Ιωάννα Δρέττα: Το σοβαρότερο ζήτημα του ελληνικού τουρισμού είναι η έλλειψη προσωπικού

Τις προ­κλή­σεις τις οποίες θα κληθεί να αντι­με­τω­πί­σει ο ελλη­νι­κός του­ρι­σμός την επόμενη ημέρα, καθώς και τα ζητή­ματα στα οποία θα πρέπει να δοθεί προ­τε­ραιό­τητα με γνώμονα τη βιω­σι­μό­τητα ανα­δει­κνύει, μεταξύ άλλων, σε συνέ­ντευξή της στο tourismtoday.gr η υπουρ­γός Του­ρι­σμού, Ιωάννα Δρέττα.

Η υπουρ­γός Του­ρι­σμού εστιά­ζει, μάλιστα, στην ανάγκη ρύθ­μι­σης του πλαι­σίου που διέπει την οικο­νο­μία του δια­μοι­ρα­σμού, με αιχμή την ισόρ­ροπη, δίκαιη φορο­λο­γική και ρυθ­μι­στική αντι­με­τώ­πιση από την πολι­τεία δύο δρα­στη­ριο­τή­των με αρκετά κοινά χαρα­κτη­ρι­στικά.

-Ποια εκτι­μάτε ότι θα είναι η πορεία του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού το 2023; Ποιες είναι οι παρά­με­τροι και οι αγορές που θα καθο­ρί­σουν τη φετινή σεζόν και πού θα θέτατε τον πήχη ως προς τους ποσο­τι­κούς στόχους;

Όσον αφορά τη φετινή χρονιά, σε επίπεδο μεγεθών δε δια­φαί­νε­ται αυτή τη στιγμή από­κλιση από εκείνα που έχουν προ­δια­γρα­φεί. Μην ξεχνάμε ότι οι αρχικές πολύ θετικές προ­βλέ­ψεις είχαν πάντα την υπο­ση­μεί­ωση της εξα­κο­λου­θη­τικά αρνη­τι­κής διε­θνούς γεω­πο­λι­τι­κής συγκυ­ρίας, αλλά και την πιθα­νό­τητα αρνη­τι­κής επί­δρα­σης του πλη­θω­ρι­σμού στην αγο­ρα­στική δύναμη και άρα στις επι­λο­γές των δυνατών μας ευρω­παϊ­κών αγορών. Όλοι οι αντα­γω­νι­στές μας στη Μεσό­γειο έχουν επα­νέλ­θει πολύ δυνα­μικά, άρα δε θα πρέπει να μας ξενί­ζουν και αντι­φα­τικά μηνύ­ματα που μπορεί να ακου­στούν μέσα στο καλο­καίρι από δια­φο­ρε­τι­κούς προ­ο­ρι­σμούς.

Ένα είναι το βέβαιο, πως θα πρέπει πάντα να θυμό­μα­στε πως οι μεγάλες προ­κλή­σεις της χώρας είναι η δια­χεί­ριση των προ­ο­ρι­σμών και κυρίως εκείνων που έχουν αυξη­μέ­νες ροές του­ρι­στών, η σχέση ποιό­τη­τας και τιμής των υπη­ρε­σιών, η εύρεση προ­σω­πι­κού για πολλές δια­φο­ρε­τι­κές θέσεις, η δια­χεί­ριση του αυξη­μέ­νου κόστους για τις επι­χει­ρή­σεις και τελικά το να φύγουν ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι οι περίπου 30 εκat. του­ρί­στες που έρχο­νται στη χώρα μας με μία πολύ μεγάλη προσ­δο­κία.

-Ποια θεω­ρείτε ότι πρέπει να είναι η στό­χευση κυβέρ­νη­σης και φορέων για την ενί­σχυση του ελλη­νι­κού του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος και την προ­σέλ­κυση «ποιο­τι­κών» του­ρι­στών; Πρέπει να στρα­φούμε σε ένα άλλο μοντέλο του­ρι­σμού;

Μετά από 3 χρόνια που, λογικά, η προ­τε­ραιό­τητα του του­ρι­σμού ήταν η αντι­με­τώ­πιση του πρω­το­φα­νούς φαι­νο­μέ­νου της παν­δη­μίας και των συνε­πειών του, η επόμενη κυβέρ­νηση πρέπει να επι­κε­ντρω­θεί σε ρυθ­μι­στι­κές παρεμ­βά­σεις που θα επι­τρέ­ψουν ομαλή και επωφελή για την οικο­νο­μία και κοι­νω­νία λει­τουρ­γία της αγοράς.

Ταυ­τό­χρονα, πράγ­ματι, η επόμενη κυβέρ­νηση θα κληθεί να συντο­νί­σει την προ­σπά­θεια πολλών εμπλε­κο­μέ­νων κατά την υλο­ποί­ηση συγκε­κρι­μέ­νου πλάνου δράσεων για την βιώσιμη ανά­πτυξη των προ­ο­ρι­σμών. Είναι δηλαδή ευρύ­τερο από την προ­σέλ­κυση «ποιο­τι­κών» του­ρι­στών, αφορά την ενσω­μά­τωση των αξιών της βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης σε όλες δρα­στη­ριό­τη­τες του του­ρι­στι­κού τομέα, την άμβλυνση της επο­χι­κό­τη­τας και την καλύ­τερη γεω­γρα­φική κατα­νομή της υπερ­συ­γκέ­ντρω­σης της του­ρι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας σε 5 μόνο περι­φέ­ρειες.

Απαι­τεί­ται ανά­πτυξη δημό­σιων (κυρίως) υπο­δο­μών, ανα­βάθ­μιση, και­νο­το­μία, σύνθεση και προ­ώ­θηση του προ­ϊ­ό­ντος, εκπαί­δευση και κατάρ­τιση για την ενί­σχυση των δεξιο­τή­των και την ενί­σχυση της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας, ψηφιακή ανα­βάθ­μιση και μετα­σχη­μα­τι­σμός του του­ρι­στι­κού οικο­συ­στή­μα­τος, προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος και αει­φο­ρία. Είναι πολλά τα ζητού­μενα, πολλοί οι εμπλε­κό­με­νοι και σύνθετα τα ζητή­ματα.

-Η έλλειψη προ­σω­πι­κού απο­τε­λεί τα τελευ­ταία χρόνια, και δη μετά την εμφά­νιση της παν­δη­μίας του κορω­νοϊού, ένα από τα μείζονα προ­βλή­ματα που ταλα­νί­ζουν τον κλάδο. Πώς θεω­ρείτε ότι θα μπο­ρούσε να δοθεί λύση σε αυτό το ζήτημα; Ποιες πρω­το­βου­λίες μπορεί να ανα­λά­βει το κράτος σε αυτή την κατεύ­θυνση;

Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι το σοβα­ρό­τερο ζήτημα του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού και ταυ­τό­χρονα πολύ δύσκολα επι­λύ­σιμο. Ο ελλη­νι­κός του­ρι­σμός που ήταν ο πρώτος τομέας της οικο­νο­μίας που κατέρ­ρευσε ολο­σχε­ρώς από την παν­δη­μία, έχασε χιλιά­δες εργα­ζό­με­νους τους οποίους δεν πήρε πίσω όταν στα­διακά επα­νήλθε. Εδώ θα έλεγα πως υπάρχει και ένα έλλειμα προ­τί­μη­σης, η επο­χι­κό­τητα είναι ένα ζήτημα για τους εργα­ζό­με­νους, ενώ ταυ­τό­χρονα υπάρ­χουν περι­πτώ­σεις που παρα­βιά­ζε­ται η εργα­τική νομο­θε­σία. Η άμβλυνση της επο­χι­κό­τη­τας είναι μία αργή και δύσκολη δια­δι­κα­σία που αφορά ολό­κληρο το οικο­σύ­στημα του του­ρι­σμού και το κράτος μέσα σε αυτό. Όμως, ο έλεγχος της εφαρ­μο­γής της εργα­τι­κής νομο­θε­σίας είναι απο­κλει­στικό προ­νό­μιο του κράτους το οποίο οφείλει να κάνει αυτό που του ανα­λο­γεί, που καταρ­χήν είναι περισ­σό­τε­ροι έλεγχοι.

-Θεωρείτε ότι οι υπο­δο­μές της χώρας επαρ­κούν για να «υπο­στη­ρί­ξουν» περισ­σό­τερα εκα­τομ­μύ­ρια του­ρι­στών;

Όταν μιλάει κάποιος για περισ­σό­τε­ρους του­ρί­στες προ­φα­νώς ανα­φέ­ρε­ται σε μεγα­λύ­τερο περίοδο και ευρύ­τερη γεω­γρα­φική κατα­νομή. Δεν είναι ρεα­λι­στικό να μιλάμε για περισ­σό­τε­ρους του­ρί­στες στην ίδια περίοδο στους συγκε­κρι­μέ­νους προ­ο­ρι­σμούς. Ήδη σημειώ­νο­νται προ­βλή­ματα στη λει­τουρ­γία των προ­ο­ρι­σμών σε αρκετά σημεία της χώρας που δεν μπο­ρούμε να αφή­νουμε άλυτα. Το ζήτημα των υπο­δο­μών της χώρας είναι κάτι που προ­κύ­πτει και από την αξιο­λό­γηση των του­ρι­στών για τη διαμονή τους εδώ, με την έννοια πως είναι πιο πίσω από τις ιδιω­τι­κές και δεν κρί­νο­νται επαρ­κείς. Στον όρο υπο­δο­μές, πέραν από τα μεγάλα έργα υπο­δο­μής και τα δίκτυα κοινής ωφε­λείας, συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και έργα ελαφρών υπο­δο­μών, π.χ. στέ­γα­στρα για την προ­στα­σία από τον ήλιο στα λιμάνια, πλα­τείες, πεζο­δρό­μια.

-Η ρύθμιση του πλαι­σίου των βρα­χυ­χρό­νιων μισθώ­σεων ήταν μία από τις προ­τε­ραιό­τη­τες των τελευ­ταίων κυβερ­νή­σεων. Σε ποιους άξονες πιστεύ­ετε ότι πρέπει να κατευ­θυν­θεί το νέο πλαίσιο;

Κατά τη γνώμη μου από τα βασι­κό­τερα ζητή­ματα που θα κληθεί να ρυθ­μί­σει η επόμενη κυβέρ­νηση. Όταν ξεκί­νησε να συζη­τεί­ται το θέμα αυτό, το πεδίο της επι­χει­ρη­μα­το­λο­γίας ήταν η ισόρ­ροπη, άρα δίκαιη φορο­λο­γική και ρυθ­μι­στική αντι­με­τώ­πιση από την πολι­τεία για δύο παρό­μοιες δρα­στη­ριό­τη­τες (κατα­λύ­ματα και βρα­χυ­χρό­νια μίσθωση). Το ζήτημα αφέθηκε πρα­κτικά αρρύθ­μι­στο για χρόνια και έχουμε περάσει σε επόμενη φάση, αυτή της ανάγκης για αντι­με­τώ­πιση των επι­πτώ­σεων στην κοι­νω­νία, π.χ. λει­τουρ­γία πόλης, ύψος ενοι­κίων. Οι ρυθ­μί­σεις μπορούν να κινη­θούν σε δύο κατευ­θύν­σεις.

Πρώτον, η δια­φο­ρο­ποί­ηση της επαγ­γελ­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας από την παρε­μπί­πτουσα ιδιω­τική δρα­στη­ριό­τητα. Δηλαδή, είναι άλλο κάποιος να έχει σειρά δια­με­ρι­σμά­των/σπιτιών που εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται και άλλο να νοι­κιά­ζει 3 εβδο­μά­δες το σπίτι του όταν λείπει το καλο­καίρι δια­κο­πές για να συμπλη­ρώ­σει το εισό­δημά του. Δεύ­τε­ρον, η δυνα­τό­τητα των δήμων να δια­χει­ρί­ζο­νται όρια στη βρα­χυ­χρό­νια μίσθωση ανάλογα με τις ανάγκες και την κατά­σταση των τόπων τους, πάντα με βάση εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νες μελέτες και δημόσια δια­βού­λευση με τους κατοί­κους. Και ένα τελευ­ταίο σημείο, η επόμενη φάση της συζή­τη­σης εκτιμώ θα είναι οι προ­δια­γρα­φές στη βρα­χυ­χρό­νια μίσθωση, εξα­σφά­λιση δηλαδή κάποιου ελά­χι­στου επι­πέ­δου ποιό­τη­τας και στην παροχή υπη­ρε­σιών που σήμερα απα­γο­ρεύ­ο­νται μεν, παρέ­χο­νται σχεδόν παντού δε, αλλά και στην υποδομή.

Πηγή tourismtoday.gr