Κ. Σκανδαλίδης: Ο ενωτικός δρόμος που θα μας βγάλει στο φως

Τού­τες τις μέρες ο λαός συρ­ρέ­ο­ντας στις εκ­κλη­σί­ες μοιά­ζει σαν να απο­ζη­τά μιαν ανά­στα­ση από θαύμα. Πε­ρι­μέ­νο­ντας τον νέο μεσ­σία που θα βγά­λει τη χώρα από το σκο­τά­δι της πα­ρακ­μής και τη ζωή του από την ανέ­χεια και να λάμ­ψει το φως μιας νέας ελ­πί­δας.

Σε μια εποχή πα­γκό­σμιων ανα­κα­τα­τά­ξε­ων, ευ­ρω­παϊ­κής κρί­σης, ανα­τρο­πής συ­σχε­τι­σμών, σε μια πε­ριο­χή στο επί­κε­ντρο των εξε­λί­ξε­ων που απο­στα­θε­ρο­ποιεί­ται και ενώ θα έπρε­πε η χώρα να επα­να­δια­πραγ­μα­τευ­τεί τον γε­ω­στρα­τη­γι­κό της ρόλο με τους εταί­ρους της και να λύσει το οι­κο­νο­μι­κό της πρό­βλη­μα, βιώ­νει ένα κα­θο­λι­κό αδιέ­ξο­δο και τη μα­στί­ζει  κρίση εθνι­κής ηγε­σί­ας.

Κρίση που απει­κο­νί­ζε­ται και σ’ αυ­τούς που υπο­τάσ­σο­νται άνευ όρων στα κε­λεύ­σμα­τα των δα­νει­στών, ενώ γνω­ρί­ζουν ότι οι λε­ό­ντειες συμ­φω­νί­ες που σή­με­ρα συ­νο­μο­λο­γού­νται είναι αδύ­να­το να υλο­ποι­η­θούν όσες εγ­γυ­ή­σεις υπα­κο­ής και να τους δώ­σουν. Και σ’ αυ­τούς που ορα­μα­τί­στη­καν τη συ­νο­λι­κή ρήξη μαζί τους, έχουν ήδη χτυ­πή­σει το κε­φά­λι τους στον τοίχο και βο­λεύ­ο­νται σε μια άθλια δια­χεί­ρι­ση της εξου­σί­ας. Το κε­ντρι­κό ερώ­τη­μα πα­ρα­μέ­νει:

Ποιος μπο­ρεί να εγ­γυ­η­θεί την πραγ­μα­τι­κή και αέναα επι­ζη­τού­με­νη ανα­σύ­ντα­ξη της χώρας, να ανα­βαθ­μί­σει εξ αυτού του λόγου τη δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή της θέση και να ανοί­ξει έναν εναλ­λα­κτι­κό δρόμο. Να δια­τυ­πώ­σει στην πράξη, με πραγ­μα­τι­κούς και όχι δια­κη­ρυ­κτι­κούς όρους το νέο αφή­γη­μα που θα κι­νη­το­ποι­ή­σει ξανά τις πα­ρα­γω­γι­κές, εκ­συγ­χρο­νι­στι­κές και δη­μιουρ­γι­κές δυ­νά­μεις αυτού του τόπου.

Αυτό απο­τε­λεί χρέος και ιστο­ρι­κή πα­ρα­κα­τα­θή­κη της προ­ο­δευ­τι­κής και δη­μο­κρα­τι­κής πα­ρά­τα­ξης.

Εχο­ντας βαθιά πε­ποί­θη­ση ότι η εποχή ούτε γεννά ούτε αντέ­χει νέους μεσ­σί­ες και ότι η δε­ξα­με­νή του χώρου είναι εν δυ­νά­μει πλειο­ψη­φι­κή, προ­έ­χουν η ενό­τη­τα και η συ­σπεί­ρω­ση της βάσης και η συλ­λο­γι­κή δια­μόρ­φω­ση της εναλ­λα­κτι­κής πρό­τα­σης. Γι’ αυτό οφεί­λου­με εδώ και τώρα να κλεί­σου­με ορι­στι­κά τους εσω­τε­ρι­κούς μας λο­γα­ρια­σμούς με το πα­ρελ­θόν.  Να πά­ψου­με να έχου­με μο­να­δι­κό μας στόχο να επι­βάλ­λου­με εκ­βια­στι­κά δια­σπώ­ντας τον χώρο τη δική μας δι­καί­ω­ση απέ­να­ντι στους άλ­λους. Οσοι ενα­ντιω­θή­κα­με στον Κώστα Ση­μί­τη, ας θυ­μη­θού­με ότι είναι ο τε­λευ­ταί­ος έλ­λη­νας πρω­θυ­πουρ­γός που πέ­τυ­χε ση­μα­ντι­κούς εθνι­κούς στό­χους. Οσοι ει­σπρά­ξα­με τα τραύ­μα­τα που προ­κά­λε­σε ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου, ας θυ­μη­θού­με ότι ήταν αυτός που ως πρω­θυ­πουρ­γός επι­χεί­ρη­σε ση­μα­ντι­κές διαρ­θρω­τι­κές αλ­λα­γές. Οσοι πο­λε­μή­σα­με τον Βαγ­γέ­λη Βε­νι­ζέ­λο που πα­ρέ­λα­βε μια πα­ρά­τα­ξη ήδη συρ­ρι­κνω­μέ­νη και σε κρίση, ας θυ­μη­θού­με ότι υπήρ­ξε ο μόνος πο­λι­τι­κός αρ­χη­γός συ­νε­πής σε μια απο­τε­λε­σμα­τι­κή ευ­ρω­παϊ­κή στρα­τη­γι­κή.

Για το πα­ρελ­θόν, ας απο­φαν­θεί η Ιστο­ρία. Σή­με­ρα προ­έ­χει να βγού­με ενω­μέ­νοι και να πάμε μπρο­στά. Δεν μας πε­ρισ­σεύ­ει κα­νείς. Να κα­τα­νο­ή­σου­με τη θε­μι­τή προ­σω­πι­κή φι­λο­δο­ξία του κα­θέ­να, είτε αφορά τον υψι­πε­τή στόχο να οδη­γή­σει την πα­ρά­τα­ξη ή και τη χώρα είτε αφορά την τα­πει­νή διεκ­δί­κη­ση και δια­σφά­λι­ση μιας βου­λευ­τι­κής έδρας. Να απο­δε­χτού­με αυτό που πε­ριέ­γρα­ψε ο Δη­μή­τρης  Ψυ­χο­γιός ως «θραύ­σμα­τα», λες και το έχει η μοίρα της δη­μο­κρα­τι­κής πα­ρά­τα­ξης. Τα θραύ­σμα­τα είναι χρή­σι­μα και απα­ραί­τη­τα όταν συ­ναρ­μο­λο­γού­νται σε ενιαίο και συ­νε­κτι­κό σύ­νο­λο.

Αυτό είναι το χρέος της Δη­μο­κρα­τι­κής Συ­μπα­ρά­τα­ξης πέρα από σκια­μα­χί­ες περί ονο­μα­το­λο­γί­ας, συμ­βο­λι­σμών, δια­δι­κα­σιο­λο­γί­ας και δευ­τε­ρεύ­ο­ντες στό­χους. Να ενώ­νει διαρ­κώς τον χώρο, να τον κρατά διαρ­κώς ανοι­χτό, να τον συ­σπει­ρώ­νει και να τον διευ­ρύ­νει. Να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει ότι δεν πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νει τους νέους ή «νέους» μεσ­σί­ες, γιατί απλώς ούτε υπάρ­χουν ούτε φαί­νο­νται στον ορί­ζο­ντα.

Η Φώφη Γεν­νη­μα­τά έχει μια ευ­και­ρία για την έκ­βα­ση της οποί­ας η Ιστο­ρία θα την κρί­νει τε­λε­σί­δι­κα. Να υπο­δαυ­λί­σει τη συλ­λο­γι­κή από­φα­ση μιας πα­ραι­τη­μέ­νης κοι­νω­νί­ας να ση­κώ­σει κε­φά­λι. Να  πι­στέ­ψουν οι Ελ­λη­νες  ξανά ότι υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κός δρό­μος που βγά­ζει στο ξέ­φω­το. Οι επό­με­νες εκλο­γές είναι ο πρώ­τος σταθ­μός.

tanea.gr