Αλλάζουν όλα (ξανά)

«Αλ­λά­ζουν όλα στην εκ­παί­δευ­ση – Με­ταρ­ρυθ­μί­σεις σε δη­μο­τι­κά, γυ­μνά­σια, λύ­κεια, δη­μό­σια και ιδιω­τι­κά ΑΕΙ» είναι η εί­δη­ση. Να υπήρ­χε μια φορά που να μην αλ­λά­ζει κυ­βέρ­νη­ση και να μην «αλ­λά­ζουν όλα», ακόμη και από υπουρ­γούς της ίδιας κυ­βέρ­νη­σης, όταν κά­ποιος ανα­λαμ­βά­νει μετά από έναν ανα­σχη­μα­τι­σμό ή από εκλο­γές (καλή ώρα). Εν πάσει πε­ρι­πτώ­σει, ο νέος υπουρ­γός θα προ­χω­ρή­σει με όπλο την ψη­φια­κή τε­χνο­λο­γία. Δεν υπάρ­χει αμ­φι­βο­λία ότι σε μια εποχή  με δε­δο­μέ­νη τη ρα­γδαία επέ­κτα­ση των εφαρ­μο­γών τε­χνη­τής νοη­μο­σύ­νης, η τε­χνο­λο­γι­κή διά­στα­ση της εκ­παί­δευ­σης απο­κτά ξε­χω­ρι­στή ση­μα­σία. Και σί­γου­ρα οι ψη­φια­κές τε­χνο­λο­γί­ες προ­σφέ­ρουν άμεση πρό­σβα­ση σε έναν τε­ρά­στιο όγκο γνώ­σε­ων και πλη­ρο­φο­ριών, Ομως, όλα αυτά δεν ση­μαί­νουν ότι η απά­ντη­ση στα ση­με­ρι­νά ζη­τού­με­να του σχο­λεί­ου μπο­ρεί να είναι μόνο ή κυ­ρί­ως τε­χνο­λο­γι­κή. Οι πραγ­μα­τι­κές προ­κλή­σεις εξα­κο­λου­θούν να αφο­ρούν το με ποιον τρόπο το σχο­λείο θα μπο­ρεί να συμ­βά­λει στην ανά­πτυ­ξη κρι­τι­κής σκέ­ψης. Οι εγκέ­φα­λοι των νέων να μην πα­ρο­μοιά­ζο­νται σαν «σκλη­ροί δί­σκοι και επε­ξερ­γα­στές», όπως ανέ­φε­ρε πολ­λά­κις σε συ­νε­ντεύ­ξεις του ο κ. Πιερ­ρα­κά­κης, αλλά σαν αυ­τό­νο­μες πολύ πιο σύν­θε­τες πνευ­μα­τι­κές και συ­ναι­σθη­μα­τι­κές οντό­τη­τες, που θα μπο­ρούν να εξε­λι­χθούν προς το κα­λύ­τε­ρο εντρυ­φώ­ντας σε θέ­μα­τα όπως η φι­λο­σο­φία, οι τέ­χνες, οι έν­νοιες της ελευ­θε­ρί­ας, της δη­μο­κρα­τί­ας, του αλ­τρουι­σμού και της αρ­μο­νι­κής συ­νύ­παρ­ξης των αν­θρώ­πων με τη φύση και το πε­ρι­βάλ­λον, την στιγ­μή μά­λι­στα που βιώ­νου­με τα απο­τε­λέ­σμα­τα της κλι­μα­τι­κής κρί­σης. Μήπως θα έπρε­πε να σκε­φτού­με πώς μέσα από την ενί­σχυ­ση των αν­θρω­πι­στι­κών σπου­δών στα σχο­λεία σε όλες τις βαθ­μί­δες της εκ­παί­δευ­σης, θα φρο­ντί­ζα­με να ενι­σχύ­σου­με ότι αγνό και γνή­σιο υπάρ­χει μέσα στις ψυχές των παι­διών μας; Και μά­λι­στα σε μια εποχή που η βία κάνει πάρτι ΚΑΙ στα σχο­λεία.