DW: «Ο Τσίπρας βλάπτει την Ελλάδα»

Τι απέ­μει­νε από το πέ­ρα­σμα Τσί­πρα στην κα­γκε­λα­ρία; Ο γερ­μα­νι­κός τύπος επι­χει­ρεί να αξιο­λο­γή­σει τη συ­νά­ντη­ση με τα γνω­στά ανα­κλα­στι­κά κα­χυ­πο­ψί­ας στο πρό­σω­πο του Ελ­λη­να πρω­θυ­πουρ­γού.

Το πο­λι­τι­κό στίγ­μα της συ­νά­ντη­σης Μέρ­κελ-Τσί­πρα στην κα­γκε­λα­ρία προ­σπα­θεί να απο­τυ­πώ­σει ο γερ­μα­νι­κός τύπος στη βάση των δη­λώ­σε­ων που έγι­ναν πριν από τη συ­νά­ντη­ση. Από τα δη­μο­σιεύ­μα­τα που δια­βά­σα­με γί­νε­ται με τον πιο εύ­γλωτ­το τρόπο σαφές ότι ο έλ­λη­νας πρω­θυ­πουρ­γός έχει χάσει την έξω­θεν καλή μαρ­τυ­ρία κυ­ρί­ως σε ότι αφορά τις ει­λι­κρι­νείς προ­θέ­σεις του να συμ­βά­λει στο ξε­πέ­ρα­σμα της ελ­λη­νι­κή δη­μο­σιο­νο­μι­κής κρί­σης. Από την άλλη τα συμ­φέ­ρο­ντα της γερ­μα­νι­κής πλευ­ράς είναι καί­ρια.

Ρε­α­λι­σμός

Αρ­χί­ζο­ντας από τη Handelsblatt ο αρ­θρο­γρά­φος της καλεί σε πε­ρισ­σό­τε­ρο ρε­α­λι­σμό. «Οι χώρες του ευρώ θέ­λουν να φέ­ρουν τον Τσί­πρα στα λο­γι­κά του απει­λώ­ντας με πά­γω­μα για μικρό χρο­νι­κό διά­στη­μα των μέ­τρων ελά­φρυν­σης του χρέ­ους. Θα έχουν οι πιέ­σεις απο­τέ­λε­σμα; Χωρίς υπο­χω­ρή­σεις από την πλευ­ρά τους ο Τσί­πρας δεν πρό­κει­ται να επι­βιώ­σει πο­λι­τι­κά το 2017, ένα σε­νά­ριο που δεν συμ­φέ­ρει τη Μέρ­κελ λόγω της προ­σφυ­γι­κής κρί­σης». Ο σχο­λια­στής ανα­τρέ­χει στις προ­σπά­θειες που έκανε η κα­γκε­λά­ριος πριν από ενά­μι­ση χρόνο να κρα­τή­σει την Ελ­λά­δα στην ευ­ρω­ζώ­νη ενά­ντια στις από­ψεις οι­κο­νο­μο­λό­γων και του ίδιου του υπουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών, ο οποί­ος από καιρό έλεγε ότι οι απα­ραί­τη­τες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις για να μεί­νει η Ελ­λά­δα στο ευρώ είναι πο­λι­τι­κά δύ­σκο­λα εφαρ­μό­σι­μες. «Σε αυτό ακρι­βώς το ση­μείο το ΔΝΤ επι­μέ­νει σε πε­ρισ­σό­τε­ρο ρε­α­λι­σμό λέ­γο­ντας ότι είτε οι Ευ­ρω­παί­οι θα χα­μη­λώ­σουν τους στό­χους λι­τό­τη­τας που απαι­τεί ελά­φρυν­ση του χρέ­ους, είτε θα πα­ρα­μεί­νουν στους φι­λό­δο­ξους στό­χους τους, αλλά θα χρεια­στούν τη δέ­σμευ­ση των Αθη­νών ότι θα τη­ρή­σουν τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις. Ο μέχρι τώρα δρό­μος των Ευ­ρω­παί­ων, αυ­στη­ροί όροι με με­γά­λη δόση αι­σιο­δο­ξί­ας ότι κά­πο­τε η Ελ­λά­δα θα τους τη­ρή­σει, δεν θέλει να τον δια­βεί πλέον το ΔΝΤ. Και δι­καί­ως».

Η Wirstchaftswoche στη δια­δι­κτυα­κή της έκ­δο­ση είναι πιο κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κή για το ρόλο του Αλέξη Τσί­πρα. «Ο Τσί­πρας βλά­πτει την Ελ­λά­δα» είναι ο τί­τλος του άρ­θρου. Και ο αρ­θρο­γρά­φος συ­νε­χί­ζει: «Ο έλ­λη­νας πρω­θυ­πουρ­γός πα­ρα­κα­λεί το Βε­ρο­λί­νο για ελά­φρυν­ση του χρέ­ους. Το ότι δεν βρί­σκει αντα­πό­κρι­ση από την ΄Α­γκε­λα Μέρ­κελ οφεί­λε­ται σε δύο λάθη του». Ο σχο­λια­στής ανα­φέ­ρει τα δύο σο­βα­ρά λάθη που διέ­πρα­ξε με τις πα­ρο­χές προς τους χα­μη­λο­συ­ντα­ξιού­χους και την αρ­νη­τι­κή του στάση προς το ΔΝΤ και διε­ρω­τά­ται: «Ήθελε πράγ­μα­τι να κάνει κάτι καλό στους συ­ντα­ξιού­χους που τα τε­λευ­ταία χρό­νια έχουν υπο­στεί ση­μα­ντι­κές πε­ρι­κο­πές ή ήθελε να βελ­τιώ­σει τα χα­μη­λά πο­σο­στά δη­μο­τι­κό­τη­τάς του;».

Ο μα­θη­τής και η δα­σκά­λα

Η Süddeutsche Zeitung του Μο­νά­χου επι­χει­ρεί απο­τύ­πω­ση του κλί­μα­τος ανά­με­σα στον έλ­λη­να πρω­θυ­πουρ­γό και την κα­γκε­λά­ριο την ώρα των δη­λώ­σε­ων. «Επι­κρα­τού­σε εκεί­νη η τε­τα­μέ­νη ατμό­σφαι­ρα που συ­νή­θως υπάρ­χει όταν ένας μα­θη­τής προ­σπα­θεί να πεί­σει τη δα­σκά­λα του ότι έκανε τα μα­θή­μα­τά του», πε­ρι­γρά­φει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τη σκηνή. «Και μά­λι­στα μπρο­στά σε μια  δα­σκά­λα που δεν θέλει να δεί­ξει τη με­γα­λο­θυ­μία της (…). Όποιος ήλ­πι­ζε, όπως οι βου­λευ­τές της Χρι­στια­νι­κής  Ένω­σης, ότι θα τα ψάλει στον Τσί­πρα για τις πα­ρο­χές του στους συ­ντα­ξιού­χους απα­τή­θη­κε (…) Τη στιγ­μή που ο έλ­λη­νας πρω­θυ­πουρ­γός μι­λού­σε για τις τε­ρά­στιες θυ­σί­ες στο όνομα της Ευ­ρώ­πης και της ευ­ρω­παϊ­κής στα­θε­ρό­τη­τας, η κα­γκε­λά­ριος είχε το βλέμ­μα κολ­λη­μέ­νο στο έδα­φος. Μόνο όταν ο Τσί­πρας ευ­χή­θη­κε καλά Χρι­στού­γεν­να, γύ­ρι­σε και κοί­τα­ξε τον μα­θη­τή της φι­λι­κά σαν να πέ­ρα­σε το τεστ».

Για τον αρ­θρο­γρά­φο της δια­δι­κτυα­κής σε­λί­δας της Tagesschau, ει­δη­σε­ο­γρα­φι­κής εκ­πο­μπής του πρώ­του κρα­τι­κού κα­να­λιού o Τσί­πρας δεν έφερε στις απο­σκευ­ές του τρια­ντά­φυλ­λα από την Αθήνα πα­ρα­φρά­ζο­ντας τίτλο γνω­στού γερ­μα­νι­κού τρα­γου­διού, αλλά πολ­λές ερω­τή­σεις στην κα­γκε­λά­ριο. Ο αρ­θρο­γρά­φος πα­ρα­θέ­τει τις δια­φο­ρές με­τα­ξύ των δύο ηγε­τών,  από τη δια­φο­ρά ηλι­κί­ας μέχρι τη δια­φο­ρά στα ποσά δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων που δια­χει­ρί­ζο­νται, ο ένα ως χρέος και η άλλη στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2017.  «Την ώρα που ο Σόι­μπλε ρί­χνει την προ­σο­χή του στα χρή­μα­τα, υπάρ­χει για τη Μέρ­κελ ένα θέμα με με­γα­λύ­τε­ρη ση­μα­σία, για να μη πει κα­νείς με με­γά­λη εκρη­κτι­κό­τη­τα. Είναι οι 60.000 πρό­σφυ­γες που βρί­σκο­νται στα ελ­λη­νι­κά νησιά, στα ασφυ­κτι­κά γε­μά­τα hot spots» επι­ση­μαί­νει ο αρ­θρο­γρά­φος. «Σε πε­ρί­πτω­ση που απο­τύ­χει η δια­μο­νή τους, τότε ορι­σμέ­νοι θα πά­ρουν το δρόμο προς βορρά. Και τότε υπάρ­χει ο κίν­δυ­νος φω­το­γρα­φιών και πρω­το­σέ­λι­δων που θα ήθελε η Μέρ­κελ να απο­φύ­γει προ­ε­κλο­γι­κά. Επι­πλέ­ον η κα­γκε­λά­ριος χρειά­ζε­ται εταί­ρους στην πε­ριο­χή σε πε­ρί­πτω­ση που απο­τύ­χει η συμ­φω­νία ΕΕ – Τουρ­κί­ας».

www.dw.com