Μαρία Βιέρρου:«Οταν έχεις προβλήματα δεν πρέπει ποτέ να το βάζεις κάτω»

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Η Μαρία Βιέρ­ρου είναι 42 ετών, είναι μια αφο­σιω­μέ­νη σύ­ζυ­γος, μια στορ­γι­κή μη­τέ­ρα, μια επι­τυ­χη­μέ­νη επαγ­γελ­μα­τί­ας και μια αλη­θι­νή φίλη. Στην ζωή της, προ­σπά­θη­σε πολύ να κα­τα­κτή­σει όλα όσα εμείς οι υπό­λοι­ποι θε­ω­ρού­με δε­δο­μέ­να, αφού σε ηλι­κία 7 ετών έχασε την ακοή της, αλλά αυτό, όχι μόνο δεν την εμπό­δι­σε να προ­χω­ρή­σει, αλλά την πεί­σμω­σε και της έδωσε δύ­να­μη.

Στην συ­νέ­ντευ­ξή της στην «δη­μο­κρα­τι­κή» μας μι­λά­ει για τις δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τώ­πι­σε ως παιδί αλλά και για τις προ­κλή­σεις που έθεσε ως στόχο και κα­τέ­κτη­σε ως ενή­λι­κας με την στή­ρι­ξη της οι­κο­γέ­νειάς της, του συ­ζύ­γου της αλλά και επι­λεγ­μέ­νων φίλων.

Η Μαρία Βιέρ­ρου σή­με­ρα μας πα­ρα­δί­δει μα­θή­μα­τα δύ­να­μης και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τας και μας συμ­βου­λεύ­ει «να μην εγκα­τα­λεί­που­με ποτέ και να προ­σπα­θού­με πάντα για το κα­λύ­τε­ρο»…

• Σε ποια ηλι­κία έχα­σες την ακοή σου;

Την έχασα σε ηλι­κία επτά ετών, από πα­ρω­τί­τι­δα με υψηλό πυ­ρε­τό. Μου πεί­ρα­ξε τα νεύρα του ακου­στι­κού τυ­μπά­νου. Το έπαθα μέσα στην τάξη. Ημουν στην πρώτη δη­μο­τι­κού, μου μι­λού­σε η δα­σκά­λα μου κι εγώ δεν την αντι­λή­φθη­κα. Κά­ποια στιγ­μή την βλέπω μπρο­στά μου να μου φω­νά­ζει, θε­ω­ρώ­ντας ότι μου μι­λού­σε κι εγώ δεν της έδινα ση­μα­σία. Εγώ την κοι­τού­σα έκ­πλη­κτη και τότε δια­πί­στω­σα ότι κάτι συμ­βαί­νει. Εκεί­νη την ώρα, η δα­σκά­λα μου, μου έφερε έναν ωτο­ρι­νο­λα­ρυγ­γο­λό­γο στο σχο­λείο, ο οποί­ος ανα­κά­λυ­ψε ότι είχα βα­ρη­κο­ΐα. Από τότε, ξε­κί­νη­σε ο αγώ­νας…

• Το έπα­θες δη­λα­δή την ώρα του μα­θή­μα­τος;

Προ­φα­νώς ήταν μια κα­τά­στα­ση που εξε­λισ­σό­ταν, απλώς δεν το είχα αντι­λη­φθεί. Για ένα κο­ρι­τσά­κι επτά χρο­νών, δεν είναι εύ­κο­λο να το δια­χει­ρι­στεί όλο αυτό. Είναι πολύ δύ­σκο­λο. Ευ­τυ­χώς η δα­σκά­λα μου, η κ. Κική Αλα­βέ­ρα, με ανέ­λα­βε προ­σω­πι­κά και με σκλη­ρή δου­λειά από την μεριά μου αλλά και από της ίδιας, σιγά-σιγά έμαθα πάλι να μιλάω και να κα­τα­λα­βαί­νω, δια­βά­ζο­ντας τα χείλη και έχο­ντας την βο­ή­θεια ακου­στι­κών και στα δύο αυτιά. Τότε η βα­ρη­κο­ΐα μου, ήταν σε πολύ κα­λύ­τε­ρα επί­πε­δα. Με την πά­ρο­δο των χρό­νων επι­βα­ρύ­νε­ται η κα­τά­στα­ση. Σε όλη αυτή την δια­δι­κα­σία είχα τε­ρά­στια στή­ρι­ξη από την οι­κο­γέ­νειά μου, στά­θη­κε δίπλα μου και στέ­κε­ται μέχρι σή­με­ρα. Θα μπο­ρού­σα να σπου­δά­σω αλλά δεν το έκανα, λόγω της ανα­σφά­λειάς μου, επει­δή πάντα ήθελα να έχω κά­ποιον δίπλα μου για να είναι το δεύ­τε­ρό μου ακου­στι­κό. Πολ­λές φορές, μπο­ρεί κά­ποιος να μου μι­λά­ει κι εγώ να μην κα­τα­λα­βαί­νω… Εκεί πα­νι­κο­βάλ­λο­μαι. Τε­λευ­ταία το έχω ξε­πε­ρά­σει κάπως.

• Οφεί­λω να ομο­λο­γή­σω ότι την πρώτη φορά που συ­να­ντη­θή­κα­με, δεν κα­τά­λα­βα ότι έχεις πρό­βλη­μα με την ακοή σου. Πρέ­πει να έχεις δου­λέ­ψει πολύ σκλη­ρά και να ήσουν πολύ αυ­στη­ρή με τον εαυτό σου.

Εχω δου­λέ­ψει πάρα πολύ. Δεν ήθελα κα­νείς να κα­τα­λά­βει ότι δεν ακούω. Ενιω­θα κό­μπλεξ. Γι­΄αυ­τό το πά­λε­ψα πε­ρισ­σό­τε­ρο. Στο δη­μο­τι­κό σχο­λείο, είχα βο­ή­θεια από δα­σκά­λες που με διά­βα­ζαν. Στο Γυ­μνά­σιο, δεν ήθελα να έχω βο­ή­θεια, ντρε­πό­μουν. Κα­νέ­νας από τους κα­θη­γη­τές μου δεν ήξερε ότι δεν άκου­γα. Ημουν μια μέ­τρια μα­θή­τρια αλλά βα­σι­ζό­μουν μόνο στις δικές μου δυ­νά­μεις.

• Δεν είχαν κα­τα­λά­βει οι κα­θη­γη­τές σου ότι ήσουν βα­ρή­κοη;

Δεν τους το είπα, δεν το γνώ­ρι­ζαν. Το πά­λε­ψα μόνη μου στο σχο­λείο. Βέ­βαια, υπήρ­χε και ρα­τσι­σμός από τα παι­διά… Επει­δή πολ­λές φορές απευ­θύ­νο­νταν σε εμένα κι εγώ δεν άκου­γα, μου έλε­γαν «μα καλά, κουφή είσαι;». Εμένα αυτό με θύ­μω­νε. Βέ­βαια, δεν φταί­νε τα παι­διά γιατί δεν ήξε­ραν, ήταν δική μου επι­λο­γή να μην ξέ­ρουν. Όμως, θύ­μω­να και αντι­δρού­σα. Στο Γυ­μνά­σιο, έκανα κά­ποιες καλές φίλες στις οποί­ες το είχα εμπι­στευ­θεί, αλλά οι κα­θη­γη­τές μου δεν το ήξε­ραν. Ηθελα να απο­δεί­ξω ότι μπο­ρού­σα να τα κα­τα­φέ­ρω, χωρίς να έχω ιδιαί­τε­ρη με­τα­χεί­ρι­ση. Η αλή­θεια είναι ότι από τότε μέχρι σή­με­ρα, έχω πάντα δίπλα μου την οι­κο­γέ­νειά μου και τους φί­λους μου. Η βο­ή­θεια των αδελ­φών μου στην επι­χεί­ρη­σή μας, είναι τε­ρά­στια. Χωρίς εκεί­νες, δεν θα μπο­ρού­σα να απο­δώ­σω στην ερ­γα­σία μου.

• Πήγες και στο Λύ­κειο;

Ναι, τε­λεί­ω­σα το Τε­χνι­κό Λύ­κειο με ει­δι­κό­τη­τα ηλε­κτρο­νι­κού. Ηθελα να προ­χω­ρή­σω, να σπου­δά­σω για να ασχο­λη­θώ με τα ακου­στι­κά βα­ρη­κο­ΐ­ας. Τότε, πή­γαι­να κάθε δύο χρό­νια στην Αθήνα για έλεγ­χο της ακοής και έπαιρ­να από εκεί και τα ακου­στι­κά μου. Ο ακουο­λό­γος μου, μου είχε εξά­ψει την πε­ριέρ­γεια για την κα­τα­σκευή, την χρήση και την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα των ακου­στι­κών και μου άρεσε η ιδέα να σπου­δά­σω πάνω σε αυτό το αντι­κεί­με­νο. Τε­λι­κά αυτό δεν έγινε. Τότε, έπια­σα δου­λειά στο κα­τά­στη­μα του μπα­μπά μου, ο οποί­ος επι­σκεύ­α­ζε ηλε­κτρι­κές συ­σκευ­ές. Ανέ­λα­βα τα οι­κο­νο­μι­κά και τις δη­μό­σιες σχέ­σεις της επι­χεί­ρη­σης, με την στή­ρι­ξη της οι­κο­γέ­νειάς μου.

• Όταν ξε­κί­νη­σες να ερ­γά­ζε­σαι, όταν βγή­κες πλέον στην ζωή, έλε­γες το πρό­βλη­μά σου;

Όχι. Μόνο η παρέα μου το ήξερε. Ακόμα και σε με­γά­λη ηλι­κία, δεν το είχα απο­δε­χθεί.

• Φα­ντά­ζο­μαι ότι δεν είναι εύ­κο­λο να το απο­δε­χθείς. Για ένα κο­ρι­τσά­κι επτά ετών, που από την μια στιγ­μή στην άλλη χάνει την ακοή του, θα είναι εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λο να το δια­χει­ρι­στεί.

Δεν μπορώ να σας το πε­ρι­γρά­ψω, είναι πολύ δύ­σκο­λο. Μόνο αν το ζήσει κα­νείς μπο­ρεί να το κα­τα­λά­βει…

• Ξε­κι­νάς λοι­πόν να ερ­γά­ζε­σαι με την βο­ή­θεια και των γο­νιών σου, οι οποί­οι δεν σε κρά­τη­σαν πίσω…  

Ποτέ, ο μπα­μπάς μου ήταν πάντα ανοι­χτό­μυα­λος, ήθελε τα κο­ρί­τσια του να είναι ανε­ξάρ­τη­τα, να σπου­δά­σουν, πράγ­μα που εγώ δεν έκανα, από δική μου επι­λο­γή. Ο μπα­μπάς μου, μου πρό­τει­νε να σπου­δά­σω αλλά ο φόβος δεν με άφησε να προ­χω­ρή­σω. • Φλερτ είχες;

Είχα, αλλά δεν έδει­χνα το πρό­βλη­μά μου. Βέ­βαια, πρέ­πει να πω ότι με τον σύ­ζυ­γό μου εί­μα­στε μαζί από μικρή ηλι­κία. Ηταν ο κα­λύ­τε­ρος φίλος του αδελ­φού μου, εί­μα­στε μαζί από 15 ετών.

• Αρα ο σύ­ζυ­γός σου το ήξερε.

Ναι, το ήξερε, γιατί με γνώ­ρι­ζε από 13 ετών. Δεν το θε­ώ­ρη­σε ποτέ μειο­νέ­κτη­μα.

• Απο­φα­σί­ζε­τε κά­ποια στιγ­μή να κά­νε­τε οι­κο­γέ­νεια…

Ναι, μετά από 11 χρό­νια σχέ­σης απο­φα­σί­σα­με να πα­ντρευ­τού­με. Κά­να­με πρώτα πο­λι­τι­κό γάμο, στα τρία χρό­νια έμει­να έγκυος και μετά κά­να­με και θρη­σκευ­τι­κό γάμο. Η οι­κο­γέ­νεια του συ­ζύ­γου μου με αγκά­λια­σε από την αρχή και η στή­ρι­ξή τους όλα αυτά τα χρό­νια είναι τε­ρά­στια.

• Πόσα παι­διά έχετε;

Εχου­με δύο παι­διά. Την Κα­τε­ρί­να-Τσα­μπί­κα 13 ετών και τον Θα­νά­ση-Νι­κή­τα 10 ετών.

• Πόσο δύ­σκο­λο είναι να με­γα­λώ­νεις παι­διά χωρίς να ακούς;

Είναι πάρα πολύ δύ­σκο­λο. Ευ­τυ­χώς υπάρ­χει τε­ρά­στια βο­ή­θεια από τον σύ­ζυ­γο. Τα ακου­στι­κά, τα φοράς μέχρι κά­ποια ώρα, κά­ποια στιγ­μή πρέ­πει να τα βγά­λεις.  Χωρίς αυτά δεν ακούω απο­λύ­τως τί­πο­τα. Όταν ήταν μωρά, έπρε­πε ο σύ­ζυ­γός μου να με ει­δο­ποι­ή­σει για να κα­τα­λά­βω ότι το παιδί κλαί­ει ή με φω­νά­ζει και πρέ­πει να πάω κοντά του. Ιδίως όταν ήταν άρ­ρω­στα, κοι­μό­μουν μαζί τους για να κα­τα­λα­βαί­νω ανά πάσα στιγ­μή τι συμ­βαί­νει, αν βή­χουν ή αν ανε­βαί­νει ο πυ­ρε­τός. Με βο­ή­θη­σε και με βοη­θά­ει στην ανα­τρο­φή των παι­διών, το μη­τρι­κό έν­στι­κτο. Ξυ­πνη­τή­ρι για πα­ρά­δειγ­μα, δεν έχω. Ηξερα όμως ότι έπρε­πε να ση­κω­θώ συ­γκε­κρι­μέ­νη ώρα για να τα ταΐσω όταν ήταν μικρά, ή σή­με­ρα για τα πάρω στο σχο­λείο. Με οδη­γεί το έν­στι­κτό μου.

• Τώρα που έχεις με­γα­λώ­σει, έχει ωρι­μά­σει μέσα σου, το λες;

Μετά την γέν­νη­ση του γιου μου άρ­χι­σα να το απο­δέ­χο­μαι. Άρ­γη­σα. Οι φίλες μου με βο­ή­θη­σαν να το απο­δε­χτώ, λέ­γο­ντάς μου ότι μπορώ να τα κα­τα­φέ­ρω, ότι είμαι έξυ­πνη, ότι δεν είναι μειο­νέ­κτη­μα. Είναι πολύ δύ­σκο­λο, ένιω­θα κα­τω­τε­ρό­τη­τα. Προ­σπα­θώ όπως όλοι…

• Νο­μί­ζω ότι δεν προ­σπα­θείς όπως όλοι, αλλά πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο.

Όπως και στο σχο­λείο, έτσι και στη ζωή προ­σπα­θώ, προ­σπα­θώ πολύ. Κά­ποιες φορές κου­ρά­ζο­μαι, γιατί προ­σπα­θώ πε­ρισ­σό­τε­ρο από τους άλ­λους, αλλά δεν το βάζω κάτω. Αυτό με βο­ή­θη­σε να δια­πι­στώ­σω ότι είμαι δυ­να­τή. Σε αυτό με βο­ή­θη­σε πολύ μια φίλη μου να το κα­τα­λά­βω.

• Όταν φοράς τα ακου­στι­κά, ακούς κα­νο­νι­κά όπως όλοι εμείς;

Ακούω αλλά πρέ­πει να βλέπω για να κα­τα­λά­βω. Αν κά­ποιος μου μι­λή­σει και δεν τον βλέπω, μπο­ρεί να μου φω­νά­ζει και να μην το κα­τα­λά­βω. Ακούω ένα βου­η­τό, δεν μπορώ να αντι­λη­φθώ ότι μι­λά­νε σε εμένα. Μετά την γέν­νη­ση του γιου μου, όπου ο για­τρός στην Αθήνα, απο­φά­σι­σε να κάνω φυ­σιο­λο­γι­κό το­κε­τό, ενώ δεν έπρε­πε, πει­ρά­χτη­καν πάλι τα νεύρα. Τώρα η ακοή μου είναι σε πολύ χα­μη­λά επί­πε­δα, είμαι ένα βήμα πριν να σβή­σει τε­λεί­ως… Όταν είμαι κάπου με πολύ κόσμο, όπου έχει οχλα­γω­γία δεν μπορώ να ακού­σω κάτι, εστιά­ζω στα χείλη. Αν κά­ποιος μι­λά­ει πολύ γρή­γο­ρα, ή δεν μι­λά­ει κα­θα­ρά, δεν μπορώ να τον κα­τα­λά­βω και αυτό με κου­ρά­ζει. Τα ακου­στι­κά μου κο­στί­ζουν πε­ρισ­σό­τε­ρο από 3.500 ευρώ και δυ­στυ­χώς το κρά­τος δεν μας βοη­θά­ει, δι­καιο­λο­γεί μόνο ένα πολύ μικρό ποσό. Όταν έχεις οι­κο­γε­νεια­κές υπο­χρε­ώ­σεις, δεν μπο­ρείς να δί­νεις κάθε τόσο τόσα πολλά χρή­μα­τα για να πά­ρεις και­νού­ρια ακου­στι­κά.

• Τι σου έχει λεί­ψει πε­ρισ­σό­τε­ρο να ακού­σεις;

Η μου­σι­κή! Όπως επί­σης μου λεί­πει να μπορώ να πάω στο σι­νε­μά και να δω μια ελ­λη­νι­κή ται­νία. Πρέ­πει να έχει υπό­τι­τλους για να μπορώ να κα­τα­λά­βω. Αλλα η μου­σι­κή μου λεί­πει πε­ρισ­σό­τε­ρο.

• Τα παι­διά πώς το δια­χει­ρί­ζο­νται;

Με βοη­θά­νε πάρα πολύ. Εχουν προ­σαρ­μο­στεί, με βοη­θούν στο τη­λέ­φω­νο ή αν κάτι δεν κα­τα­λά­βω σε μια συ­ζή­τη­ση και πα­νι­κο­βλη­θώ, αμέ­σως τα παι­διά μου πα­ρεμ­βαί­νουν. Με βοη­θά­νε και με αγα­πά­νε. Ο σύ­ζυ­γός μου επί­σης με βοη­θά­ει πάρα πολύ και είναι πάντα δίπλα μου όλα αυτά τα χρό­νια, είναι το στή­ριγ­μά μου.

• Τις φωνές των παι­διών σου τις έχεις ακού­σει;

Ναι, χάρις στα ακου­στι­κά, τις ακούω.

• Τι θα ήθε­λες να πεις σε αν­θρώ­πους που έχουν το ίδιο πρό­βλη­μα με εσένα αλλά δεν το αντι­με­τω­πί­ζουν τόσο δυ­να­μι­κά;

Να προ­σπα­θούν πάντα. Αν και το κα­τά­λα­βα αργά, δεν πρέ­πει να έχου­με κό­μπλεξ για όποιο πρό­βλη­μα αντι­με­τω­πί­ζου­με. Το άγχος δεν φεύ­γει ποτέ βέ­βαια. Είναι πολύ δύ­σκο­λες οι κοι­νω­νι­κές επα­φές και οι συ­να­να­στρο­φές. Δεν είναι εύ­κο­λο, αλλά δεν πρέ­πει ποτέ να εγκα­τα­λεί­που­με…