Κάποτε

Κάποτε οι πολι­τι­κοί ήταν… πολι­τι­κοί. Δηλαδή ήταν άνθρω­ποι που εξέ­θε­ταν τον εαυτό τους στο δημόσιο χώρο, με τις πράξεις και με το λόγο τους. Ήταν οι δικές τους πράξεις, έκαναν αυτό που οι ίδιοι πίστευαν.Και ήταν ο δικός τους λόγος, μιλού­σαν με βάση τις πεποι­θή­σεις τους. Αυτοί οι πολι­τι­κοί   να ήταν καλοί ή κακοί, αλλά πάντως ήταν αυθε­ντι­κοί. Ήξερες με ποιόν είχες να κάνεις. Σήμερα αυτό το είδος σπα­νί­ζει. Οι πράξεις των περισ­σό­τε­ρων πολι­τι­κών – δυστυ­χώς ιδίως των νέων- υπα­γο­ρεύ­ο­νται από ειδι­κούς, από συμ­βού­λους, από «image makers», από επι­κοι­νω­νιο­λό­γους. Ακόμη και βου­λευ­τές τρίτης κατη­γο­ρίας κατα­φεύ­γουν σε τέτοιου είδους «υπο­στή­ριξη». Οπότε οι πράξεις τους δεν τους ανήκουν, δεν είναι προϊόν δίκης τους επι­λο­γής. Κατα­σκευά­ζο­νται με κρι­τή­ρια πολι­τι­κού μάρ­κε­τινγκ. Το πιο θλιβερό είναι ο λόγος των περισ­σό­τε­ρων σύγ­χρο­νων πολι­τι­κών. Δεν υπάρχει στην ουσία. Δια­βά­ζουν ένα χαρτί που κάποιοι άλλοι έγραψαν για αυτούς. Απαγ­γέλ­λουν ομιλίες που γρά­φτη­καν επίσης με κρι­τή­ρια πολί­τι­κου μάρ­κε­τινγκ. Κάθε λέξη και κάθε φράση, είναι ζυγι­σμένη και υπο­λο­γι­σμένη με κρι­τή­ρια δημο­σίων σχέσεων. Και πάντως δεν είναι δική τους, από­δειξη πως πολλοί από αυτούς δυσκο­λεύ­ο­νται και να την δια­βά­σουν. Οι άνθρω­ποι που κάνουν κου­μά­ντο στη ζωή μας, δεν κάνουν κου­μά­ντο στο λόγο τους. Προ­σλαμ­βά­νουν «λογο­γρά­φους», συνερ­γά­ζο­νται με επι­κοι­νω­νιο­λό­γους και δια­βά­ζουν κείμενα με τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση- άλλοι τα έγραψαν. Πάντως έχει πλάκα στη συνέ­χεια, όταν η τρέ­χουσα δημο­σιο­γρα­φία αναλύει περι­σπού­δα­στα, τι ήθελε να πει ο ποιητής. Έτσι γίνεται η πολι­τική σήμερα.