Είναι πράγματι τεράστια η οικολογική καταστροφή που συντελείται στη θάλασσα ανοικτά της Ρόδου

Γρά­φει

ο Νε­κτά­ριος Κα­λο­γή­ρου

Είναι τε­ρά­στιο το πρό­βλη­μα της γε­νο­κτο­νί­ας ιχθύ­ων που συ­ντε­λεί­ται στις ακτές της Ρόδου και σωστά το έθιξε ο Σύλ­λο­γος Φι­λο­ζω­ι­κής Ρόδου, δια του προ­έ­δρου του κ. Γιώρ­γου Κυ­πραί­ου. Στη φω­το­γρα­φία φαί­νο­νται αλιευ­μέ­να ψάρια (συ­να­γρί­δες και φα­γκριά) με­γέ­θους μόλις λίγων εκα­το­στών, ενώ υπό κα­νο­νι­κές συν­θή­κες το μέ­γε­θός τους μπο­ρεί να ξε­πε­ρά­σει τα 6 ή ακόμα και τα 7 κιλά. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, αυτά τα ψάρια είναι νε­ο­γνά. Όχι απλώς δεν πρό­λα­βαν να με­γα­λώ­σουν, αλλά χει­ρό­τε­ρα δεν έχουν προ­λά­βει ούτε να δη­μιουρ­γή­σουν και να απο­θέ­σουν αυγά. Στο τέλος της αλιευ­τι­κής πε­ριό­δου, η Ρόδος πε­ρι­με­τρι­κά θα είναι φτω­χό­τε­ρη, με μια δια­τρο­φι­κή αλυ­σί­δα σχε­δόν κα­τε­στραμ­μέ­νη. Το πιο τρα­γι­κό είναι πως οι Ρο­δί­τες ψα­ρά­δες (στην πλειο­ψη­φία τους) σέ­βο­νται τη θα­λάσ­σια ζωή, όμως δεν ισχύ­ει το ίδιο με τους Ιτα­λούς και τους λοι­πούς Ευ­ρω­παί­ους αλιείς. Οι ξε­νό­φερ­τοι «επαγ­γελ­μα­τί­ες» της θά­λασ­σας επι­δί­δο­νται σε μια άνευ προη­γου­μέ­νου γε­νο­κτο­νία, που στη χώρα τους απα­γο­ρεύ­ε­ται, όμως στην Ελ­λά­δα έχει επι­τρα­πεί μετά από από­φα­ση της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ.

Οι τρά­τες ξε­κι­νούν πριν το ξη­μέ­ρω­μα και μέχρι το με­ση­μέ­ρι συ­νε­χί­ζουν το κα­τα­στρο­φι­κό τους έργο. Μά­λι­στα, μόλις προ­χθές, μία από τις ιτα­λι­κές τρά­τες συ­νέ­χι­ζε τους αλιευ­τι­κούς της πλόες μέχρι τις 20.00’ το βράδυ. Αυτό απο­δει­κνύ­ει τον μη­δε­νι­κό σε­βα­σμό απέ­να­ντι στο θα­λάσ­σιο πε­ρι­βάλ­λον της Ρόδου.

Πρέ­πει να ση­μειω­θεί ότι κα­θη­με­ρι­νά πε­ρισ­σό­τε­ρες από 15 τρά­τες πλέ­ουν πε­ρι­με­τρι­κά του νη­σιού, ανοι­κτά της Καρ­πά­θου και φτά­νουν μέχρι τις ακτές της Κρή­της. Βα­σι­κός στό­χος είναι η γα­ρί­δα που ζει σε με­γά­λα βάθη (μόνο στα δικά μας νερά) και που στις αγο­ρές του εξω­τε­ρι­κού πω­λεί­ται όσο και ο χρυ­σός. Με τα δί­χτυα τους μα­ζεύ­ουν τα πάντα. Μαζί με τη γα­ρί­δα, αλιεύ­ουν τα νε­ο­γνά ψάρια και ό,τι άλλο βρε­θεί μπρο­στά τους. Η έκτα­ση των θα­λασ­σών μας είναι τέ­τοια ώστε να είναι αδύ­να­το να γίνει έλεγ­χος.

Σβή­νουν το GPS

Όλα τα πλέ­ο­ντα σκάφη επο­πτεύ­ο­νται δο­ρυ­φο­ρι­κά και εύ­κο­λα εντο­πί­ζε­ται η θέση τους. Όμως, εάν ο κα­πε­τά­νιος σβή­σει το GPS, τότε εύ­κο­λα αφή­νει την ανοι­κτή θά­λασ­σα και πλη­σιά­ζει την ακτή σε από­στα­ση μι­κρό­τε­ρη από 100 μέτρα. Το ψά­ρε­μα εκεί συ­νι­στά ολο­καύ­τω­μα. Είναι αδύ­να­το να ελεγ­χθούν οι ξένοι «ει­σβο­λείς». Η κα­τα­στρο­φή είναι ολο­κλη­ρω­τι­κή. Τα αλιεύ­μα­τα στην τράτα δεν ελέγ­χο­νται. Απο­θη­κεύ­ο­νται όλα και εκτε­λω­νί­ζο­νται απευ­θεί­ας στην Ιτα­λία και στην Ισπα­νία. Το έγκλη­μα είναι τέ­λειο.

Η οι­κο­λο­γι­κή διά­στα­ση του ζη­τή­μα­τος είναι μόνο μία από τις προ­ε­κτά­σεις όλης αυτής της πρα­κτι­κής. Υπάρ­χουν τε­ρά­στια συμ­φέ­ρο­ντα πίσω απ’ όλα αυτά και είναι αδύ­να­τον να μην τα γνω­ρί­ζουν οι άν­θρω­ποι της κυ­βέρ­νη­σης. Είναι απο­ρί­ας άξιο το πώς οι κυ­βερ­νώ­ντες συ­νε­χί­ζουν να επι­τρέ­πουν την οι­κο­λο­γι­κή και οι­κο­νο­μι­κή κα­τα­στρο­φή που συ­ντε­λεί­ται στις πλά­τες της Ρόδου.

Κα­τα­στρέ­φουν τη μήτρα

του Αι­γαί­ου

Οι «Πο­σει­δω­νί­ες» είναι τα υπο­θα­λάσ­σια λι­βά­δια, που απο­τε­λούν και το θη­σαυ­ρό της Ρόδου. Στις «Πο­σει­δω­νί­ες» βό­ρεια του νη­σιού, πα­ρέ­χε­ται ασφά­λεια και τροφή στα ψάρια, ώστε αυτά να με­γα­λώ­σουν και να δια­δρα­μα­τί­σουν το ρόλο τους στη δια­τρο­φι­κή αλυ­σί­δα. Στα ίδια υπο­θα­λάσ­σια λι­βά­δια γί­νε­ται η δέ­σμευ­ση διο­ξει­δί­ου του άν­θρα­κα, βελ­τιώ­νε­ται η ποιό­τη­τα του νερού και γε­νι­κά δη­μιουρ­γού­νται συν­θή­κες όμοιες με εκεί­νες που υπάρ­χουν σε ένα μαιευ­τή­ριο. Στις «Πο­σει­δω­νί­ες» ανα­γεν­νά­ται το Αι­γαίο και αυτές κα­τα­στρέ­φο­νται από την υπε­ρα­λί­ευ­ση και τα ερ­γα­λεία που χρη­σι­μο­ποιού­νται.

Τα λι­βά­δια του βυθού σε άλλες πε­ριο­χές του πλα­νή­τη απο­τε­λούν κα­τα­δυ­τι­κή ατρα­ξιόν, με χι­λιά­δες αφο­σιω­μέ­νους δύτες να τα λα­τρεύ­ουν. Αυτά τα λι­βά­δια, για τα οποία λέ­γε­ται πως ο ίδιος ο Ζακ Κου­στώ μί­λη­σε με θαυ­μα­σμό, αντί να προ­στα­τευ­τούν και να ανα­δει­χθούν ως κόρη οφθαλ­μού, έχουν δοθεί βορά στις ορέ­ξεις των Ιτα­λών, των Ισπα­νών και των λοι­πών ψα­ρά­δων της Με­σο­γεί­ου. Το γε­γο­νός και μόνο των χι­λιά­δων ναυ­τι­κών μι­λί­ων που δια­νύ­ουν οι ξένοι ψα­ρά­δες για να φτά­σουν να αλιεύ­σουν ανοι­κτά της Ρόδου θα πρέ­πει να δη­μιουρ­γεί υπο­ψί­ες. Αλλα ποιος είναι εκεί­νος που νοιά­ζε­ται; Μόνο οι ντό­πιοι ψα­ρά­δες που βλέ­πουν το επάγ­γελ­μά τους να σβή­νει και μια χού­φτα οι­κο­λό­γοι που βλέ­πουν την κα­τα­στρο­φή, φω­νά­ζουν μα τα συμ­φέ­ρο­ντα τους κλεί­νουν το στόμα.