“Κύπρος 44 χρόνια μετά – Δεν ξεχνώ”

Αρθρο του προ­έ­δρου ΝΟ.Δ.Ε Δωδ/σου κ. Παύ­λου Μπα­κί­ρη

Πέ­ρα­σαν 44 χρό­νια από την Κυ­πρια­κή Τρα­γω­δία και το σύν­θη­μα «Δεν ξεχνώ» είναι πιο επί­και­ρο από ποτέ. Στις 20 Ιου­λί­ου 1974, λίγο μετά το προ­δο­τι­κό πρα­ξι­κό­πη­μα,  η Τουρ­κία ει­σβάλ­λει στη Με­γα­λό­νη­σο με τον «Ατ­τί­λα 1» και αρ­χί­ζει το Κυ­πρια­κό Δράμα. Ο «Ατ­τί­λας 2» που ακο­λού­θη­σε στις 14 Αυ­γού­στου  1974, χω­ρί­ζει το νησί στα δύο, ανοί­γει μια βαθιά πληγή που πα­ρα­μέ­νει ανοι­χτή τόσα χρό­νια αφού η τουρ­κι­κή αδιαλ­λα­ξία καλά κρα­τεί.

Εκτε­λέ­σεις, βια­σμοί, ξε­κλή­ρι­σμα, λε­η­λα­σί­ες, αυτά βί­ω­σαν οι Κύ­πριοι από τον τουρ­κι­κό στρα­τό.

Μια τρα­γω­δία ολό­κλη­ρου του Ελ­λη­νι­σμού,  της Κύ­πρου, που συ­νε­χί­ζει  να θρη­νεί  τους ηρω­ι­κούς νε­κρούς της και να ατε­νί­ζει τη «πρά­σι­νη γραμ­μή» της Λευ­κω­σί­ας που τη χω­ρί­ζει στα δύο.

Μία δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή με­τα­ξύ των ελεύ­θε­ρων και των κα­τε­χο­μέ­νων πε­ριο­χών της.

Σή­με­ρα 44 χρό­νια μετά το ζη­τού­με­νο εξα­κο­λου­θεί να είναι ένα: Η εξεύ­ρε­ση λύσης που θα αντέ­ξει στο χρόνο. Λύση λει­τουρ­γι­κή και βιώ­σι­μη. Σύμ­φω­νη με το διε­θνές Δί­καιο και το ευ­ρω­παϊ­κό κε­κτη­μέ­νο. Σύμ­φω­νη με τις ευ­ρω­παϊ­κές αρχές και αξίες. 
 
Λύση στα­θε­ρό­τη­τας και ει­ρή­νης, μέσα στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, ώστε Ελ­λη­νο­κύ­πριοι και Τουρ­κο­κύ­πριοι να απο­λαμ­βά­νουν τους καρ­πούς της ευ­ρω­παϊ­κής συμ­με­το­χής  χωρίς κα­το­χι­κά στρα­τεύ­μα­τα και πα­ρω­χη­μέ­νες λο­γι­κές εγ­γυ­ή­σε­ων και επεμ­βα­τι­κών δι­καιω­μά­των.
 
44 χρό­νια μετά την πα­ρά­νο­μη ει­σβο­λή και κα­το­χή, η Κύ­προς δι­καιού­ται και αξί­ζει ένα κα­λύ­τε­ρο παρόν και ένα ακόμα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον.

Και βέ­βαια τού­τες τις κρί­σι­μες ώρες που ζούμε δεν θα πρέ­πει να μας δια­φεύ­γουν οι εθνι­κοί κίν­δυ­νοι που συ­νε­χί­ζει να αντι­με­τω­πί­ζει η χώρα μας.

Η πρό­σφα­τη βλα­πτι­κή για τα εθνι­κά μας συμ­φέ­ρο­ντα συμ­φω­νία των Πρε­σπών, οι εν κρυ­πτώ δια­πραγ­μα­τεύ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης με την Αλ­βα­νία, η υπο­χω­ρη­τι­κό­τη­τα στις τουρ­κι­κές προ­σκλή­σεις σε Αι­γαίο και Θράκη και φυ­σι­κά η συ­νέ­χι­ση της κρά­τη­σης των δύο Ελ­λή­νων στρα­τιω­τι­κών στις τουρ­κι­κές φυ­λα­κές δεν προ­σφέ­ρο­νται για εφη­συ­χα­σμό.

Με το βλέμ­μα στραμ­μέ­νο στην μαρ­τυ­ρι­κή Κύπρο,  ας  μην επι­τρέ­ψου­με νέες εθνι­κές τρα­γω­δί­ες, νέες χα­μέ­νες πα­τρί­δες.