Μήνυμα Μητσοτάκη για το Πάσχα: Γιορτάζουμε στο σπίτι με το βλέμμα στην αναγέννηση που έρχεται (video)

«Το φως της Ανά­στα­σης θα φω­τί­ζει το δρόμο μας μέχρι η ζωή να επι­στρέ­ψει, βήμα-βήμα, στους κα­νο­νι­κούς της ρυθ­μούς. Μέχρι τότε, ας μη βά­λου­με σε κίν­δυ­νο όσα μας έκα­ναν πα­ρά­δειγ­μα σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο: Σε­βό­μα­στε τους ει­δι­κούς, πει­θαρ­χού­με στους κα­νό­νες. Κά­νου­με, με άλλα λόγια, την αγω­νία μας αγώνα. Και με­τα­τρέ­που­με τους πρό­σκαι­ρους πε­ριο­ρι­σμούς σε φω­τει­νούς προ­ο­ρι­σμούς», το­νί­ζει στο μή­νυ­μά του για το Πάσχα ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός ανα­φέ­ρει ότι γιορ­τά­ζου­με ένα αλ­λιώ­τι­κο Πάσχα, κάτω από τον ίδιο ανοι­ξιά­τι­κο ήλιο, δίχως όμως τις εκ­κλη­σί­ες μας, τους φί­λους μας και τα πα­τρο­πα­ρά­δο­τα έθιμά μας.

Φέτος συ­νε­χί­ζει, η Εβδο­μά­δα των Παθών κρά­τη­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο από πε­νή­ντα ημέ­ρες αλλά η Ανά­στα­ση φω­τί­ζει, πλέον, το δρόμο για τη χαρ­μό­συ­νη έξοδο από την κα­ται­γί­δα της παν­δη­μί­ας.

«Με πει­θαρ­χία και αλ­λη­λεγ­γύη απο­κρού­σα­με τα πρώτα της κύ­μα­τα. Θω­ρα­κί­σα­με τη δη­μό­σια υγεία. Και, μέ­νο­ντας στον ίδιο δρόμο, σύ­ντο­μα θα ξε­κι­νή­σου­με τη στα­δια­κή με­τά­βα­ση σε μία νέα εποχή. Στην οποία πολλά θα έχουν αλ­λά­ξει», ανα­φέ­ρει και προ­σθέ­τει: «Θρη­νού­με για τις ζωές που χά­σα­με από τον κο­ρο­νο­ϊό. Και ευ­γνω­μο­νού­με εκεί­νους που συ­νε­χί­ζουν τη μάχη ενα­ντί­ον του. Με πρώ­τους τους για­τρούς και τους νο­ση­λευ­τές του Εθνι­κού Συ­στή­μα­τος Υγεί­ας, αλλά και όσους ερ­γά­ζο­νται ακόμα και σή­με­ρα, ανή­με­ρα το Πάσχα, για να μέ­νου­με όλοι ασφα­λείς».

Ο πρω­θυ­πουρ­γός λέει επί­σης ότι ο ιός μάς κρά­τη­σε στο σπίτι, μας έκανε, όμως, να ξα­να­γνω­ρι­στού­με με τον εαυτό μας και με τη ση­μα­σία των πραγ­μά­των.

«Αν σκε­φτού­με πόσα μικρά μάς χώ­ρι­σαν, άλ­λο­τε, από τον δι­πλα­νό μας, είμαι σί­γου­ρος ότι θα με­τα­νιώ­να­με για τη στάση μας. Η δο­κι­μα­σία αυτή προ­σέ­δω­σε σε όλους και σε όλα το αλη­θι­νό τους μέ­γε­θος. Ανέ­δει­ξε το υπέρ­τα­το αγαθό της Υγεί­ας, απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι όσα ζούμε και γευό­μα­στε δεν είναι αυ­το­νό­η­τα. Πως τί­πο­τα δεν είναι δε­δο­μέ­νο. Και ότι εκτός από οι­κο­νο­μι­κή, η ευ­η­με­ρία έχει και διά­στα­ση κοι­νω­νι­κή”, υπο­γραμ­μί­ζει ο κ. Μη­τσο­τά­κης.

Και προ­σθέ­τει: «Οι κρί­σεις πάντα κρί­νουν. Έτσι, η υγειο­νο­μι­κή πε­ρι­πέ­τεια επα­νέ­φε­ρε στο προ­σκή­νιο την ουσία της πο­λι­τι­κής: Την ετοι­μό­τη­τα και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα της Πο­λι­τεί­ας. Τη συ­στρά­τευ­ση της ευ­θύ­νης. Και, πάνω απ’ όλα, την εμπι­στο­σύ­νη και την αλ­λη­λεγ­γύη με­τα­ξύ μας. Από την παν­δη­μία, λοι­πόν, θα βγού­με με ένα κα­λύ­τε­ρο κρά­τος. Γιατί οι ανά­γκες του «τώρα» με­τα­τρέ­πο­νται σε δρά­σεις για τις ανα­γκαιό­τη­τες του «μετά». Θα βγού­με, όμως, οπλι­σμέ­νοι και με ισχυ­ρό­τε­ρους δε­σμούς ανά­με­σα σε κοι­νω­νία και Πο­λι­τεία. «Αλ­λή­λων τα βάρη βα­στά­ζε­τε», όπως κα­λού­σε ο Από­στο­λος Παύ­λος. Μπρο­στά στις οι­κο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες της υγειο­νο­μι­κής θύ­ελ­λας, λοι­πόν, έχου­με το κοινό χρέος να μην αφή­σου­με κα­νέ­ναν μόνο. Να μην αφή­σου­με κα­νέ­ναν πίσω. Γιατί όλοι, στο με­τα­ξύ, θα έχου­με γίνει κα­λύ­τε­ροι πο­λί­τες και κα­λύ­τε­ροι άν­θρω­ποι».

Επί­σης λέει ότι το φε­τι­νό Πάσχα βιώ­νου­με μία νέα κα­τά­νυ­ξη, μία άσκη­ση ανα­στο­χα­σμού για την απε­λευ­θέ­ρω­ση «εκ της δου­λεί­ας του αλ­λο­τρί­ου», όπως λέει ο ψαλ­μός.

«Και δεν σας κρύβω ότι και εγώ προ­χώ­ρη­σα σε δικές μου, προ­σω­πι­κές σκέ­ψεις και ανα­θε­ω­ρή­σεις. Γιατί η ατο­μι­κή πρό­ο­δος έρ­χε­ται μέσα από δο­κι­μα­σί­ες. Όταν ανα­με­τριό­μα­στε με το απρό­ο­πτο και αντι­πα­λεύ­ου­με κα­τα­στά­σεις που δεν έχου­με ξα­να­συ­να­ντή­σει», επι­ση­μαί­νει.

«Γιορ­τά­ζου­με το Πάσχα στο σπίτι. Αλλά με το βλέμ­μα στην Ανα­γέν­νη­ση που έρ­χε­ται! Χρι­στός ανέ­στη. Χρό­νια πολλά σε όλες και σε όλους. Χαρά και πάνω απ’ όλα υγεία», το­νί­ζει κα­τα­λή­γο­ντας στο μή­νυ­μά του ο πρω­θυ­πουρ­γος.

Ακο­λου­θεί το πλή­ρες κεί­με­νο του μη­νύ­μα­τος του Πρω­θυ­πουρ­γού Κ. Μη­τσο­τά­κη για το Πάσχα:

«Αγα­πη­τοί μου συ­μπο­λί­τες,

Γιορ­τά­ζου­με ένα αλ­λιώ­τι­κο Πάσχα. Κάτω από τον ίδιο ανοι­ξιά­τι­κο ήλιο, δίχως όμως τις εκ­κλη­σί­ες μας, τους φί­λους μας και τα πα­τρο­πα­ρά­δο­τα έθιμά μας.

Φέτος, η Εβδο­μά­δα των Παθών κρά­τη­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο από πε­νή­ντα ημέ­ρες. Αλλά η Ανά­στα­ση φω­τί­ζει, πλέον, το δρόμο για τη χαρ­μό­συ­νη έξοδο από την κα­ται­γί­δα της παν­δη­μί­ας.

Με πει­θαρ­χία και αλ­λη­λεγ­γύη απο­κρού­σα­με τα πρώτα της κύ­μα­τα. Θω­ρα­κί­σα­με τη δη­μό­σια υγεία. Και, μέ­νο­ντας στον ίδιο δρόμο, σύ­ντο­μα θα ξε­κι­νή­σου­με τη στα­δια­κή με­τά­βα­ση σε μία νέα εποχή. Στην οποία πολλά θα έχουν αλ­λά­ξει.

Θρη­νού­με για τις ζωές που χά­σα­με από τον κο­ρο­νο­ϊό. Και ευ­γνω­μο­νού­με εκεί­νους που συ­νε­χί­ζουν τη μάχη ενα­ντί­ον του. Με πρώ­τους τους για­τρούς και τους νο­ση­λευ­τές του Εθνι­κού Συ­στή­μα­τος Υγεί­ας, αλλά και όσους ερ­γά­ζο­νται ακόμα και σή­με­ρα, ανή­με­ρα το Πάσχα, για να μέ­νου­με όλοι ασφα­λείς.

Συ­μπο­λί­τες μου,

Ο ιός μάς κρά­τη­σε στο σπίτι. Μας έκανε, όμως, να ξα­να­γνω­ρι­στού­με με τον εαυτό μας και με τη ση­μα­σία των πραγ­μά­των. Αν σκε­φτού­με πόσα μικρά μάς χώ­ρι­σαν, άλ­λο­τε, από τον δι­πλα­νό μας, είμαι σί­γου­ρος ότι θα με­τα­νιώ­να­με για τη στάση μας.

Η δο­κι­μα­σία αυτή προ­σέ­δω­σε σε όλους και σε όλα το αλη­θι­νό τους μέ­γε­θος. Ανέ­δει­ξε το υπέρ­τα­το αγαθό της Υγεί­ας, απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι όσα ζούμε και γευό­μα­στε δεν είναι αυ­το­νό­η­τα. Πως τί­πο­τα δεν είναι δε­δο­μέ­νο. Και ότι εκτός από οι­κο­νο­μι­κή, η ευ­η­με­ρία έχει και διά­στα­ση κοι­νω­νι­κή.

Οι κρί­σεις πάντα κρί­νουν. Έτσι, η υγειο­νο­μι­κή πε­ρι­πέ­τεια επα­νέ­φε­ρε στο προ­σκή­νιο την ουσία της πο­λι­τι­κής: Την ετοι­μό­τη­τα και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα της Πο­λι­τεί­ας. Τη συ­στρά­τευ­ση της ευ­θύ­νης. Και, πάνω απ’ όλα, την εμπι­στο­σύ­νη και την αλ­λη­λεγ­γύη με­τα­ξύ μας.

Από την παν­δη­μία, λοι­πόν, θα βγού­με με ένα κα­λύ­τε­ρο κρά­τος. Γιατί οι ανά­γκες του «τώρα» με­τα­τρέ­πο­νται σε δρά­σεις για τις ανα­γκαιό­τη­τες του «μετά».

Θα βγού­με, όμως, οπλι­σμέ­νοι και με ισχυ­ρό­τε­ρους δε­σμούς ανά­με­σα σε κοι­νω­νία και Πο­λι­τεία. «Αλ­λή­λων τα βάρη βα­στά­ζε­τε», όπως κα­λού­σε ο Από­στο­λος Παύ­λος. Μπρο­στά στις οι­κο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες της υγειο­νο­μι­κής θύ­ελ­λας, λοι­πόν, έχου­με το κοινό χρέος να μην αφή­σου­με κα­νέ­ναν μόνο. Να μην αφή­σου­με κα­νέ­ναν πίσω. Γιατί όλοι, στο με­τα­ξύ, θα έχου­με γίνει κα­λύ­τε­ροι πο­λί­τες και κα­λύ­τε­ροι άν­θρω­ποι.

Το φε­τι­νό Πάσχα βιώ­νου­με μία νέα κα­τά­νυ­ξη. Μία άσκη­ση ανα­στο­χα­σμού για την απε­λευ­θέ­ρω­ση «εκ της δου­λεί­ας του αλ­λο­τρί­ου», όπως λέει ο ψαλ­μός. Και δεν σας κρύβω ότι και εγώ προ­χώ­ρη­σα σε δικές μου, προ­σω­πι­κές σκέ­ψεις και ανα­θε­ω­ρή­σεις. Γιατί η ατο­μι­κή πρό­ο­δος έρ­χε­ται μέσα από δο­κι­μα­σί­ες. Όταν ανα­με­τριό­μα­στε με το απρό­ο­πτο και αντι­πα­λεύ­ου­με κα­τα­στά­σεις που δεν έχου­με ξα­να­συ­να­ντή­σει.

Το φως της Ανά­στα­σης θα φω­τί­ζει το δρόμο μας μέχρι η ζωή να επι­στρέ­ψει, βήμα-βήμα, στους κα­νο­νι­κούς της ρυθ­μούς.

Μέχρι τότε, ας μη βά­λου­με σε κίν­δυ­νο όσα μας έκα­ναν πα­ρά­δειγ­μα σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο: Σε­βό­μα­στε τους ει­δι­κούς, πει­θαρ­χού­με στους κα­νό­νες. Κά­νου­με, με άλλα λόγια, την αγω­νία μας αγώνα. Και με­τα­τρέ­που­με τους πρό­σκαι­ρους πε­ριο­ρι­σμούς σε φω­τει­νούς προ­ο­ρι­σμούς.

Γιορ­τά­ζου­με το Πάσχα στο σπίτι. Αλλά με το βλέμ­μα στην Ανα­γέν­νη­ση που έρ­χε­ται!

Χρι­στός ανέ­στη. Χρό­νια πολλά σε όλες και σε όλους. Χαρά και πάνω απ’ όλα υγεία».