Χρήστος Μιχαλάκης: «Το έργο της Περιφέρειας δεν χρειάζεται φωνές για να φανεί, το βλέπουν καθημερινά οι πολίτες!»

Θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε με ένα σχόλιο για τη φετινή του­ρι­στική σεζόν. Μπο­ρούμε να πούμε ότι θα κλείσει με θετικό πρόσημο και ότι θα πρέπει να είμαστε ευχα­ρι­στη­μέ­νοι μετά από την περσινή χρονιά ρεκόρ;

Φυσικά και η σεζόν θα κλείσει με θετικό πρόσημο. Οι πρώτοι ενθαρ­ρυ­ντι­κοί οιωνοί ήταν εμφα­νείς ήδη από τον μεγάλο αριθμό προ­κρα­τή­σεων. Επι­πλέον, σύμφωνα με τους επί­ση­μους οικο­νο­μι­κούς δείκτες της Τρά­πε­ζας της Ελλάδος, οι συνο­λι­κές του­ρι­στι­κές εισπρά­ξεις στο Νότιο Αιγαίο κατά το α’ εξάμηνο του 2025 σημεί­ω­σαν εντυ­πω­σιακή αύξηση της τάξης του +21,5%, όταν στο σύνολο της χώρας η αντί­στοιχη αύξηση ανήλθε σε 11,3%. Την ώρα που η ευρω­παϊκή οικο­νο­μία αντι­με­τω­πί­ζει ύφεση, το Νότιο Αιγαίο – και ειδικά η Ρόδος – απο­δει­κνύει πως παρα­μέ­νει ένα ισχυρό brand, ανθε­κτικό στις διεθνές πιέσεις. Κατα­γρά­φει νέα ρεκόρ και θετι­κούς ρυθμούς ανά­πτυ­ξης, παρά το γεγονός ότι δεν συγκα­τα­λέ­γε­ται στους “οικο­νο­μι­κούς” του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς.

Η Ένωση Του­ρι­στι­κών Γρα­φείων Δωδε­κα­νή­σου έχει ασχο­λη­θεί επα­νει­λημ­μέ­νως με το πρό­βλημα της έλλει­ψης γιατρού στον διεθνή αερο­λι­μένα Ρόδου «Δια­γό­ρας», από όπου δια­κι­νού­νται εκα­τομ­μύ­ρια επι­βα­τών κάθε χρόνο. Από τη στιγμή που είναι επι­τα­κτική ανάγκη να βρεθεί λύση, τι μπορεί να γίνει;

Είναι αδια­νό­ητο ένα διεθνές αερο­δρό­μιο που εξυ­πη­ρε­τεί εφτά εκα­τομ­μύ­ρια επι­βά­τες τον χρόνο να μην δια­θέ­τει ιατρό σε μόνιμη βάση.

Η Ρόδος δεν είναι απλώς ένας του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός – είναι μία από τις σημα­ντι­κό­τε­ρες πύλες εισόδου της χώρας, είναι η εικόνα. Και αυτή η εικόνα δεν μπορεί να είναι εκτε­θει­μένη, ούτε στους κιν­δύ­νους της ανευ­θυ­νό­τη­τας, ούτε στην αδια­φο­ρία του “βλέ­πο­ντας και κάνο­ντας”.

Η παρου­σία ιατρού στο αερο­δρό­μιο δεν είναι πολυ­τέ­λεια, είναι υπο­χρέ­ωση. Είναι θέμα ασφά­λειας, δημό­σιας υγείας και αξιο­πι­στίας.

Κάθε περι­στα­τικό που συμ­βαί­νει εκεί, από έναν επιβάτη που λιπο­θυμά μέχρι μια πτήση που χρειά­ζε­ται επεί­γουσα ιατρική παρέμ­βαση, δεν μπορεί να εξαρ­τά­ται από “αν τύχει να υπάρχει κάποιος δια­θέ­σι­μος”.

Η Πολι­τεία ή ο φορέας δια­χεί­ρι­σης οφεί­λουν να αντι­με­τω­πί­σουν το αερο­δρό­μιο όχι ως μια απλή υποδομή, αλλά ως κρίσιμο εθνικό κόμβο, με όλες τις προ­δια­γρα­φές που αυτό απαιτεί, όπως την παρου­σία γιατρού.

Εδώ και αρκετό καιρό παρα­τη­ρούμε ότι επι­κρα­τεί κλίμα έντασης ανάμεσα στα δύο “κτήρια” της ΠΝΑι και του Δήμου Ρόδου. Η δημο­τική αρχή του Αλ. Κολιάδη κατη­γο­ρεί επα­νει­λημ­μένα την περι­φε­ρειακή αρχή για μία σειρά από θέματα, με σημείο τριβής ΔΕΥΑΡ. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Είναι αλήθεια ότι έχουμε εμπλα­κεί, αλλά μόνο εκεί όπου το απαι­τούν οι θεσμι­κές μας αρμο­διό­τη­τες.

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου δεν λει­τουρ­γεί με βάση προ­σω­πι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις, αλλά με βάση την ευθύνη απέ­να­ντι στους πολίτες.

Ωστόσο, κάθε δράση έχει και αντί­δραση και όταν η πρό­κληση επα­να­λαμ­βά­νε­ται, η αντί­δραση μπορεί να είναι πιο έντονη.

Δεν επι­διώ­κουμε την ένταση, αλλά δεν μπο­ρούμε και να σιω­πούμε όταν δια­στρε­βλώ­νο­νται γεγο­νότα ή θίγεται το κύρος του θεσμού και των προ­σώ­πων που τον υπη­ρε­τούν.

Το θέμα της ΔΕΥΑΡ, δυστυ­χώς, ανα­δει­κνύει μια δια­χρο­νική παθο­γέ­νεια:

Την αδυ­να­μία να λυθούν σοβαρά προ­βλή­ματα με σχέδιο, υπευ­θυ­νό­τητα και συνερ­γα­σία. Την ώρα που ζητή­ματα, όπως η δια­χεί­ριση της λυμα­το­λά­σπης και οι βιο­λο­γι­κοί καθα­ρι­σμοί, παρα­μέ­νουν άλυτα εδώ και χρόνια, η αντι­πα­ρά­θεση επι­κε­ντρώ­νε­ται στο ποιος δια­χει­ρί­ζε­ται το φράγμα, ένα έργο που λει­τουρ­γεί, που εξα­σφα­λί­ζει επάρ­κεια νερού για τη Ρόδο και που απο­τυ­πώ­νει στην πράξη τι σημαί­νει σοβαρή και απο­τε­λε­σμα­τική δια­χεί­ριση.

Αντί αυτό να γίνει παρά­δειγμα προς μίμηση και να ανοίξει μια ουσια­στική συζή­τηση για το πώς μπο­ρούμε να συνερ­γα­στούμε, επι­λέ­γε­ται η τακτική της απο­προ­σα­να­το­λι­στι­κής στο­χο­ποί­η­σης της Περι­φέ­ρειας, την ίδια ώρα που τα πραγ­μα­τικά χρέη προς τρίτους απο­σιω­πώ­νται. Αυτή η στάση δεν λύνει προ­βλή­ματα, τα αμβλύ­νει.

Η κοι­νω­νία της Ρόδου γνω­ρί­ζει ποιος εργά­ζε­ται με συνέ­πεια και ποιος επεν­δύει στην ένταση.

Η Περι­φέ­ρεια θα συνε­χί­σει να λει­τουρ­γεί με στα­θε­ρό­τητα, δια­φά­νεια και προ­σα­να­το­λι­σμό στο απο­τέ­λε­σμα.

Στην ουσία οι πολίτες δεν περι­μέ­νουν λόγια και δια­πι­στώ­σεις, αλλά λύσεις.

Η Περι­φε­ρειακή Αρχή δέχεται συστη­μα­τικά επι­κρί­σεις αλλά και επι­θέ­σεις, από κάποια πρόσωπα στον δημόσιο διάλογο, που την κατη­γο­ρούν είτε ότι δεν παράγει έργο, είτε ότι δεν προ­χω­ράει τα έργα στη Ρόδο. Πώς το σχο­λιά­ζετε;

Η Περι­φε­ρειακή Αρχή διανύει την τρίτη της θητεία, κρα­τώ­ντας την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου όρθια μέσα σε δύσκο­λες, συχνά εχθρι­κές συν­θή­κες. Από την πρώτη ημέρα επι­λέ­ξαμε να απα­ντούμε όχι με λόγια, αλλά με έργα. Όχι με υπο­σχέ­σεις, αλλά με απο­τέ­λε­σμα. Όχι με εντυ­πώ­σεις, αλλά με πράξεις.

Με συνέ­πεια, σοβα­ρό­τητα και θεσμική στα­θε­ρό­τητα, βάλαμε τα θεμέλια πάνω στα οποία χτί­ζε­ται το αύριο των νησιών μας. Δεν είμαστε εδώ για να δια­χει­ρι­στούμε το παρόν, αλλά για να δια­μορ­φώ­σουμε το μέλλον.

Το έργο της Περι­φέ­ρειας δεν χρειά­ζε­ται φωνές για να φανεί —, το βλέπουν καθη­με­ρινά οι πολίτες. Είναι ορατό στους δρόμους, στα σχολεία, στα νοσο­κο­μεία, στα έργα υπο­δο­μής και πολι­τι­σμού. Αυτή τη στιγμή εκτε­λού­νται περισ­σό­τερα από 25 μεγάλα έργα, συνο­λι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού άνω των 250 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ. Ανάμεσά τους είναι ο δρόμος Φανε­ρω­μέ­νης – Αερο­δρο­μίου, η απο­κα­τά­σταση των ζημιών από τη θεο­μη­νία Bora, η σύνδεση του φράγ­μα­τος Γαδουρά με Αρχάγ­γελο – Αφάντου, η αντι­πλημ­μυ­ρική προ­στα­σία Αρχαγ­γέ­λου – Απολ­λώ­νων, η νέα μονάδα δια­χεί­ρι­σης απορ­ριμ­μά­των, η επι­σκευή και απο­κα­τά­σταση του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου, οι παρεμ­βά­σεις στο Νοσο­κο­μείο Ρόδου και το νέο Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό Κέντρο.

Και όμως, αντί αυτά τα έργα να γίνο­νται αφορμή για συνερ­γα­σία και υπε­ρη­φά­νεια, κάποιοι επι­λέ­γουν να τα στο­χο­ποιούν. Να σπέρ­νουν δηλη­τή­ριο, να ψάχνουν σκιές εκεί που υπάρχει φως. Με καταγ­γε­λίες χωρίς τεκ­μή­ρια, με ύπουλα χτυ­πή­ματα, με σκο­πι­μό­τη­τες που δεν υπη­ρε­τούν τον τόπο αλλά προ­σω­πικά ή μικρο­πο­λι­τικά σχέδια. Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα, η καταγ­γε­λία στην Ελλη­νική Αρχή Δια­φά­νειας για το δήθεν «διπλο­πλη­ρω­μένο» έργο του δρόμου Φανε­ρω­μένη – Αερο­δρό­μιο. Μια υπόθεση που κατέρ­ρευσε πλήρως, δικαιώ­νο­ντας την Περι­φέ­ρεια και απο­κα­λύ­πτο­ντας το πραγ­μα­τικό κίνητρο.

Η Περι­φε­ρειακή Αρχή θα συνε­χί­σει να κάνει αυτό που ξέρει, δηλαδή να δου­λεύει, να παράγει, να στη­ρί­ζει, να προ­στα­τεύει.

Γιατί το Νότιο Αιγαίο δεν έχει χρόνο για μικρό­τη­τες. Έχει ανάγκη από σοβα­ρό­τητα, σχέδιο και ανθρώ­πους που μπορούν να υλο­ποιούν.

Και αυτό ακριβώς κάνουμε — κάθε μέρα.