Επιδικάστηκε αποζημίωση σε θύμα ξυλοδαρμού με αφορμή… τραπεζοκαθίσματα

Χρη­μα­τι­κή απο­ζη­μί­ω­ση ύψους 5.000 ευρώ εκ των οποί­ων τα 1500 προ­σω­ρι­νά εκτε­λε­στά, επι­δί­κα­σε με από­φα­ση, που εξέ­δω­σε το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, σε έναν κά­τοι­κο Ρόδου, που ενή­γα­γε ημε­δα­πό, που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται σε πα­ρα­κεί­με­νο του δικού του ομοει­δές κα­τά­στη­μα στην Με­σαιω­νι­κή Πόλη, για αδι­κο­πρα­ξία.

Οι διά­δι­κοι είχαν δια­φο­ρές από το έτος 2015, όταν ο υιός του ενά­γο­ντος άρ­χι­σε να λει­τουρ­γεί ατο­μι­κή επι­χεί­ρη­ση ομοει­δούς αντι­κει­μέ­νου με αυτήν του ενα­γο­μέ­νου, ήτοι εστί­α­σης, στην Παλιά Πόλη και σε από­στα­ση 50 μέ­τρων από αυτήν. Λόγω δε του μι­κρού πλά­τους της οδού, έχουν ανα­κύ­ψει δια­φω­νί­ες με­τα­ξύ αυτών ως προς τη χρήση των τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των και την πρό­σβα­ση των πε­λα­τών στην επι­χεί­ρη­ση του ενα­γο­μέ­νου.

Στις 26.09.2015 και περί ώρα 09.30 π.μ., ο ενά­γων, πα­τέ­ρας του ιδιο­κτή­τη της μίας εκ των δύο γειτ­νια­ζου­σών επι­χει­ρή­σε­ων, επι­τέ­θη­κε λε­κτι­κά επι­τι­μώ­ντας αυτόν σε έντο­νο ύφος και τον εξύ­βρι­σε και ζη­τώ­ντας επί­μο­να την απο­μά­κρυν­ση από τον ενα­γό­με­νο των τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των που είχε ανα­πτύ­ξει επί της οδού.

Εξαι­τί­ας των ύβρε­ων και της εν γένει προ­σβλη­τι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς της ενά­γου­σας, ο ενα­γό­με­νος έχασε την ψυ­χραι­μία του, επι­τέ­θη­κε στον ενά­γο­ντα και τον χτύ­πη­σε με γρο­θιές στο πρό­σω­πο, προ­κα­λώ­ντας σ’ αυτόν κα­κώ­σεις.

Μετά τον τραυ­μα­τι­σμό του ο ενά­γων με­τέ­βη στο Γ.Ν. Νο­σο­κο­μείο Ρόδου, όπου δια­πι­στώ­θη­κε ότι, συ­νε­πεία του προ­α­να­φε­ρο­μέ­νου ξυ­λο­δαρ­μού του, υπέ­στη κά­ταγ­μα ρινός, οί­δη­μα, μώ­λω­πα άνω χεί­λους και κά­ταγ­μα άνω γνά­θου.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι στην επέ­λευ­ση της ζη­μιο­γό­νου πρά­ξης συ­νε­τέ­λε­σε πταί­σμα του ενά­γο­ντος, που ανέρ­χε­ται σε πο­σο­στό 20%, ο οποί­ος με την ανάρ­μο­στη και προ­σβλη­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά του προ­κά­λε­σε τον ενα­γό­με­νο, κα­θυ­βρί­ζο­ντάς τον έξω από την επι­χεί­ρη­ση του δεύ­τε­ρου, με απο­τέ­λε­σμα αυτός να χάσει την ψυ­χραι­μία του και τον αυ­το­έ­λεγ­χό του, να του επι­τε­θεί και να τον χτυ­πή­σει.

Κρί­θη­κε πα­ρα­πέ­ρα ότι η ποι­νι­κώς αξιό­λο­γη συ­μπε­ρι­φο­ρά του ενα­γο­μέ­νου οφεί­λε­ται όμως κυ­ρί­ως στην υπαι­τιό­τη­τα (δόλο), που επέ­δει­ξε ο ίδιος, σε πο­σο­στό 80%, ο οποί­ος υπε­ρέ­βη τα επι­τρε­πτά από τις κοι­νω­νι­κές συν­θή­κες όρια, «απα­ντώ­ντας» στην εξυ­βρι­στι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά του ενά­γο­ντος, υπερ­βαί­νο­ντας κατά τις πε­ρι­στά­σεις, την έκ­φρα­ση της αγα­νά­κτη­σής του προς την προη­γού­με­νη συ­μπε­ρι­φο­ρά του με την επί­θε­ση προς αυτόν και την πρό­κλη­ση σω­μα­τι­κών βλα­βών στο πρό­σω­πό του με γρο­θιές.

Αυτός δεν δι­καιο­λο­γεί­το να πα­ρα­συρ­θεί σε μία τέ­τοια πράξη, γιατί η αμέ­σως προη­γη­θεί­σα συ­μπε­ρι­φο­ρά του ενά­γο­ντος ήταν μεν προ­κλη­τι­κή όχι όμως ιδιαί­τε­ρα σκλη­ρή ή βά­ναυ­ση.