Ένα κτήριο που περίμενε σαράντα χρόνια να το θυμηθεί κάποιος

Η προ­γραμ­μα­τική σύμβαση των 5 εκατ. ευρώ για το Δικα­στικό Μέγαρο Ρόδου δεν είναι απλώς μια πίστωση στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, είναι η πρώτη φορά που το κτήριο αποκτά σχέδιο συντή­ρη­σης με χρονικό ορί­ζο­ντα τετρα­ε­τίας. Σε ένα από τα μεγα­λύ­τερα Πρω­το­δι­κεία της χώρας, δικα­στές, δικη­γό­ροι και δικα­στι­κοί υπάλ­λη­λοι δού­λευαν για δεκα­ε­τίες σε συν­θή­κες που κανείς δεν θα δεχόταν αλλού, με την επι­κιν­δυ­νό­τητα να εντο­πί­ζε­ται ακόμη και στο περι­με­τρικό κέλυφος. Ο πρό­ε­δρος του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Βασίλης Κατα­βε­νά­κης έχει δίκιο να μιλά για νίκη της τοπικής κοι­νω­νίας, όπως δίκαια απο­δί­δει και τα εύσημα στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, η οποία εκπό­νησε το σχέδιο της σύμ­βα­σης και κράτησε ανοιχτή τη γραμμή με το Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης μέχρι να υπάρξει συμ­φω­νία.

Το δεύτερο σκέλος είναι εξίσου κρίσιμο, γιατί η αξιο­ποί­ηση του παλαιού Κτη­μα­το­λο­γίου θα απο­συμ­φο­ρή­σει τις υπη­ρε­σίες, ενώ οι 60.000 εκκρε­μείς πράξεις, από τις οποίες οι 15.000 απαι­τούν νομο­θε­τική ρύθμιση, αφορούν ευθέως περιου­σίες πολιτών. Η δέσμευση για ολο­κλή­ρωση της μετα­γρα­φής μέχρι το τέλος του επό­με­νου χρόνου δίνει επι­τέ­λους ημε­ρο­μη­νία εκεί που υπήρχε μόνο αναμονή, χωρίς να ακυ­ρώ­νει τον τελικό στόχο ενός νέου Δικα­στι­κού Μεγάρου.

Η δικαιο­σύνη κρί­νε­ται και από τους τοίχους μέσα στους οποίους απο­νέ­με­ται.