμη έβγαινε πάντα νική­τρια ανά την ιστορία και τα παρα­δείγ­ματα πολλά.

Μέχρι όμως εκείνη την μέρα που δεν θα αργήσει, την μέρα που θα έχει αρχίσει η δια­δι­κα­σία του εμβο­λια­σμού, επι­βάλ­λε­ται να συστρα­τευ­θούν και να συντο­νι­στούν όλες οι δυνά­μεις προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πι­στεί αυτή η μάστιγα που ταλα­νί­ζει την ανθρω­πό­τητα. Η προ­στα­σία της υγείας και της ανθρώ­πι­νης ζωής επι­βάλ­λε­ται να απο­τε­λέ­σει κοινό τόπο για όλο το πολι­τικό μας προ­σω­πικό προ­κει­μέ­νου να προ­στα­τευ­θούν οι ανή­μπο­ροι και οι ευά­λω­τοι. Πρω­τί­στως προ­τάσ­σε­ται η ατομική ευθύνη.

Είμαστε πολύ κοντά στη θερα­πεία. Είμαστε πολύ κοντά στο τέλος αυτής της μάχης όπου η παν­δη­μία θα απο­τε­λεί πλέον μια θλιβερή ανά­μνηση. Γνω­ρί­ζουμε όμως πολύ καλά ότι το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν την αυγή. Ας προ­σπα­θή­σουμε όλοι μέσα σ΄αυτόν τον λίγο χρόνο να μην ζήσουμε την ένταση και την προ­σμονή του αξη­μέ­ρω­του.

Η παν­δη­μία δεν εργα­λειο­ποιεί­ται δεν προ­σφέ­ρε­ται για αντι­πο­λι­τευ­τι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις και πολι­τικά οφέλη. Όλα τα παρα­πάνω μπορούν να περι­μέ­νουν. Μετά το τέλος θα υπάρξει απε­ριό­ρι­στος χρόνος για να απο­δο­θούν ευθύνες σε τυχόν παρα­λεί­ψεις λάθη και κακούς χει­ρι­σμούς. Διότι λάθη δεν κάνει μόνο ο ύψιστος.