Αρειος Πάγος: Στις 13 Μαρτίου 2026 η κρίσιμη εκδίκαση των δύο αναιρέσεων για τις δανειοδοτήσεις της πρώην Εμπορικής

• Οι δύο αι­τή­σεις στρέ­φο­νται κατά της από­φα­σης 23/2025 του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου Β’ βαθ­μού και ανοί­γουν νέο κύκλο αναι­ρε­τι­κού ελέγ­χου για αι­τιο­λο­γία, δι­κο­νο­μι­κές ακυ­ρό­τη­τες, αντι­φά­σεις και ελα­φρυ­ντι­κά, με την υπό­θε­ση να κου­βα­λά ιστο­ρι­κό από το 2007 και δευ­τε­ρο­βάθ­μιες κρί­σεις που άλ­λα­ξαν την ει­κό­να των ενο­χών και των ποι­νών

Προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη για την 13η Μαρ­τί­ου 2026 είναι η εκ­δί­κα­ση των δύο αναι­ρέ­σε­ων που έχουν ασκη­θεί για την πο­λύ­κρο­τη υπό­θε­ση δα­νειο­δο­τή­σε­ων στην πρώην Εμπο­ρι­κή Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος, σή­με­ρα Alpha Bank, η οποία επί σχε­δόν 2 δε­κα­ε­τί­ες απα­σχο­λεί τη Ρόδο και απο­τυ­πώ­θη­κε ως ζημία 2.257.022 ευρώ.

Η εξέ­λι­ξη αυτή έρ­χε­ται ως συ­νέ­χεια της ολο­κλή­ρω­σης της εκ­δί­κα­σης σε δεύ­τε­ρο βαθμό τον Απρί­λιο του 2025 στο Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των, με 9 κα­τη­γο­ρού­με­νους, μια δια­δι­κα­σία που κα­τέ­λη­ξε σε με­τα­τό­πι­ση του απο­τε­λέ­σμα­τος σε σχέση με τον πρώτο βαθμό, τόσο ως προς τον αριθ­μό των ενο­χών και αθω­ώ­σε­ων όσο και ως προς το ύψος των ποι­νών και την ανα­γνώ­ρι­ση ελα­φρυ­ντι­κών λόγω της με­γά­λης διάρ­κειας της ποι­νι­κής δια­δι­κα­σί­ας.

Και οι δύο αι­τή­σεις αναί­ρε­σης στρέ­φο­νται κατά της υπ’ αριθμ. 23/2025 από­φα­σης του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου Κα­κουρ­γη­μά­των Β’ βαθ­μού. Η πρώτη αναί­ρε­ση ασκή­θη­κε στη Ρόδο στις 22 Δε­κεμ­βρί­ου 2025 στο Δι­κα­στι­κό Κα­τά­στη­μα του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, για λο­γα­ρια­σμό κα­τα­δι­κα­σθεί­σας, με συ­νή­γο­ρο τον κ. Αχιλ­λέα Δα­σκα­λά­κη. Η δεύ­τε­ρη αναί­ρε­ση κα­τα­τέ­θη­κε στις 29 Δε­κεμ­βρί­ου 2025 για λο­γα­ρια­σμό κα­τα­δι­κα­σθέ­ντος συ­ντα­ξιού­χου τρα­πε­ζι­κού υπαλ­λή­λου, ο οποί­ος κρα­τεί­ται στο Κα­τά­στη­μα Κρά­τη­σης Κω και υπο­βλή­θη­κε από τους κ.κ. Άκη Δη­μη­τριά­δη, Βα­σί­λη Μπέη και Δη­μή­τρη Δη­μη­τριά­δη.

Το απο­τύ­πω­μα του δεύ­τε­ρου βαθ­μού και η αλ­λα­γή της αριθ­μη­τι­κής

Η δευ­τε­ρο­βάθ­μια από­φα­ση απο­τύ­πω­σε δια­φο­ρε­τι­κή ει­κό­να από την πρω­τό­δι­κη. Στον δεύ­τε­ρο βαθμό το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε 5 από τους 8 κα­τη­γο­ρού­με­νους που άσκη­σαν έφεση ενό­χους, ενώ μια έφεση απορ­ρί­φθη­κε ως ανυ­πο­στή­ρι­κτη. Πα­ράλ­λη­λα, 3 κα­τη­γο­ρού­με­νοι κρί­θη­καν αθώοι, εξέ­λι­ξη που άλ­λα­ξε την ισορ­ρο­πία της υπό­θε­σης σε σχέση με το πρω­τό­δι­κο απο­τέ­λε­σμα.

Κρί­σι­μο στοι­χείο της εφε­τεια­κής κρί­σης ήταν η ανα­γνώ­ρι­ση σε όλους τους κα­τα­δι­κα­σθέ­ντες του ελα­φρυ­ντι­κού της μη εύ­λο­γης διάρ­κειας της ποι­νι­κής δια­δι­κα­σί­ας, που δεν οφεί­λε­ται σε υπαι­τιό­τη­τα του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, ενώ σε 2 ανα­γνω­ρί­στη­κε και το ελα­φρυ­ντι­κό της με­τέ­πει­τα καλής συ­μπε­ρι­φο­ράς. Στο επί­πε­δο των ποι­νών επι­βλή­θη­κε κά­θειρ­ξη 6 ετών σε 1 κα­τη­γο­ρού­με­νο και κά­θειρ­ξη 5 ετών σε 4 ακόμη, με ει­δι­κή πρό­βλε­ψη για κατ’ οίκον έκτι­ση της ποι­νής σε μία πε­ρί­πτω­ση.

Στον πρώτο βαθμό, αντί­θε­τα, είχαν κρι­θεί αθώοι 9 και είχαν κα­τα­δι­κα­στεί 10, με το πρω­τό­δι­κο δι­κα­στή­ριο να κα­τα­λή­γει σε ενο­χές για κα­κουρ­γη­μα­τι­κή πλα­στο­γρα­φία, να με­τα­τρέ­πει την εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση σε συμ­μο­ρία και να παύει τη δίωξη λόγω πα­ρα­γρα­φής στο σκέ­λος της ορ­γά­νω­σης, ενώ για τρα­πε­ζι­κό υπάλ­λη­λο είχε κρι­θεί ενοχή για απι­στία κατ’ επι­τρε­πτή με­τα­βο­λή της κα­τη­γο­ρί­ας. Το πρω­τό­δι­κο πλαί­σιο είχε πε­ρι­λά­βει βα­ρύ­τε­ρες ποι­νές, σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις χωρίς ανα­στο­λή, με κά­θειρ­ξη που έφτα­νε έως 9 έτη.

Η καρ­διά της δι­κο­γρα­φί­ας και το οι­κο­νο­μι­κό απο­τύ­πω­μα

Στον πυ­ρή­να της υπό­θε­σης βρέ­θη­καν δα­νειο­δο­τή­σεις που συν­δέ­θη­καν με την υπο­βο­λή ψευ­δών στοι­χεί­ων και τη χρήση δι­καιο­λο­γη­τι­κών αμ­φί­βο­λης γνη­σιό­τη­τας, με ανα­φο­ρά σε συ­νο­λι­κό ύψος δα­νεί­ων 2.257.022 ευρώ. Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο είχε απο­δώ­σει συ­γκρό­τη­ση εγκλη­μα­τι­κής ορ­γά­νω­σης από κοι­νού, πλα­στο­γρα­φία με σκο­πού­με­νο όφε­λος άνω των 120.000 ευρώ από κοι­νού και απάτη με ζημία άνω των 120.000 ευρώ από κοι­νού, ενώ το υλικό της υπό­θε­σης συν­δέ­θη­κε με αγο­ρές ακι­νή­των και αγρο­τε­μα­χί­ων και με τη δια­δρο­μή εκτα­μιευ­μέ­νων ποσών.

Η υπό­θε­ση, όπως έχει κα­τα­γρα­φεί, ξε­κί­νη­σε από κα­ταγ­γε­λία στις 26 Μαρ­τί­ου 2007 στην Υπο­διεύ­θυν­ση Δί­ω­ξης Οι­κο­νο­μι­κών Εγκλη­μά­των από σύμ­βου­λο της Διεύ­θυν­σης Επι­θε­ώ­ρη­σης της τότε τρά­πε­ζας, με πε­ρι­γρα­φή πρα­κτι­κών δα­νειο­δο­τή­σε­ων και δι­καιο­λο­γη­τι­κών που δεν έπει­θαν ως προς τη γνη­σιό­τη­τα, καθώς και ευ­ρη­μά­των για ει­σο­δή­μα­τα, ερ­γο­δό­τες, στοι­χεία δια­μο­νής και με­τα­γε­νέ­στε­ρη επι­δεί­νω­ση των οι­κο­νο­μι­κών δε­δο­μέ­νων μετά την εκτα­μί­ευ­ση.

Στο πλαί­σιο της προ­α­νά­κρι­σης και των ελέγ­χων είχαν κα­τα­γρα­φεί ανα­φο­ρές που σκια­γρά­φη­σαν, σύμ­φω­να με τα στοι­χεία της δι­κο­γρα­φί­ας, πρα­κτι­κές προ­σέγ­γι­σης προ­σώ­πων με οι­κο­νο­μι­κή ανά­γκη, υπο­σχέ­σεις αμοι­βών 20.000 ευρώ ή 5.000 ευρώ για συμ­με­το­χή σε αί­τη­ση δα­νεί­ου, καθώς και πε­ρι­γρα­φές σύμ­φω­να με τις οποί­ες το σύ­νο­λο των εκτα­μιευ­θέ­ντων χρη­μά­των καρ­πώ­θη­καν άλλοι. Πα­ράλ­λη­λα, από εσω­τε­ρι­κούς ελέγ­χους ανα­δεί­χθη­κε, κατά τα ανα­φε­ρό­με­να, δια­δρο­μή χρη­μά­των με ενυ­πό­γρα­φες εντο­λές δα­νειο­λη­πτών προς λο­γα­ρια­σμό τα­μιευ­τη­ρί­ου με δι­καιού­χο έναν εκ των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων, στοι­χείο που απο­τυ­πώ­νει την υπό­νοια κε­ντρι­κής δια­χεί­ρι­σης εκτα­μιεύ­σε­ων.

Η πρώτη αναί­ρε­ση και οι αιχ­μές για αι­τιο­λο­γία και ακυ­ρό­τη­τα

Η πρώτη αί­τη­ση αναί­ρε­σης, που κα­τα­τέ­θη­κε στις 22 Δε­κεμ­βρί­ου 2025, κι­νεί­ται σε 2 βα­σι­κούς άξο­νες. Ο πρώ­τος αφορά την επί­κλη­ση έλ­λει­ψης ει­δι­κής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αι­τιο­λο­γί­ας, με τον ισχυ­ρι­σμό ότι το σκε­πτι­κό της από­φα­σης δεν εξη­γεί επαρ­κώς τον τρόπο θε­με­λί­ω­σης της κα­τάρ­τι­σης και της πλα­στό­τη­τας συ­γκε­κρι­μέ­νων εγ­γρά­φων και δεν απο­δί­δει με σα­φή­νεια την εξα­το­μι­κευ­μέ­νη συμ­με­το­χή της κα­τα­δι­κα­σθεί­σας σε επι­μέ­ρους πε­ρι­στα­τι­κά, ενώ γί­νε­ται ανα­φο­ρά σε πε­ρι­πτώ­σεις με απο­δεί­ξεις πλη­ρω­μής και βε­βαιώ­σεις απο­δο­χών που φέ­ρο­νται να χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν ως δι­καιο­λο­γη­τι­κά για χο­ρή­γη­ση στε­γα­στι­κών δα­νεί­ων.

Ο δεύ­τε­ρος άξο­νας αφορά ισχυ­ρι­σμό για από­λυ­τη ακυ­ρό­τη­τα της δια­δι­κα­σί­ας. Η αναί­ρε­ση απο­δί­δει ακυ­ρό­τη­τα στην ανά­γνω­ση και αξιο­ποί­η­ση απο­δει­κτι­κών εγ­γρά­φων από 1 έως 26, παρά ενα­ντί­ω­ση συ­γκα­τη­γο­ρου­μέ­νων, με ει­δι­κή ανα­φο­ρά σε επι­στο­λή της 20ης Μαρ­τί­ου 2007 προς επι­θε­ω­ρη­τές της τρά­πε­ζας και σε έγ­γρα­φα προς κα­τη­γο­ρού­με­νο με συ­νημ­μέ­νη έκ­θε­ση επί­δο­σης δι­κα­στι­κού επι­με­λη­τή, με την αιχμή ότι η αξιο­ποί­η­ση επι­στο­λής συ­γκα­τη­γο­ρου­μέ­νου προ­σκρού­ει σε δι­κο­νο­μι­κή απα­γό­ρευ­ση και πλήτ­τει την εγκυ­ρό­τη­τα της δια­δι­κα­σί­ας.

Η δεύ­τε­ρη αναί­ρε­ση του τρα­πε­ζι­κού υπαλ­λή­λου και η στό­χευ­ση σε δόλο, αντι­φά­σεις και ελα­φρυ­ντι­κά

Η δεύ­τε­ρη αί­τη­ση αναί­ρε­σης, που κα­τα­τέ­θη­κε στις 29 Δε­κεμ­βρί­ου 2025, αφορά κα­τα­δί­κη τρα­πε­ζι­κού υπαλ­λή­λου σε ποινή κά­θειρ­ξης 5 ετών για κα­κουρ­γη­μα­τι­κή απι­στία. Η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία, όπως έχει πε­ρι­γρα­φεί, δεν επι­χει­ρεί να επα­να­φέ­ρει τη δίκη στην ουσία, αλλά να ανα­δεί­ξει ση­μεία που θε­ω­ρού­νται κρί­σι­μα για τον αναι­ρε­τι­κό έλεγ­χο.

Πρώ­τος άξο­νας είναι η επί­κλη­ση έλ­λει­ψης ει­δι­κής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αι­τιο­λο­γί­ας, με αιχ­μές ότι το σκε­πτι­κό είναι ελ­λι­πές, ασα­φές ή αντι­φα­τι­κό και ότι εμ­φα­νί­ζει κενά σε κρί­σι­μα στοι­χεία, όπως το ποιος είχε δια­χει­ρι­στι­κή εξου­σία που συν­δέ­ε­ται με την απι­στία και πώς θε­με­λιώ­νε­ται η απαι­τού­με­νη μορφή δόλου. Δεύ­τε­ρος άξο­νας είναι η αρ­νη­τι­κή υπέρ­βα­ση εξου­σί­ας, με αιχμή τη μη ανα­γνώ­ρι­ση ελα­φρυ­ντι­κού που, κατά την υπε­ρά­σπι­ση, είχε προ­βλη­θεί νο­μί­μως και έπρε­πε να εξε­τα­στεί και να γίνει δεκτό ή να απορ­ρι­φθεί με πλη­ρό­τη­τα. Τρί­τος άξο­νας είναι η εκ πλα­γί­ου πα­ρα­βί­α­ση ου­σια­στι­κής ποι­νι­κής διά­τα­ξης, με θέση ότι οι ασά­φειες, αντι­φά­σεις ή λο­γι­κά κενά δυ­σχε­ραί­νουν τον έλεγ­χο ορθής εφαρ­μο­γής του νόμου.

Στο κεί­με­νο της αναί­ρε­σης ανα­πτύσ­σε­ται επί­σης πραγ­μα­τι­κή βάση της από­φα­σης ως προς το σκέ­λος της ζη­μί­ας, με ανα­φο­ρά ότι απο­δό­θη­κε ζημία σε ύψος 1.826.000 ευρώ ως σύ­νο­λο χο­ρη­γη­θέ­ντων δα­νεί­ων που θε­ω­ρή­θη­καν επι­σφα­λή, με αι­τιο­λό­γη­ση για το γιατί η τρά­πε­ζα, κατά τις πα­ρα­δο­χές της από­φα­σης, δεν μπο­ρεί να ικα­νο­ποι­η­θεί από πε­ριου­σια­κά στοι­χεία ή από την αξία ακι­νή­των.